Το έγκλημα των Τεμπών δεν είναι ένα δυστύχημα που απλώς “συνέβη”. Είναι η πιο σκληρή απόδειξη του τι σημαίνει επιτελικό κράτος, ιδιωτικοποίηση χωρίς ασφάλεια, διάλυση των δημόσιων υποδομών και, τελικά, περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής.
Αλλά εξίσου μεγάλο με το ίδιο το έγκλημα είναι αυτό που ακολούθησε: η επιχείρηση συγκάλυψης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν στάθηκε ποτέ με ειλικρίνεια απέναντι στην κοινωνία. Από την πρώτη στιγμή επιχείρησε να ελέγξει το πολιτικό κόστος, να περιορίσει τη συζήτηση, να θολώσει τις ευθύνες και να εμφανίσει ένα βαθιά πολιτικό και κρατικό έγκλημα σαν μια αλυσίδα “ανθρώπινων λαθών”.
Όμως εδώ δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο λάθος. Μιλάμε για ένα σύστημα. Για ένα σύστημα που διέλυσε τον σιδηρόδρομο, αγνόησε προειδοποιήσεις, άφησε εργαζόμενους να φωνάζουν μόνοι τους και μετά, όταν ήρθε η τραγωδία, προσπάθησε να διαχειριστεί όχι την αλήθεια αλλά την εικόνα.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει το δεύτερο σκέλος του σκανδάλου: η λειτουργία της Δικαιοσύνης. Διότι όταν η κοινωνία βλέπει ότι για μια τόσο μεγάλη τραγωδία οι πολιτικές ευθύνες θολώνουν, ότι οι συγγενείς των θυμάτων δίνουν μόνοι τους τη μάχη για το αυτονόητο, ότι πρόσωπα-κλειδιά του δικαστικού μηχανισμού λειτουργούν με τρόπο που γεννά εύλογη δυσπιστία, τότε η κρίση δεν είναι απλώς δικαστική. Είναι κρίση δημοκρατίας.
Η Δικαιοσύνη, σε μια δημοκρατία, οφείλει να ελέγχει την εξουσία. Όχι να προσαρμόζεται στις ανάγκες της. Οφείλει να υπηρετεί την αλήθεια και τη λογοδοσία, όχι να δίνει χρόνο, άλλοθι και κάλυψη στο κυβερνητικό κέντρο. Και γι’ αυτό το αίτημα των συγγενών, το αίτημα της κοινωνίας, είναι απολύτως δίκαιο: πλήρης αλήθεια, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς ασυλίες, χωρίς προστατευόμενα πολιτικά πρόσωπα.
Για την Αριστερά, το θέμα των Τεμπών δεν είναι μόνο θέμα απόδοσης ευθυνών. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Γιατί όταν οι φτωχοί, οι εργαζόμενοι, τα παιδιά του λαού πεθαίνουν από την κρατική αδιαφορία, και οι ισχυροί μετά κρύβονται πίσω από θεσμικούς μηχανισμούς, τότε δεν έχουμε απλώς μια αποτυχία του κράτους. Έχουμε ένα ταξικό κράτος που λειτουργεί επιλεκτικά.
Γι’ αυτό η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή: ούτε λήθη, ούτε συμψηφισμός, ούτε σιωπή. Η κοινωνία απαιτεί δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σύγκρουση με το καθεστώς ατιμωρησίας.
Μέτρα αντίδρασης
1. Να απαιτηθεί πλήρης και δημόσια διερεύνηση όλων των πολιτικών και διοικητικών ευθυνών, χωρίς καμία εξαίρεση και χωρίς προστατευτικές κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις.
2. Να συγκροτηθεί πλατύ δημοκρατικό μέτωπο από κόμματα, νομικούς, σωματεία, συλλογικότητες και συγγενείς θυμάτων, με σταθερή δημόσια παρουσία, παρακολούθηση της διαδικασίας και συνεχή ενημέρωση της κοινωνίας.
3. Να απαιτηθούν θεσμικές εγγυήσεις πραγματικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, με διαφάνεια σε κρίσιμες διαδικασίες και τέλος στις άμεσες ή έμμεσες κυβερνητικές παρεμβάσεις.
4. Να τεθεί ξανά στο κέντρο η ανάγκη για δημόσιο, ασφαλή, κοινωνικά ελεγχόμενο σιδηρόδρομο, με ενίσχυση προσωπικού, υποδομών και συστημάτων ασφάλειας.
5. Να συνεχιστεί ο κοινωνικός και κινηματικός αγώνας: μαζικές συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς, φοιτητικούς συλλόγους, σωματεία και τοπικές κοινωνίες, ώστε το έγκλημα να μη θαφτεί πολιτικά.
30.3.2026
Κώστας Καρμπέρης
