Μετά από αρκετό καιρό, δημοσιεύω μια λίστα προτάσεων για Μεταρρυθμίσεις επί των οποίων θεωρώ ότι πρέπει να ανοίξει ένας πλατύς δημοκρατικός διάλογος. 100 προτάσεις μεταρρυθμίσεων που στοχεύουν σε μια μεγάλη Αλλαγή, την Σοσιαλιστική Αλλαγή.
Αξιολογήστε τις μεταρρυθμίσεις αυτές στο πλαίσιο του – απαραίτητου – Σχεδίου Ανασυγκρότησης της Οικονομίας και της Χώρας (δείτε παλαιότερη ανάρτησή μου).
Θεωρώ ότι κυρίαρχο γνώρισμα της πολιτικής παρέμβασης και δράσης των Σοσιαλιστών – Δημοκρατών πρέπει να είναι η υπευθυνότητα, γι’ αυτό οφείλουμε να διαμορφώσουμε ένα συνολικό, συνεκτικό και με σαφή προσανατολισμό πολιτικό πλαίσιο προτάσεων, προκειμένου να απευθυνθούμε στην Ελληνική Κοινωνία.
Ζητώ εκ προοιμίου της κατανόησή σας για το μακροσκελές κείμενο.
Οι προτάσεις είναι διαρθρωμένες ανά ενότητα Κυβερνητικής Πολιτικής.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
1. Καθιέρωση επιχειρηματικού συμβούλου από το δημόσιο, κατά κύριο λόγο, στον μικρομεσαίο επενδυτή-επιχειρηματία που θα επωμίζεται την ολοκλήρωση των ενεργειών έναρξης της εταιρείας, την παροχή συμβουλών κτλ.
2. Επιχειρηματικό Σχέδιο στις Υπηρεσίες του Δημοσίου Τομέα
Κατάρτιση επιχειρησιακού σχεδίου σε κάθε υπηρεσιακή μονάδα του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, το οποίο θα πρέπει να εφαρμόζεται, να τηρείται και να λογοδοτούν όλοι επ’ αυτού. Να δίνεται η δυνατότητα σύνδεσης του μισθού με την παραγωγικότητα στις παραγωγικές μονάδες του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, στο πλαίσιο απόδοσης παραγωγικών κινήτρων.
3. Επαναξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα με στόχο την επαναδιάταξη του προσωπικού στις υπάρχουσες θέσεις, ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες της κάθε υπηρεσίας και του κάθε φορέα.
4. Δημιουργία διυπουργικού Φορέα (Οργανισμού) των Υπουργείων Εσωτερικών και Πολιτισμού με αρμοδιότητα την χάραξη πολιτιστικής πολιτικής σε Εθνικό και Περιφερειακό επίπεδο, ώστε να αναδειχθεί και αξιοποιηθεί το καλλιτεχνικό και εν γένει πολιτιστικό δυναμικό της χώρας, μέσω συνεργειών και βάσει προδιαγραφών. Το πολιτιστικό δυναμικό αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα και εν δυνάμει παράγοντα περιφερειακής ανάπτυξης.
5. Όλες οι υπηρεσίες του Δημοσίου, Ταμείων κ.λπ. να παρέχονται ηλεκτρονικά. Να καταργηθεί η προσωπική επαφή πολιτών με δημοσίους υπαλλήλους, υπαλλήλους Ταμείων κ.λπ. Να τεθεί ως εθνικός στόχος ώστε να υλοποιηθεί εντός 2 ετών.
6. Να θεσμοθετηθεί δημόσιος υπάλληλος / «οικογενειακός λειτουργός» ως μόνος υπόλογος χειριστής των υποθέσεων του κάθε πολίτη απέναντι στο κράτος
7. Να προχωρήσει συμφωνία Κράτους – Εκκλησίας για ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της οικονομικής αυτάρκειας της Εκκλησίας και της διάκρισης των ρόλων τους
8. Αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης από εξειδικευμένες εταιρείες
Η δημόσια διοίκηση πρέπει να αναδιοργανωθεί από εταιρείες που κάνουν αυτή την δουλειά σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με χρονομέτρηση και περιγραφή εργασιών για κάθε θάση εργασίας. Να εφαρμοσθεί το διευθυντικό δικαίωμα και η άμεση τιμωρία από τους ιεραρχικά προϊσταμένους και όποιος νομίζει ότι αδικείται να προσφεύγει δικαστικά να ακυρώσει την ποινή. Όχι όπως γίνεται σήμερα που το κράτος πρέπει να προσφύγει δικαστικά (Ρακιντζής) για την τιμωρία του. Οι συνδικαλιστές να εργάζονται και να μην έχουν καμιά διοικητική αρμοδιότητα. Επίσης στους πολιτικούς δεν θα επιτρέπεται η επέμβαση στο οργανόγραμμα και στις προαγωγές, μόνο στην ανώτατη βαθμίδα θα επεμβαίνει όπως γίνεται τώρα στους δικαστικούς. Θα πρέπει να επανέλθει η δημόσια διοίκηση στην προ του 1982 με τους μόνιμους γενικούς διευθυντές και τους 16 βαθμούς εξέλιξης.

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
1. Στο πλαίσιο της αρμοδιότητας «Προγραμματισμού – Ανάπτυξης» των αιρετών Περιφερειών (παραμένει και) περιλαμβάνεται ο σχεδιασμός, η υλοποίηση και η διαχείριση των αμιγώς περιφερειακών προγραμμάτων (π.χ. ΕΛΛ.Α.Δ.Α.) που θα σχεδιάζονται από την ίδια την περιφέρεια και θα χρηματοδοτούνται από Εθνικούς και ίδιους πόρους (και θα λειτουργούν συμπληρωτικά ή ανεξάρτητα από τα εθνικής σημασίας συγχρηματοδοτούμενα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα).
2. Αναδιατύπωση του άρθρου 186 του «Καλλικράτη», όπου θα προβλέπεται ότι η επιχειρησιακή συμφωνία υλοποίησης θα υπογράφεται μεταξύ της Αιρετής Περιφέρειας (διασφαλίζεται ο περιφερειακός αναπτυξιακός σχεδιασμός) και του Υπουργείου Ανάπτυξης (διασφαλίζονται οι εθνικοί στόχοι), καθίσταται όμως σαφές ότι η διαχείριση των πόρων θα γίνεται από δομές που δεν θα υπάγονται στον αιρετό Περιφερειάρχη.
3. Οι δήμοι να παρέχουν στέγη σε ομάδες για κοινωνική συμμετοχή και δράση, αν έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν κριτική. Τα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εκλογική τους πελατεία και για το πως θα επικρατήσουν στις προσεχείς εκλογές. Έτσι τα προβλήματα συνεχίζουν την πορεία τους και η κοινωνία βαδίζει επί τα χείρω.
4. Νέα Δημοτική Αστυνομία με όλες τις παλιές αρμοδιότητες συν τη Τροχαία, συν τη φύλαξη των δημοσίων ( άρα και των σχολικών ) κτιρίων. Η δημοτική αστυνομία θα πρέπει να διαθέτει αρμοδιότητες πραγματικού αστυνομικού σώματος, δηλαδή να φέρει όπλα και να έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί συλλήψεις. Αλλιώς θα παραμείνει βοηθητικό σώμα ελεγκτικού χαρακτήρα.
5. Σαφής καθορισμός αρμοδιοτήτων των Δήμων και των Περιφερειών. Καθορισμός του τι πληρώνει ο πολίτης και σε ποιόν φορέα. Μια προγραμματική σύμβαση ΚΕΔΚΕ με το Κράτος για πλήρη διαχωρισμό πόρων και αρμοδιοτήτων και καθορισμό των υπηρεσιών που παράγονται από τον κάθε ένα για τους πολίτες.
6. Ενιαίο Δημοτικό Τέλος.
7. Διακριτές αρμοδιότητες και αυτοτελείς πόροι από δημοτικά τέλη μόνο, τέρμα η κρατική επιχορήγηση. Αμεση χρηματοδότηση των Δήμων από ένα ενιαίο, αναλογικό τέλος από τον χρήστη κάθε ακινήτου στα όρια του Δήμου αυτού και κατάργηση κάθε φορολογίας επί της κινητής και ακίνητης περιουσίας. αν καταφέρουμε να αυτοχρηματοδοτούνται οι Δήμοι από ένα αναλογικό τέλος στα (ενεργά μόνο) ακίνητα και κόβαμε την κρατική χρηματοδότησή τους θα έχουμε, πράγματι, ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση. Το ύψος του δημοτικού τέλους, άρα η χρέωση για τους δημότες, θα καθορίζεται αποκλειστικά από την Δημοτική Αρχή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνει υποχρεωτική η αξιολόγηση όχι μόνο ωφέλειας, αλλά και κόστους. Θα υπήρχε όμως τότε η ανάγκη διαρκούς κοινωνικού ελέγχου των αποφάσεων της κάθε δημοτικής αρχής, για να προλάβουμε ενδεχόμενες χρεοκοπίες ή υπέρογκες χρεώσεις των δημοτών.
8. Απαλλαγή της πρώτης κατοικίας από το Ενιαίο Δημοτικό Τέλος και μέχρι κάποια τετραγωνικά.
9. Σε επόμενο βήμα και με την παράλληλη ωρίμανση των συνθηκών, μπορεί να σχεδιαστεί ένα πλαίσιο άσκησης φορολογικής πολιτικής από τους θεσμούς της Αυτοδιοίκησης. Φορολογικής πολιτικής όμως που δεν θα γίνεται εις βάρος της Εθνικής Φορολογικής Πολιτικής, που δεν θα διακυβεύονται τα Εθνικά Φορολογικά Εσοδα και που θα χρησιμοποιούνται ανταποδοτικά από τους ΟΤΑ προς τους τοπικούς πολίτες.
10. Επίσης σε επόμενο βήμα θα μπορούσαμε να δούμε το ενδεχόμενο οι δήμοι να αναλάβουν την ευθύνη ελέγχου έκδοσης παραστατικών των εταιρειών και επαγγελματιών (Δημοτική Οικονομική Αστυνομία). Είναι οι πλέον κατάλληλοι γιατί γνωρίζουν τις εταιρείες και τους επαγγελματίες της περιοχής τους. Για να είναι αποτελεσματικό το εγχείρημα οι δήμοι θα χρηματοδοτούνται με ποσοστό επί του καταβληθέντος ΦΠΑ. Δεν θα υπάρχει άλλη χρηματοδότηση. Όσο καλύτερα ελέγχουν, τόσο περισσότερος ΦΠΑ θα εισπράττεται και τόση μεγαλύτερη χρηματοδότηση θα έχουν.
11. Υποχρεωτική, δια νόμου, ευθύνη διαχείρισης των σκουπιδιών και παραγωγής ενέργειας από αυτά από κάθε δήμο ή ομάδα δήμων. Όσο περισσότερη ενέργεια παράγουν τόσο μεγαλύτερο bonus θα παίρνουν (π.χ. χρηματοδότηση). Σε δήμους που δεν υλοποιείται ο νόμος θα διακόπτεται η χρηματοδότηση. Να επιτρέπεται η υλοποίηση των έργων με ΣΔΙΤ.
12. Να στηθούν κερδοφόρες δημοτικές επιχειρήσεις εκμετάλλευσης των σκουπιδιών, περιοριζόμαστε να καυγαδίζουμε για το κόστος της αποκομιδής τους. Αντί για χωροθέτηση των μονάδων συγκέντρωσης και επεξεργασίας καυγαδίζουμε για να πάνε οι χωματερές λίγο παραδίπλα.
13. Να προωθηθεί σχέδιο εκτεταμένης αφαλάτωσης για την κάλυψη των υδρευτικών αναγκών των Δήμων. Τα σχέδια να εκπονηθούν και να υλοποιηθούν από τους Δήμους. Θα επιτευχθεί μεγάλη εξοικονόμηση χρημάτων που σήμερα δαπανώνται για την μεταφορά αμφίβολης ποιότητας νερού.
14. Να αποδοθούν στην Αυτοδιοίκηση και άλλες αρμοδιότητες και πόροι, όπως η αποκλειστική άσκηση των πολιτικών πρόνοιας, όπως στήριξη εξαρτημένων ατόμων, αστέγων, φτωχών.
15. Η Αυτοδιοίκηση να έχει την ευθύνη εφαρμογής της πολιτικής προστασίας απέναντι σε σεισμούς, πυρκαγιές κλπ. Βεβαίως ο γενικός σχεδιασμός είναι λογικό να γίνεται από τη κρατική αρχή.
16. Με βάση την μεταρρρύθμιση του Καλλικράτη, η αδειοδότηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων τοπικού επιπέδου θα περνούσε στην αρμοδιότητα των Δήμων. Μαζί με τις ανάλογες αρμοδιότητες που είχε ήδη π.χ. καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, θα οδηγούμαστε σε ένα καθεστώς στο οποίο η αδειοδότηση και ο έλεγχος των τοπικών επαγγελματικών δραστηριοτήτων θα περνούσε στους νέους διευρυμένους Δήμους. Συνεπώς στις αρμοδιότητες της Δημοτικής Αστυνομίας θα πρέπει να προστεθεί η ανάλογη αρμοδιότητα, αλλιώς δεν στέκεται Δημοτική Αστυνομία μόνο με ρύθμιση αστικής τροχαίας κίνησης και υπηρεσίες φύλαξης.
17. Πολίτες σε κάθε εκλογική διαδικασία ανάδειξης της τοπικής Δημοτικής
Αρχής, θα έπρεπε να εκλέγουν την Γερουσία των τριακοσίων, η οποία θα
ασκεί εποπτικό ρόλο στην Δημοτική Αρχή αλλά και στην οποία θα
λογοδοτεί η Δημοτική Αρχή με δικαίωμα ακόμη και της καθαίρεσης του Δημάρχου η
των Δημοτικών Συμβούλων.
18. Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας από ΟΤΑ.
19. Παροχή υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας από τους Δήμους.
Η Κοινωνική Πρόνοια καλό είναι να ασκείται αποκλειστικά από Δήμους. Με τους αντίστοιχους πόρους φυσικά. Τους οποίους οφείλουν να διασφαλίζουν και να εισπράττουν οι ίδιοι οι οργανισμοί της αυτοδιοίκησης. Με το κράτος να περιορίζεται στην έρευνα και τον σχεδιασμό της πολιτικής, χωρίς να παρέχει υπηρεσίες ή να εισπράττει πόρους για την χρηματοδότηση των υπηρεσιών αυτών. Και, φυσικά, να διαγράψει τα αντίστοιχα κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό, μειώνοντας ταυτοχρόνως και την φορολογία κατά το ίδιο ποσό.

ΥΓΕΙΑ
1. Οι κινητές μονάδες είναι αποτελεσματικές για την πρωτοβάθμια φροντίδα ως και η περίθαλψη κατ΄ οίκον για χρονίως πάσχοντες.
2. Να ενισχυθεί το περιφερειακό δίκτυο πρωτοβάθμιων Κέντρων Υγείας και να διατηρηθούν και να ενισχυθούν περιφερειακοί θεσμοί Κοινωνικής Πρόνοιας, όπως το «Βοήθεια στο σπίτι».

ΠΑΙΔΕΙΑ
1. Τα βιβλία να δανείζονται στους μαθητές – σπουδαστές και να επιστρέφονται στο τέλος της χρονιάς για τους επόμενους.
2. Να δημιουργηθούν βιβλιοθήκες στα σχολεία ή στις γειτονιές και να εμπλουτισθούν με βιβλία που ενδιαφέρουν τη νεολαία.
3. Οι κινητές δανειστικές βιβλιοθήκες είναι χρήσιμες και χαμηλού κόστους.
4. Να αυξηθούν τα προγράμματα στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο σε πολλές ειδικότητες και να περιοριστούν τα προγράμματα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για τους σπουδαστές που θέλουν να φοιτούν. Στην περίπτωση αυτή οι παρουσίες θα είναι υποχρεωτικές και ο χρόνος φοίτησης περιορισμένος ώστε να τελειώσουν οι «αιώνιοι» φοιτητές.
5. Να εμπιστευθούμε «φωτισμένους» ανθρώπους (Ακαδημαϊκούς, Επιστήμονες Διεθνούς Κύρους κλπ.) για να σχεδιάσουν το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Να δημιουργηθεί ένα Οργανο που θα συμβουλεύει την Κυβέρνηση στην κατεύθυνση αυτή (π.χ. Επιστημονικό Εκπαιδευτικό Φόρουμ)
6. Υποχρεωτική σύνδεση της εκπαίδευσης και της έρευνας με την παραγωγή. Για να γίνει αυτό θα είναι υποχρεωμένα τα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα να καλύπτουν το 10% του προϋπολογισμού τους από παροχή υπηρεσιών ή διεξαγωγή συγχρηματοδοτούμενης έρευνας, με ιδιωτικές εταιρείες. Ο λόγος δεν είναι οικονομικός αλλά πίεση των εκπαιδευτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων να βοηθούν τις ελληνικές επιχειρήσεις σε ανάπτυξη νέων προϊόντων ή άλλα θέματά τους και όχι να διεξάγουν άσχετο ερευνητικό έργο, συνήθως τη συνέχεια της έρευνας που έκανε ένας καθηγητής στο εξωτερικό. Το 10% θα πρέπει σταδιακά να αυξάνεται.
7. Πρέπει να προχωρήσει με τον νέο νόμο η πολύ γρήγορη αναδιοργάνωση των Πανεπιστημίων και να αντιγράψουμε το σύστημα του Ισραήλ για την δημιουργία νέων εταιρειών που θα κάνουν εφαρμογή της έρευνας σε νέα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Το κράτος να βοηθήσει στην δημιουργία χρηματοδοτικών εταιρειών ανάληψης κινδύνου οι οποίες να χρηματοδοτούν εύκολα αυτές τις εταιρείες. Έχουμε επιστημονικό δυναμικό με δυνατότητες το οποίο παραμένει ανεκμετάλλευτο και σχεδόν άνεργο στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, στα οποία ευδοκιμούν οι συνταξιούχοι φοιτητές οι καταληψίες, οι μπαχαλάκηδες και οι «προοδευτικοί της ψευτο-αριστεράς» οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να ασχολούνται με τα φαντάσματα της ιστορίας.
8. Αναδιαμόρφωση και αποσαφήνιση της έννοιας του «πανεπιστημιακού Ασύλου», ώστε να γίνει αυτό που πραγματικά πρέπει να είναι: ένα πλαίσιο προστασίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της διακίνησης των ιδεών και όχι ένας θεσμός κάλυψης κάθε λογής παραβατικής δραστηριότητας.

ΔΗΜΟΣΙΑ & ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΡΓΑ
1. Νέο σύστημα ανάδειξης αναδόχου στα δημόσια έργα
Να καταργηθεί άμεσα ο Ν. 3263/2005 και να εφαρμοστεί ένα νέο σύστημα ανάθεσης Δημοσίων Εργων. Ένα τέτοιο σύστημα, που θα μπορούσε να εφαρμοστεί με επιτυχία και θα συνέβαλε στην εξυγίανση και του Κάδου των Εργοληπτών Δημοσίων Εργων, είναι το ακόλουθο: Ο προϋπολογισμός μελέτης να μην κοινοποιείται (να παραμένει μυστικός) και να καλούνται οι υποψήφιοι να κοστολογήσουν μόνοι τους την μελέτη (με συμπλήρωση τιμών μονάδος τιμολογίου). Ανάδοχος να αναδεικνύεται αυτός που θα δώσει την πλησιέστερη στον προϋπολογισμό μελέτης προσφορά. Παράλληλα θα πρέπει να καθιερωθεί η τεκμηριωμένη αιτιολόγηση της προσφοράς (κατά την κρίση της Αναθέτουσας Αρχής) καθώς επίσης και η θεσμοθέτηση της ευθύνης του μελετητή στην ορθή και πλήρη εκπόνηση της μελέτης. Οι ποινές για ελλιπείς μελέτες (που θα συμπαρασύρουν το κόστος στη φάση κατασκευής ή θα δημιουργούν προβλήματα υλοποίησης) να μπορεί να φτάσουν μέχρι και στην αφαίρεση του μελετητικού πτυχίου ακόμα και της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η επαγγελματική και επιστημονική ευθύνη πρέπει επιτέλους να ισχύσει και στον κλάδο των μελετητών (οι εργολήπτες ούτως ή άλλως διακυβεύουν τα κεφάλαιά τους, ενώ οι μελετητές βρίσκονται εσαεί στο απυρόβλητο…).
2. Χτύπημα των προσυνεννοήσεων στις δημοπρασίες Δημοσίων Εργων
Να χτυπηθούν οι παθογένειες και οι παράνομες πρακτικές του συστήματος (συνεννόηση στις δημοπρασίες, εξαγορά της απόσυρσης κλπ.) με την καθιέρωση ειδικού σώματος ελέγχου, το οποίο θα παρεισφρέει και θα συλλαμβάνει επ’ αυτοφόρω – με την παρουσία δικαστικού λειτουργού – παρόμοια περιστατικά.
3. Επανεισαγωγή (μετά από επικαιροποίηση) των Αναλυτικών Τιμολογίων
Να καταργηθούν τα Ενιαία Τιμολόγια Εργασιών και να επανεισαχθεί η εφαρμογή των Αναλυτικών Τιμολογίων, σε όλες όμως της κατηγορίες έργων (ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχαν π.χ. Πολιτιστικά – Αναστηλωτικά). Κατ’ αρχήν δεν νοείται να υπάρχει κατηγορία εργασιών που να μην περιγράφεται και να μην αναλύεται η τιμή μονάδος και κατά δεύτερον η ανάλυση της τιμής είναι μια βασική παράμετρος της μελέτης ενός έργου. Λόγω του χαμηλού – σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεκαετίες – πληθωρισμού δεν υπάρχει ανάγκη τριμηνιαίας αναθεώρησης των βασικών τιμών και του «λ», αλλά θα μπορούσε ο χρονικός ορίζοντας αυτός να γίνει ετήσιος ή και ακόμα μεγαλύτερος.
4. Εθνικός Σχεδιασμός Υποδομών
Να καθιερωθεί (θεσμοθετημένα) Εθνικός Σχεδιασμός Υποδομών και Δημοσίων Εργων, με καθοριστική κοινωνική συμμετοχή και κοινωνικό έλεγχο.
5. Αρχαιολογικό Τιμολόγιο και λοιπές μεταρρυθμίσεις στην παραγωγή αρχαιολογικών εν γένει έργων
Εχει διαπιστωθεί μια τεράστια διακύμανση τιμών μονάδος εργασιών (σε πραγματικά κόστη) στα έργα πολιτισμού, είτε αυτά εκτελούνται δι’ αυτεπιστασίας (κατά κύριο λόγο), είτε εκτελούνται με εργολαβική ανάθεση. Η διακύμανση αυτή όχι μόνο δεν μπορεί να τεκμηριωθεί, αλλά κινείται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν πολύ πάνω από τα όρια του Ενιαίου Τιμολογίου Οικοδομικών Εργασιών. Αντιλαμβανόμαστε την ιδιαίτερη φύση πολλών από τις εργασίες που εκτελούνται στο πλαίσιο ενός αρχαιολογικού έργου, όμως τόσο η διακύμανση από έργο σε έργο και από Υπηρεσία σε Υπηρεσία, όσο και η μεγάλη απόκλιση από τα κόστη «αγοράς» δεν αποτελεί στοιχείο που διασφαλίζει την διαφάνεια. Εξ’ άλλου ακόμα κι ένα αρχαιολογικό έργο δεν παύει να είναι τεχνικό έργο, με σαφείς ιδιαιτερότητες.
Στην κατεύθυνση αυτή πιστεύουμε πως πρέπει να συσταθεί άμεσα μια Διεπιστημονική Επιτροπή με αρμοδιότητα τη σύνταξη Εθνικού Ενιαίου Τιμολογίου Αρχαιολογικών Εργων, υποχρεωτικά εφαρμοστέου στα πάσης φύσεως αρχαιολογικά εν γένει έργα. Η εν συνεχεία νομοθετική του κατοχύρωση θα γίνει όπως και με όλα τα υπόλοιπα Αναλυτικά Τιμολόγια (οικοδομικών, λιμενικών, ηλεκτρομηχανολογικών, πρασίνου κλπ.). Η σύνταξη και εφαρμογή Τιμολογίου Αρχαιολογικών Εργων εξορθολογεί και κωδικοποιεί την τιμολόγηση των έργων αυτών, προφυλάσσει δε από πιθανές αυθαιρεσίες που παράγουν ανομία.
Συμπληρωματικά σε αυτό (στο Τιμολόγιο) πρέπει να εξεταστεί και η δυνατότητα δημιουργίας νέας κατηγορίας εργοληπτικών πτυχίων (κατηγορίας «ειδικών αρχαιολογικών έργων») λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι σε κάθε ανάθεση παρόμοιας φύσεως έργου διατυπώνονται ειδικοί όροι εμπειρίας στη διακήρυξη και δεν υπάρχει μηχανισμός αντικειμενικής (και αδιάβλητης) αξιολόγησης της αναγκαιότητας αλλά και της φύσης αυτών των ειδικών όρων κατά περίπτωση. Χαρακτηριστικό είναι ότι τους (όποιους) ειδικούς όρους εμπειρίας θέτει κάποια Αναθέτουσα Αρχή, τους αξιολογεί το Συμβούλιο Δημοσίων Εργων (!), βάσει των προβλεπόμενων στον Ν. 3669/2008, άρθρο 15 § 4.
Δεχόμαστε όλοι ότι τα αρχαιολογικά έργα αποτελούν μια απολύτως εξειδικευμένη κατηγορία έργων (και αντίστοιχα μελετών) με απολύτως ειδικές απαιτήσεις. Στην κατηγοριοποίηση του μητρώου των πτυχίων μελετητών δημοσίων μελετών υπάρχει κατηγορία «Ειδικές αρχιτεκτονικές μελέτες» (κατηγ. 7) στην οποία εντάσσονται οι μελετητές με εμπειρία σε ειδικά αρχιτεκτονικά έργα, στα οποία ανήκουν και τα αρχαιολογικά έργα.
Τούτο δυστυχώς δεν συμβαίνει στην αντίστοιχη κατηγοριοποίηση του μητρώου των εργοληπτικών πτυχίων, με αποτέλεσμα ένας εργολήπτης με πτυχίο – κατά κύριο λόγο – οικοδομικών έργων να μπορεί να αναλάβει ένα αρχαιολογικό έργο, εκπληρώνοντας όμως τις απαιτήσεις των πρόσθετων προσόντων που θέτει η διακήρυξη. Όμως η εισαγωγή πρόσθετων προϋποθέσεων και ειδικών όρων εμπειρίας στις διακηρύξεις έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα των συγχρηματοδοτούμενων έργων, όπως αυτό έχει εκφραστεί πολλάκις μέσα από οδηγίες και εγκυκλίους.
Προκειμένου να τροποποιηθεί το ισχύον καθεστώς ώστε να είναι απολύτως συμβατό με την εθνική νομοθεσία αλλά και με τις κοινοτικές οδηγίες (αφού τα κοινοτικά κονδύλια αποτελούν την βασική πηγή χρηματοδότησης έργων πολιτισμού) προτείνουμε να καθιερωθεί μια πρόσθετη κατηγορία εργοληπτικού πτυχίου, αυτή του «ειδικού αρχιτεκτονικού – αρχαιολογικού» με ενδεχόμενες υπο-κατηγοριοποιήσεις, ώστε να καλύπτεται όλο το φάσμα των αρχαιολογικών έργων (προϊστορικά, κλασικά, βυζαντινά κλπ. μνημεία, ολοκληρωμένες αναπλάσεις χώρων κλπ.).
Με την καθιέρωση της ειδικής κατηγορίας εργοληπτικών πτυχίων αποφεύγεται η ενδεχόμενη αυθαίρετη διατύπωση τέτοιων «ειδικών όρων» στις διακηρύξεις και διασφαλίζεται η διαφάνεια και ο υγιής ανταγωνισμός.
6. Κατάργηση των Πολεοδομιών με τη σημερινή τους μορφή
Εκτός όμως από το «σύστημα» παραγωγής των Δημοσίων Εργων, πάσχει έντονα και το αντίστοιχο των ιδιωτικών τεχνικών Εργων. Δεν είναι τυχαία η – κλασική πλέον – αναφορά στις Πολεοδομίες, ως η μια εκ των διαχρονικών «πληγών» της κακοδιαχείρησης, του αναποτελεσματικού Κράτους και της παραγωγής ανομίας. Δεν είναι άσχετη η κακή ποιότητα των κατασκευαζόμενων (και) ιδιωτικών έργων (κυρίως κτιρίων μαζικής στέγασης – αστικές πολυκατοικίες κλπ.).
Κατάργηση των Υπηρεσιών Πολεοδομίας με τη σημερινή του μορφή και τον σημερινό τους ρόλο. Αφού κατ’ ουσίαν δεν επιτελούν τον ελεγκτικό τους ρόλο ας πάψουν να αποτελούν ένα – άχρηστο και παρασιτικό – ενδιάμεσο στάδιο από την παραγωγή της μελέτης στην κατασκευή του έργου. Αντ’ αυτών ας δημιουργηθεί «Μητρώο Μελετητών και Κατασκευαστών Ιδιωτικών Εργων», με εκχώρηση αρμοδιοτήτων (στο πνεύμα των Συμβολαιογράφων και της εκχώρησης δημόσιας Εξουσίας που αυτοί έχουν) και με παράλληλη μετακύλιση της ευθύνης σ’ αυτούς (στους μελετητές και τους κατασκευαστές δηλαδή). Οι σημερινές Πολεοδομίες μπορούν να διατηρηθούν ως Γραφεία τήρησης στατιστικών στοιχείων οικοδομικής δραστηριότητας αλλά και Ελέγχου της εφαρμογής των σχεδίων πόλης.
7. Εφαρμογή κτιριολογικών τυπολογιών
Να συσταθεί μια διεπιστημονική επιτροπή που να καταλήξει σε κωδικοποίηση των κτιριολογικών τυπολογιών ανά περιοχή (μέσα από μελέτη και τεκμηρίωση των αρχιτεκτονικών τυπολογικών μορφών που έχουν καθιερωθεί σε κάθε τόπο διαχρονικά) και αυτοί οι 2-3 τύποι να είναι δεσμευτικοί για κάθε έναν που επιθυμεί να οικοδομήσει ιδιωτικό κτίριο κατοικίας. Με αυτό τον τρόπο εξορθολογίζεται η σημερινή χαοτική οικοδόμηση, αναδεικνύονται και διασώζονται οι παραδοσιακές αρχιτεκτονικές τυπολογικές μορφές κάθε τόπου, μειώνεται το κόστος κατασκευής, οργανώνονται καλύτερα οι δημόσιες υποδομές, μπαίνει τάξη στη σημερινή άναρχη πανσπερμία άσχημων και παράταιρων κτιρίων. Ολη η Ευρώπη έτσι διατήρησε την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία των οικισμών της (μεγάλων ή μικρότερων). Συμπληρωματικά σε αυτό μπορεί και πρέπει να προστεθεί η αναμόρφωση και ο επαναπροσδιορισμός του συντελεστή δόμησης και των λοιπών κριτηρίων δόμησης (ύψος, κάλυψη, «δ», πρασιά κλπ.) Επειδή είναι προφανές ότι μια τέτοια πρόταση δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί οριζόντια και άμεσα σε όλη τη χώρα, θα μπορούσε να θεσμοθετηθεί κατ’ αρχήν η εφαρμογή της σε οικισμούς με πληθυσμό μικρότερο ενός ορίου (π.χ. κάτω των 10.000 κατοίκων). Σε συνδυασμό με μια συγκροτημένη πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης και αποκέντρωσης θα μπορούσε να αλλάξει η φυσιογνωμία της χώρας μέσα σε λίγες (ελάχιστες) δεκαετίες!
8. Κατάργηση της «εκτός σχεδίου δόμησης»
Να καταργηθεί («άπαξ και δια παντός») η εκτός σχεδίου δόμηση. Δυνατότητα δόμησης να υπάρχει μόνο εντός σχεδίου πόλης. Να φροντίσει, παράλληλα, το Κράτος να προωθήσει συστηματικά ευρείας κλίμακας – μελετημένες και οργανωμένες όμως – επεκτάσεις σχεδίων πόλης, με βάση τις πραγματικές ανάγκες του κάθε τόπου και τις προοπτικές που δίνονται από τα κατά τόπους Ολοκληρωμένα Πολεοδομικά και Χωροταξικά Σχέδια (τα οποία πρέπει άμεσα να εκπονηθούν όπου δεν υπάρχουν). Ημίμετρα όπως αυτό περί καθιέρωσης του ορίου αρτιότητας των 10.στρεμάτων σε ζώνες προστασίας NATURA είναι μεν στη σωστή κατεύθυνση, όμως ο αποσπασματικός και εξειδικευμένος χαρακτήρας τους δημιουργεί προβλήματα ταξικών διακρίσεων και κοινωνικών ανισορροπιών. Η γενικευμένη (οριζόντια και απόλυτη) εφαρμογή ενός μέτρου καθολικής αντιμετώπισης – μπορεί πρόσκαιρα να δημιουργήσει «κραδασμούς», όμως μεσο-μακροπρόθεσμα θα αλλάξει την όψη της Ελλάδας.

ΤΥΠΟΣ & ΜΜΕ
1. Kαθιέρωση εισφοράς ύψους ενός (1) ευρώ το μήνα με την συγκατάθεση των πολιτών για συνδρομητική δημόσια τηλεόραση Α.Ε. και λογαριασμός ετήσιος ανεξάρτητος, ξεχωριστός από ΔΕΗ, και προκαταβολικά. Ανάλογα με τις διαφημίσεις και τις χορηγίες επιστροφή χρημάτων στους συνδρομητές στο κλείσιμο του έτους λειτουργίας. Κλήρωση 150 συνδρομητών για δύο χρόνια, ως εν δυνάμει μέτοχοι.
2. Για τη Διοίκηση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης το Υπουργείο Εσωτερικών να προκηρύσσει θέσεις για θητεία δύο ετών, Πρόεδρο και μέλη Δ.Σ. από ειδικούς στα ΜΜΕ, κατόπιν συνέντευξης στο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο της χώρας στο οποίο συμμετέχει ανώτατος δικαστής για την νομιμότητα των αποφάσεων.
3. Η αποτυχία του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης επιβάλλει όχι την κατάργησή του, αλλά την στεγανοποίηση της εξουσίας του από παρεμβάσεις κομματικής προέλευσης (κυβερνητικές συνήθως ή και άλλες) και την εξασφάλιση της εκτέλεσης των αποφάσεων του.
4. Προσωπικά δεν μου αρκεί η ΕΡΤ να είναι δημόσια. Θα ήθελα να υπόκειται σε άμεσο κοινωνικό έλεγχο – προσοχή! άλλο κοινωνικός έλεγχος, άλλο διοίκηση – και, τουλάχιστον η ραδιοφωνία, και γιατί όχι η διαδικτυακή τηλεόραση αλλά και τα blog της, να δίνουν ευκαιρίες αυτοδιαχείρισης σε νέους δημοσιογράφους. Μ’ αυτά και μ΄ αυτά, το κόστος λειτουργίας της ΕΡΤ θα έπεφτε, η διείσδυση θα αυξάνονταν και θα κέρδιζε σε φρεσκάδα και επιρροή.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Α. ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ
1. Νέο φορολογικό Σύστημα (ΝΕ.ΦΟ.ΣΥ) ως εξης:
Φορολογική μεταρρύθμιση, με καταβολή εφάπαξ φόρου (πλαφόν) από ελεύθερους επαγγελματίες – αυτοαπασχολούμενους, χωρίς φορολόγηση του επιπλέον τζίρου, κατ’ επιλογή και όχι υποχρεωτικά. Τι επιτυγχάνουμε: 1. Δίνουμε στον αυτοαπασχολούμενο τη δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα σε δύο φορολογικά! Ισχύει δηλαδή αυτό που λέμε για την πιο δίκαιη μοιρασιά. Στην περίπτωσή μας, το κράτος ορίζει το ποσό του καταβλητέου φόρου, ο δε επιχειρηματίας διαλέγει αν συμφωνεί ή όχι. 2. Επιτυγχάνουμε το διαχωρισμό κράτους και Επιχείρησης. Το κράτος στη συγκεκριμένη επιχείρηση, παύει να είναι συμμέτοχος, συνέταιρος και μάλιστα μόνο στα κέρδη. Αυτό που γίνεται σήμερα είναι ανήθικο, είναι οικονομικός φασισμός. 3. Δίνουμε την ευχέρεια, κίνητρο στον αυτοαπασχολούμενο να δουλέψει όσες ώρες και μέρες παραπάνω θέλει, γιατί τώρα θα ξέρει ότι κανένας ούτε το κράτος ούτε ο ίδιος ο Θεός δε θα μπορεί να βάλει χέρι στα παραπάνω κέρδη του, σύμφωνα με την αρχική σύμβαση μεταξύ αυτού και του Κράτους. Η ανάπτυξη που όλοι περιμένουμε θα προέλθει μόνο από την κατανάλωση περισσότερης ανθρώπινης ενέργειας. 4. Το κράτος θα εξαναγκαστεί να εφαρμόσει σταδιακά ένα κεντρικό σχεδιασμό στην Οικονομία, για να ξέρει και ο αυτοαπασχολούμενος, πόσοι και ποιοί ανταγωνιστές υπάρχουν στον κλάδο αυτό και σε μια συγκεκριμένη περιοχή. 5. Λύνεται επιτέλους μια μεγάλη αντίφαση της Οικονομίας, αντίφαση που οδήγησε όλα τα κράτη να είναι σήμερα χρεωμένα. Ας δούμε γιατί. Από την μια το κράτος προκαταβάλει προς τον επιχειρηματία όλες του τις υπηρεσίες (το στρατό, την αστυνομία, τους δικαστές, που θα προστατέψουν την ιδιοκτησία του κλπ. κλπ), που στο κράτος στοιχίζουν πανάκριβα και από την άλλη ο επιχειρηματίας θα ανταποδώσει σαν αντάλλαγμα, με την μορφή του φόρου, την υποχρέωσή του προς το κράτος, μόνο στην περίπτωση που θα έχει κέρδη. Πόσες εκατομμύρια φορές έχει παιχτεί αυτή η σκηνή σε αργή κίνηση και ακόμη οι ειδικοί, οι οικονομολόγοι (για να αναφερθώ μόνο σ’ αυτούς) να το καταλάβουν; Αυτό το ασήμαντο «αν» φταίει για όλα! Με το προτεινόμενο φορολογικό σύστημα, στην συγκεκριμένη περίπτωση με τον αυτοαπασχολούμενό μας, αυτό το «αν» δεν υπάρχει. Το κράτος θα εισπράξει αμέσως και προκαταβολικά, τον φόρο, το ανταποδοτικό του, χάσει/κερδίσει ο αυτοαπασχολούμενος. Ας κάνει το Υπουργείο Οικονομικών έναν υπολογισμό να δει πόσα θα εισπράξει αμέσως-αμέσως.
2. Κατάργηση των μετρητών για μια πενταετία και υποχρεωτικές συναλλαγές μόνο μέσω πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών.
Εκτακτες συνθήκες προϋποθέτουν και αντίστοιχα έκτακτα μέτρα. Το συγκεκριμένο μέτρο δεν σκοπεύει να απορυθμίσει τις συναλλακτικές πρακτικές αλλά να συμβάλει στον εντοπισμό της φορολογητέας ύλης (που σήμερα το διαφεύγον ποσοστό είναι τεράστιο ειδικά στις μικρού ύψους συναλλαγές) καθώς και στην εμπέδωση φορολογικής συνείδησης σε όλους.
3. Αμεση μηχανογράφηση όλων των τμημάτων των Οικονομικών Υπηρεσιών (ΔΟΥ) και κυρίως του Τμήματος Κεφαλαίου που μέχρι σήμερα δεν είναι πλήρως μηχανογραφημένο.
Η μηχανογράφηση θα βοηθήσει στην αποτύπωση της ακίνητης περιουσίας (στην οποία τοποθετείται ένα πολύ μεγάλο μέρος των μη φορολογημένων ή των «μαύρων» εσόδων. Επίσης θα αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία Περιουσιολογίου.
4. Ενοποίηση ΣΔΟΕ και Οικονομικής Αστυνομίας σε Κρατική Αρχή, με το άθροισμα των σημερινών αρμοδιοτήτων, διωκτικών, ανακριτικών και διοικητικών, με ολοκληρωμένη τεχνολογική υποδομή και μεικτές ομάδες δράσης από αστυνομικούς και εφοριακούς.
5. Πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων του νόμου (υπουργικές και διοικητικές αποφάσεις, μέτρα και δράσεις πολιτικής) κατά του λαθρεμπορίου καυσίμων και καπνικών (GPS στα μέσα μεταφοράς, ολοκλήρωση συστήματος εισροών- εκροών και ιχνηθέτησης αργού, γεφυροπλάστιγγες στα μεθοριακά τελωνεία).
6. Η ίδρυση των εταιρειών να γίνεται σε μία ημέρα ως εξής: στους μετόχους/εταίρους η Εφορία παραδίδει αυθημερόν ένα ειδικό ΑΦΜ και τους ενημερώνει ότι εντός 3 μηνών πρέπει να προσκομίσουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά. Εάν δεν τα προσκομίσουν ο ΑΦΜ ακυρώνεται και η εταιρεία δεν έχει υπόσταση. Ο ειδικός ΑΦΜ έχει τους 9 αριθμούς και επιπλέον, στο τέλος, 2 γράμματα. Μόλις προσκομιστούν τα δικαιολογητικά αφαιρούνται τα γράμματα. Τα γράμματα σημαίνουν για τους συναλλασσόμενους με την εταιρεία στο διάστημα των 3 μηνών ότι είναι νέα και ακόμα δεν έχει ακόμα προσκομίσει τα δικαιολογητικά ίδρυσής της, άρα πρέπει να είναι προσεκτικοί. Επίσης, υπάρχουν και όρια στο ύψος αγορών και έκδοσης τιμολογίων.
Εάν τα δικαιολογητικά δεν προσκομιστούν, και η εταιρεία έχει δημιουργήσει οφειλές στην εφορία, αυτές μεταφέρονται στους μετόχους/εταίρους αναλογικά.
7. Πριμοδότηση των προϊόντων με γραμμωτό κώδικα που αρχίζει από 520. Φαίνεται ως επιδότηση ή προστατευτισμός αλλά υπάρχουν τρόποι να γίνει. Εξάλλου εδώ που βρισκόμαστε θα μας αφήσουν να το κάνουμε για λίγα χρόνια.
8. Ειδικό καθεστώς φορολόγησης /5-ετους φοροαπαλλαγής για καινοτομικές επιχειρήσεις (spin-off companies) που δημιουργούνται με οποιαδήποτε συμμετοχή ΑΕΙ, προκειμένου να προωθηθεί η Καινοτομία και η απασχόληση προσωπικού με υψηλές δεξιότητες και γνώσεις.
9. Η πράξη της μεταβίβασης πρέπει να φορολογείται (δεν συνιστά, πράγματι, φορολογία κεφαλαίου) αλλά οι συντελεστές που ισχύουν καλό είναι να μειωθούν δραστικά. Άλλωστε οι πράξεις είναι πια ελάχιστες και η επίπτωση της μείωσης αυτής στα δημόσια έσοδα θα είναι αμελητέα.
10. Απαλλαγή των κατεδαφίσεων από την φορολογία.
Μια τέτοια πρωτοβουλία θα είχε ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του δομημένου περιβάλλοντος ή / και την απελευθέρωση χώρων από «κακά» κτίρια. Τελικά εάν με τον τρόπο αυτό περιοριστεί, έστω και οριακά, η διαθεσιμότητα / προσφορά δομημένων χώρων για οποιαδήποτε χρήση, το αποτέλεσμα θα είναι η τόνωση της ζήτησης. Οπότε θα προκύψει μια αύξηση της αξίας της ιδιωτικής, αλλά και δημόσιας ακίνητης περιουσίας ( τελικά του ΑΕΠ ), ώστε να αντισταθμιστούν, έστω και λίγο, οι μεγάλες απώλειες της τελευταίας πενταετίας.

Β. ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ
1. Η διαχείριση (μισθώσεις, επισκευές, συντήρηση, κ.λπ.) των δημόσιων κτιρίων (υπουργεία, εφορίες, τελωνεία κ.λπ.) να γίνεται από έναν φορέα. Με τις οικονομίες κλίμακος θα εξοικονομηθούν τεράστιοι πόροι. Σήμερα γίνεται απίστευτη σπατάλη.
2. Να αξιοποιηθεί αποδοτικά η τεράστια ακίνητη περιουσία του Δημοσίου με τρεις στρατηγικούς άξονες:
α. Αξιοποίηση που να συνεισφέρει στην ανάπτυξη: Η αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου με αναπτυξιακή στρατηγική μπορεί να συνεισφέρει 0,2-0,3 ποσοστιαίες μονάδες στο ΑΕΠ.
β. Αξιοποίηση με ΣΔΙΤ: Είναι αδύνατον να αξιοποιηθούν 120.000 ακίνητα με 200 υπαλλήλους τη στιγμή που στην Ιταλία με 45.000 κτηματογραφημένα ακίνητα του Δημοσίου απασχολούνται 2.500 υπάλληλοι.
γ. Ωρίμανση όλων των ακινήτων του Δημοσίου: Να καταρτιστεί και υλοποιηθεί ένα σχέδιο ωρίμανσης (εκκαθάριση τίτλων, αδειών, χρήσεων, κτηματογράφηση κ.λπ.) όλων των ακινήτων του Δημοσίου έως το 2021 (σ.σ. έχει σημασία το 2021). Με χρηματοοικονομικούς όρους, τα ώριμα (δηλαδή τα αξιοποιήσιμα) ακίνητα αυξάνουν την περιουσία (ενσώματα πάγια) του Δημοσίου και αντίστοιχα αυξάνουν την Καθαρή Θέση του Δημοσίου. Κατ’ επέκταση αυξάνεται η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.
3. Να γίνει άμεσα (σε διάστημα 3 μηνών – είναι δυνατόν) πλήρης καταγραφή και ψηφιακή κωδικοποίηση (Ψηφιακό Μητρώο)όλων των ακινήτων των Κληροδοτημάτων, ώστε να μην διαφεύγει ακίνητη περιουσία και να μην χάνονται πόροι.

Γ. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ
1. Ο ισολογισμός του Δημοσίου να συντάσσεται σύμφωνα με το νέο λογιστικό πρότυπο IPSAS (International Public Sector Accounting Standards). Θα εκπλαγούμε με τη σχέση Χρέους/ΑΕΠ (κάτω από 100%). Επίσης, θα καταδειχθεί σε ποιους τομείς χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια.
2. Ελάχιστη σύνταξη για όλους και όλες πρέπει να καθιερωθεί σε ηλικία πάνω από 69 ετών και σε ποσόν ανάλογο με τις δυνατότητες ενός ισοσκελισμένου προϋπολογισμού ο οποίος να έχει μηδενικό δημοσιονομικό έλλειμμα . Αφού καλύψει δηλαδή έξοδα του κράτους τόκους δανείων και μικρό ποσόν για εξόφληση του δημόσιου χρέους .

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
1. Επίσπευση τελεσιδικίας εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων
Πρόταση νομοθετικής ρύθμισης: «Για οφειλές προς το Δημόσιο η σχετική Απόφαση που εκδίδεται από το αρμόδιο Οργανο επιδέχεται από πλευράς θιγόμενου μόνο ενδικοφανούς προσφυγής ενώπιον του Υπουργού Οικονομικών και μόνο άπαξ προσφυγής ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου, η οποία δεν εφεσιβάλλεται ούτε αναιρείται και επιδέχεται μόνο μιας αναβολής για εξαιρετικούς λόγους που αιτιολογούνται επαρκώς, σε αυτή δε την περίπτωση η νέα δικάσιμος ορίζεται με την διαδικασία του κατεπείγοντος και όχι πέραν του μηνός. Εκκρεμούσες υποθέσεις υπάγονται αυτοδικαίως στην ανωτέρω ρύθμιση.»
2. Αναγνώριση της εξωδικαστικής διευθέτησης διαφοράς, μέσω δικηγόρων, ως, θεσμικά αναγνωρισμένου, πρώτου βαθμού.
Αν ο συμβιβασμός, μέσω δικηγόρων, αποκτούσε περισσότερη βαρύτητα με διάφορα μέσα ( π.χ. υποχρεωτική η σύνταξη πρακτικού συμφωνίας ή ασυμφωνίας πριν την προσφυγή σε ένδικα μέσα ) η δικαστική ύλη θα μειώνονταν. Με αυξημένο κόστος για όποια πλευρά προκαλούσε την ασυμφωνία και επέμενε στην προσφυγή στα δικαστήρια. Θα μπορούσε, με τον τρόπο αυτό, να μειωθεί η δικαστική και να αυξηθεί η δικηγορική ύλη. Ασφαλώς για την υιοθέτηση μιας τέτοιας σκέψης απαιτείται προσεκτική προετοιμασία, από τον νομικό μας κόσμο, πριν απ όλους, πριν πάρει την μορφή νομοθετικών διατάξεων.
3. Καταπολέμηση της «δικομανίας» που έχει επικρατήσει με την θέσπιση αυξημένης κοινωνικής επιβράβευσης και ενθάρρυνση σε πρωτοβουλίες άμεσων, διαπροσωπικών συμβιβασμών.
4. Να γίνει αποσυμφόρηση των φυλακών με καταλογισμό υποχρέωσης παραγωγής κοινωφελούς έργου αντί φυλάκισης σε όσους χρωστάνε στο Δημόσιο”
5. Να κτισθούν και νέες φυλακές, βάσει ενός Εθνικού Σχεδίου χωροταξικής διασποράς των φυλακών σε όλη την Επικράτεια.
6. Να καταργηθούν οι άδειες για τους βαριά ποινικούς κατάδικους.
7. Σωφρονισμός ανηλίκων με εναλλακτικές μεθόδους και όχι με την φυλάκισή τους.
Μήπως θα ήταν καλύτερο παιδιά και έφηβοι και των δυο φύλων να συμμετείχαν σε προγράμματα κοινωνικής προσαρμογής; Με σύγχρονα και φιλικά εκπαιδευτικά μέσα (διαδίκτυο κλπ.) και ενθάρρυνση δημιουργικών πρωτοβουλιών τους. Μήπως έτσι ο δυναμισμός τους που εκδηλώθηκε ως παραβατικότητα μπορούσε να στραφεί σε δημιουργικές διεξόδους (τέχνες και γράμματα, αθλητισμός κλπ.) ανοίγοντας προοπτικές θετικής ένταξης τους στην κοινωνική ζωή;
8. Ο Γενικός Οικονομικός Εισαγγελέας να είναι όσο πιο υψηλόβαθμος γίνεται (αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ας πούμε) ώστε να κινητοποιεί καλύτερα τις κατά τόπους αρχές. Αλλά αυτό θα είχε ως προϋπόθεση μια πιο στέρεη διοικητική δομή υποστήριξής του που σήμερα δεν υπάρχει.
9. Η έγκυρη απονομή της δικαιοσύνης θα επιτευχθεί με την πλήρη μηχανοργάνωση των δικαστηρίων την κατάργηση των γραμματέων και την αντιγραφή των ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ συστημάτων με τα οποία ελέγχεται η παραγωγικότητα των Γερμανών δικαστών , και την εφαρμογή του διευθυντικού δικαιώματος στην διοίκηση των δικαστηρίων και σε όλη την δημόσια διοίκηση .
10. Το σωφρονιστικό σύστημα είναι πολύ ελαστικό (σε ορισμένες περιπτώσεις, όχι παντού) αφού σε όλους τους κρατούμενους ακόμη και τους δολοφόνους δίνομε άδειες, ώστε να μπορούν με άλλοθι να κάνουν τις εγκληματικές τους ενέργειες. Εάν ρωτήσετε τους απολυμένους από τις φυλακές θα δείτε ότι το φαγητό τους ήταν καλύτερο από ακριβά εστιατόρια της Αθήνας. Έχουμε σουίτες πολυτελείας ακόμη και πισίνες. Το σύστημα θέλει οργάνωση πειθαρχία και αυστηρότητα και πρέπει να ξεκινήσουν όλα αυτά από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους οι οποίοι είναι ανεξέλεγκτοι ατιμώρητοι ασύδοτοι δωροδοκούμενοι δημόσιοι υπάλληλοι.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
1. To ΕΣΠΑ καθώς και τα λοιπά συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα από την Ε.Ε. ή άλλους Διεθνείς Οργανισμούς, παραμένουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα και ευθύνη της Κεντρικής Κυβέρνησης, σε ότι αφορά τη διαχείριση τους. (Εναλλακτικά μπορεί να εκχωρηθεί η ευθύνη και αρμοδιότητα διαχείρισης των Περιφερειακών Επιχειρησιακών προγραμμάτων στις Αποκεντρωμένες – Περιφερειακές – Διοικήσεις, με τροποποίηση του άρθρου 280 του «Σχεδίου Καλλικράτης»).
2. Διατηρείται το υπάρχον (αποκεντρωμένο) οργανόγραμμα των δομών διαχείρισης του ΕΣΠΑ (Διαχειριστικών Αρχών και Ενδιάμεσων Διαχειριστικών Αρχών) και μετεξελίσσεται (οι Ειδικές Υπηρεσιες της ΜΟΔ, οι Διαχειριστικές Αρχές και οι ΕΔΑ των Υπουργείων & των Περιφερειών) σε ολοκληρωμένες και σταθερές δομές ενός Ενιαίου Μηχανισμού της Δημόσιας Διοίκησης, που θα έχει στην ευθύνη του τη διαχείριση των συγχρηματοδοτούμενων έργων και προγραμμάτων. Οι δομές αυτές, δημιουργούμενες κατά τα πρότυπα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ενσωματώνονται στη δομή του Υπουργείου Ανάπτυξης, διατηρώντας όμως την μέχρι σήμερα τομεακή και περιφερειακή τους διάρθρωση και χωροθέτηση.
3. Προώθηση ολοκληρωμένου μοντέλου βιομηχανικών χωροθετήσεων για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των εγκατεστημένων επιχειρήσεων, την βελτιστοποίηση των λειτουργικών τους συνθηκών, την ενιαία φορολογική τους αντιμετώπιση, την περιβαλλοντική προστασία. Επίσης θα ενισχύσει με τρόπο οργανωμένο την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας.
4. Υποστήριξη και ενίσχυση της καινοτομίας και της τεχνολογίας αιχμής στην παραγωγική διαδικασία μέσω εφαρμογής μοντέλων και δομών συνέργειας μεταξύ έρευνας και παραγωγής, με στόχο να προωθηθούν προϊόντα τεχνολογικής καινοτομίας που θα κατοχυρώσουν τη χώρα στον διεθνή καταμερισμό.
5. Προώθηση πολιτικής καθιέρωσης Προτύπων Ποιότητας σε όλα τα Ελληνικά προϊόντα.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
1. Δημιουργία «Ελληνικού Αγροτικού Επιμελητηρίου»
Η δημιουργία Αγροτικού Επιμελητηρίου μπορεί να αποτελέσει τη θεσμική απάντηση στην γενικότερη διαδικασία αναδιάρθρωσης, εκσυγχρονισμού και εξασφάλισης βιωσιμότητας για τον Πρωτογενή Τομέα. Σε μια συγκυρία που
• η χώρα αναζητεί την παραγωγική της ταυτότητα,
• η έλλειψη χρηματοδοτικών πόρων είναι καθοριστικής σημασίας,
• η δομική ανεργία και περιθωριοποίηση επηρεάζουν ολοένα και ευρύτερα στρώματα του παραγωγικού δυναμικού,
• η επιστροφή παραγωγικού δυναμικού στην περιφέρεια συντελείται «βίαια» και χωρίς στρατηγικό σχέδιο,
είναι απαραίτητο να υπάρξει ένας επίσημος φορέας που θα σχεδιάσει, θα εξειδικεύσει και θα προωθήσει πολιτικές αναδιοργάνωσης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και εξωστρέφειας του Αγροτικού και γενικότερα του Πρωτογενούς Τομέα.
Οι παραδοσιακές συλλογικότητες (ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ) θεωρούμε πως έχουν μείνει πίσω σε σχέση με τις καταιγιστικές αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως. Αδυνατούν δε να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες οι οποίες απαιτούν τεχνοκρατική και τεκμηριωμένη υποστήριξη. Πάντα βέβαια στο πλαίσιο των στρατηγικών πολιτικών επιλογών της Πολιτείας για την κατοχύρωση και ενίσχυση του Πρωτογενούς Τομέα.
Ενας Φορέας Επιμελητηριακής μορφής διαθέτει την προσαρμοστικότητα, την τεχνογνωσία, την υποδομή αλλά και τη θεσμική κατοχύρωση να επιτελέσει τον καθοριστικό ρόλο του Συμβούλου του Κράτους σε αγροτικά θέματα, αλλά – κυριότερο – να προωθήσει σύγχρονες μορφές και μοντέλα παραγωγικής και διαχειριστικής αναδιάρθρωσης (Συνεταιρισμοί «νέου τύπου», Αγροτικές εταιρείες λαϊκής βάσης, καθετοποίηση κλπ.). Με αυτό τον τρόπο θα ενισχυθεί ένας ιδιαίτερα δυναμικός Τομέας της Οικονομίας, θα ενισχυθούν συντονισμένα και σχεδιασμένα – άρα αποτελεσματικά – οι τομεακές και δια-τομεακές συνέργειες, θα δοθεί ουσιαστική ώθηση στην αποκέντρωση και στην περιφερειακή ανάπτυξη, θα επιτευχθεί (ή έστω θα προσεγγιστεί) το εμπορικό ισοζύγιο (εισαγωγών – εξαγωγών), δεδομένης της σημαντικής συμβολής του Πρωτογενούς Τομέα στο Εθνικό ΑΕΠ (5,2%) και στις εξαγωγές (17%) – στοιχεία 2006.
Επιπλέον θα προωθηθούν πολιτικές πράσινης ανάπτυξης, αυτοοργάνωσης και κοινωνικής οικονομίας, οι οποίες αποτελούν προτεραιότητα στην ατζέντα μιας σύγχρονης Προοδευτικής Διακυβέρνησης.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
1. Ενοποίηση όλων των Ταμείων σε ένα.
Γιατί αυτοί που πληρώνουν ήδη (και οι «πιο κοντά στην έξοδο» πλήρωναν ήδη μια ζωή) ένα σύστημα το οποίο σήμερα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του να βρεθούν πάλι «ριγμένοι»?
Οι άνεργοι, οι οποίοι δεν είναι άνεργοι κατ’ επιλογήν τους, δεν δικαιούνται ισότιμη ασφαλιστική κάλυψη με τους εισφέροντες?
Τότε, ποιο το πραγματικό νόημα της «Κοινωνικής» Ασφάλισης?
Κατά την άποψή μου, μια ρηξικέλευθη μεταρρύθμιση θα ήταν να ενοποιηθούν όλα τα Ταμεία σε ένα, το οποίο αφενός θα καταστεί βιώσιμο, αφετέρου θα εξασφαλίζει την σύνταξη και την περίθαλψη σε όλους (και στους ανέργους).
Με την «υπερκινητικότητα» που πλέον έχει καθιερωθεί στην αγορά εργασίας (για να το πω …κομψά και να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «απορρύθμιση»), δεν έχει νόημα – κατά την άποψή μου – να υπάρχουν κλαδικά Ταμεία ή ομοιοεπαγγελματικά Ταμεία (τα οποία, συν τοις άλλοις διαιωνίζουν έναν ιδιότυπο συντεχνιασμό και εντείνουν τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις και ανισότητες). Ολοι σε ένα Φορέα, μία κοινωνική ασφάλιση, αναλογικές παροχές ανάλογα με τις εισφορές.
Μια πολιτική για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την γενικότερη αναπτυξιακή και δημοσιονομική πολιτική, για την οποία έχω ήδη πει ότι ένας από τους βασικούς στόχους – πυλώνες θα πρέπει να είναι η αύξηση της απασχόλησης (άρα και της μείωσης της ανεργίας, άρα και της αύξησης των εισρεόντων πόρων στο σύστημα ασφάλισης, άρα και της εξασφάλισης της βιωσιμότητάς του). Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τηρείται απαρέγκλιτα η τριμερής χρηματοδότηση, να υπάρχει χρηστή διαχείριση των πόρων (εισφορών και αποθεματικών), να είναι αυστηρά ανταποδοτικό και να υπόκειται σε συνεχή δημόσια (κοινωνική) λογοδοσία. Ας μην ξεχνάμε ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι μια μορφή πολυμετοχικής επιχείρησης (μια μορφή εταιρείας λαϊκής βάσης), συνεπώς η δημόσια λογοδοσία και έλεγχος είναι εκ των «ουκ άνευ». Καμία επιχείρηση δεν λειτουργεί εν κρυπτώ από τους μετόχους της.
Όλα όσα επισημαίνονται σχετικά με τα κακώς κείμενα του ασφαλιστικού μας συστήματος (ανορθολογική διαχείριση, κακή οργάνωση, μαφιόζικα κυκλώματα στο χώρο του φαρμάκου-υπερσυνταγογράφηση, αναντιστοιχία με την αύξηση προσδόκιμου ζωής κλπ.) είναι μεν σωστά (ως επισημάνσεις), αποτελούν όμως τεχνικές παραμέτρους και προϋποθέσεις που όταν εκλείψουν θα εξασφαλίζουν την χρηστή διοίκηση και την ορθολογική οργάνωση και λειτουργία. Δεν δίνουν το πολιτικό στίγμα μιας σοσιαλιστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Και αυτό το οποίο απαιτείται πλέον είναι μια συνολική αλλαγή στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, μια Σοσιαλιστική Αλλαγή.
2. Με καταπίστευμα τις τραπεζικές μετοχές κρατικής κυριότητας, να προικοδοτήσουμε με τα μερίσματά τους ένα νέο, δίκαιο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εισερχόμενους στην εργασία.
3. Να γίνει αποδοτική διαχείριση της μεγάλης περιουσίας των Ταμείων (διαθέσιμα, ακίνητα, τίτλοι κ.ά.) με ανάθεσή της σε ειδικούς ή ίδρυση ειδικού fund και επαγγελματικής διαχείρισής του.
4. Μια ομάδα νέων οικονομολόγων, ειδικευμένων στα τραπεζικά θα μπορούσε να «πάρει απάνω της» την μεγάλη υπόθεση της διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας και με τα μερίσματά της να λύσει το πρόβλημα χρηματοδότησης της Κοινωνικής Ασφάλισης.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
1. Συνταγματική κατοχύρωση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων. Να οριστούν με συνταγματική διάταξη ως απαραβίαστες οι συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων. Να υποστηρίξουμε την οργάνωση και την εκπροσώπηση των ανέργων.
2. Πιλοτική εφαρμογή του συστήματος της επιδότησης εργασίας σε συνεταιριστικές μορφές επιχειρηματικότητας
Η λύση είναι να επιδοτεί το κράτος με 350 ευρώ κάθε θέση εργασίας σε κάθε καινούργια βιοτεχνική και βιομηχανική μονάδα που θα δημιουργηθεί στην χώρα. Η επιδότηση θα δίνεται στην επιχείρηση και μέσω αυτής θα μεταβιβάζεται στους εργαζόμενους και θα αφορά όλους τους μισθούς ακόμη και διευθυντικά στελέχη. Είναι προφανές ότι αυτό δεν θα ισχύει σε εμπόριο υπηρεσίες και οικοδομικές εργασίες και εν γένει στον υπόλοιπο τομέα της οικονομίας όπου θα εξακολουθήσουν όσα ισχύουν και σήμερα.. Ο βασικός μισθός θα κοστίζει σε αυτές τις επιχειρήσεις από 200 μέχρι 250 ευρώ και είναι ανταγωνιστικός με τους μισθούς Βουλγαρίας και Ρουμανίας ακόμη και της Κίνας. Η δημιουργία ενός εκατομμύριου νέων θέσεων εργασίας θα κοστίζει στο κράτος 4,2 δισεκατ. ευρώ τον χρόνο. Από τις ασφαλιστικές εισφορές στο βασικό ημερομίσθιο το κράτος θα μαζεύει 1,5 δισεκ. ευρώ Αλλά το ποσόν θα είναι πολύ μεγαλύτερο διότι ένα μεγάλο ποσοστό της επιδότησης θα αφορά μισθούς πολύ υψηλότερους. Και από την αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας στο σύνολο της οικονομίας θα έχει πολύ περισσότερα έσοδα και μηδενισμό της ανεργίας. Σε μια οικονομία που πληρώνει για αμφιλεγόμενα ΠΡΟΝΟΙΑΚΑ επιδόματα 13,5 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο και από αυτά μόνο 1 δισεκατομμύριο αφορά επιδόματα ανεργίας, δηλαδή επιδοτούμε την αεργία και δεν ενδιαφερόμαστε για την ανεργία και την εργασία. Πληρώνουμε ακόμη και για τις «ανύπανδρες» θυγατέρες των αξιωματικών. Ανθρώπους που μπορούν να εργασθούν σχεδόν οι μισοί τους επιδοτούμε για να μην εργάζονται το τεράστιο ποσόν των 12,5 δισεκατ.ευρώ και δεν μπορούμε να διαθέσουμε τα 3 δισεκατομ. ευρώ για να δημιουργήσουμε ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας να μηδενίσουμε την ανεργία να έχουμε ανάπτυξη και να αναζωογονήσουμε την βιομηχανία και την βιοτεχνία. Έστω και πολύ αργά πρέπει να αλλάξουμε πολιτική και να βάλουμε σαν πρώτη προτεραιότητα την επιδότηση της εργασίας και της παραγωγής. Βέβαια υπάρχει ένα πρόβλημα αυστηρής τήρησης των κανόνων της επιδότησης, διότι είμαστε χώρα που δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον κρατικό μηχανισμό «φυτεύεις ρόδο και βγαίνει αγκάθι». Η υλοποίηση του μέτρου πρέπει να γίνει με πολύ προσοχή και καθόλου γραφειοκρατία και αυστηρότατες χρηματικές ποινές σε περίπτωση παρανόμων χρηματοδοτήσεων. Χώρους διαθέτει η χώρα άφθονους και έτοιμους, όλες οι βιομηχανικές περιοχές είναι έρημες και άδειες «κρανίου τόπος». Ίσως το ίδιο μέτρο πρέπει να εφαρμοσθεί σε ελάχιστους κλάδους που επιζούν στην χώρα και είναι προς το τέλος τους λόγω σκληρού ανταγωνισμού από τις ξένες βιομηχανίες όπως οι λίγες υφαντουργίες που έχουν απομείνει, για να μην χαθούν νέες θέσεις εργασίας.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ
1. Συνταγματική κατοχύρωση του ΑΣΕΠ και των προσλήψεων μέσω αυτού
2. Αυτονομία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από την κυβέρνηση με διάκριση των αντίστοιχων επί κεφαλής. Αμφότεροι αιρετοί από κομματικά όργανα.
3. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας για τα μέλη του κοινοβουλίου, πλην της προστασίας έκφρασης και δράσης
4. Να υπάρξει μια δέσμη μέτρων διαφάνειας και απόδειξης της χρηστής διαχείρισης των πόρων και των προνομίων. π.χ. να υπάρξει ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των βουλευτών και όχι σκέτο ΕΣΧΕΣ, να υπάρξει ουσιαστική και όχι κατ’ επίφασιν περικοπή όσων εκ των προνομίων και αμοιβών είναι σκανδαλώδη.
5. Να συντίθεται η Βουλή από 500 έδρες.
Θα πρότεινα οι έδρες να αυξηθούν σε 500 (ώστε να μειωθεί ουσιαστικά το εκλογικό μέτρο). Καταλαβαίνω ότι αυτές τις δύσκολες για την Πολιτική εποχές ακούγεται προκλητική μια τέτοια πρόταση, όμως επειδή είμαι πεπεισμένος για την δημοκρατικότητά της προτείνω να ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης και διαφώτισης του εκλογικού σώματος.

1. Να μην επιμηκυνθεί το «Μνημόνιο» και να συμφωνηθεί ως χρόνος εκλογών ο Οκτώβριος του 2014. Να διασφαλίσουμε τις εκταμιεύσεις για επενδύσεις στη χώρα μας από ΕΣΠΑ και Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, όπως συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2011. Παραλλήλως, αντί να πουλήσουμε ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, να εγγυηθούμε μ αυτήν δανεισμό μας από τις αγορές με χαμηλό επιτόκιο. Να απαλλάξουμε τους εταίρους μας από την υποχρέωση της τρέχουσας χρηματοδότησής μας και να απαλλαγούμε από την υποχρέωση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.

- Να μην επιμηκυνθεί το «Μνημόνιο» και να συμφωνηθεί ως χρόνος εκλογών ο Οκτώβριος του 2014.
Για να μην εθελοτυφλούμε, το Μνημόνιο ΘΑ επιμηκυνθεί. Και σ’ αυτό έχει πρωτοστατήσει ο Βενιζέλος. Βέβαια, δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να συζητηθούν τα υπέρ ή κατά μιας τέτοιας απόφασης, αφού το Κόμμα δεν λειτουργεί. Είναι μια πρωτοβουλία προσωπικά του ίδιου, ο οποίος και την χρεώνεται καθ’ ολοκληρίαν.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ανοίξουμε εμείς τον διάλογο για το αν είναι συμφέρουσα ή όχι η επιμήκυνση (τουλάχιστον έτσι όπως μεθοδεύεται).
Το να προτείνουμε ως χρόνο εκλογών τον Οκτώβριο του 2014 είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι για 2 χρόνια θα εκχωρήσουμε την απόλυτη ευθύνη διαχείρισης του Κράτους και των δημοσίων πραγμάτων σε μια Δεξιά βγαλμένη από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της. Αφού πρώτα εμείς ο ίδιοι την αποενοχοποιήσαμε για την καταστροφική της στάση (τόσο στην πενταετία Καραμανλή, όσο και στο 1ο και 2ο μνημόνιο) συμμετέχοντας στην κυβέρνησή της. Ας μην πρωτοστατούμε εμείς στην υπόδειξη του χρόνου διεξαγωγής των επόμενων εκλογών. Ας πρωτοστατήσουμε για την «ατζέντα» των επόμενων εκλογών, που θα πρέπει να είναι η πρόταση για την νέα εποχή της χώρας.
Βέβαια, η παράταξη χρειάζεται χρόνο για να ανασυγκροτηθεί. Ομως με το να προτείνουμε εμείς μόνοι μας χρόνο (και μάλιστα μετά από 2 χρόνια – και μάλιστα μετά τις επόμενες Ευρωεκλογές) τι ακριβώς καταφέρνουμε?
- Να διασφαλίσουμε τις εκταμιεύσεις για επενδύσεις στη χώρα μας από ΕΣΠΑ και Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, όπως συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2011.
Το έχω ξαναγράψει: δεν αρκεί μόνο να διασφαλίσουμε τους πόρους αυτούς. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι πόροι αυτοί θα αξιοποιηθούν σε δημιουργία υποδομών και περιβάλλοντος που θα ευνοεί την συνολική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσω της δημιουργίας συνεργειών. Δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να σπαταλάμε πόρους (χρήματα, ανθρωποημέρες κλπ.) σε εξυπηρέτηση μικροκομματικών και προσωπικών επιδιώξεων του κάθε ενός δημάρχου, περιφερειάρχη, βουλευτή ή πολιτευτή. Οι πόροι αυτοί πρέπει να δρομολογηθούν σε δράσεις σχεδιασμένες, τεκμηριωμένες, ώριμες και αναπτυξιακές, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (διότι το ΠΔΕ θα αποτελέσει την ατμομηχανή της ανάπτυξης), με κεντρική κρατική ευθύνη στον σχεδιασμό, στην αξιολόγηση και στην παρακολούθηση της υλοποίησης. Αν αφήσουμε τον κάθε «τυχαίο» να εκμεταλλευτεί αυτούς τους πόρους θα το «ξαναχάσουμε το παιχνίδι». Γι’ αυτό είναι κρίσιμη και απαραίτητη η διαμόρφωση ενός Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου για την Ανασυγκρότηση της χώρας.
- Παραλλήλως, αντί να πουλήσουμε ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, να εγγυηθούμε μ αυτήν δανεισμό μας από τις αγορές με χαμηλό επιτόκιο.
Για να είναι αποτελεσματική αυτή πρόταση απαιτείται- κατά τη γνώμη μου – να έχει προηγηθεί η ολοκλήρωση της καταγραφής της Δημόσιας Περιουσίας και η θεσμοθέτηση ΕΝΟΣ μόνο αρμόδιου Φορέα να την εκμεταλλεύεται. Για την ολοκλήρωση της καταγραφής πρέπει να ολοκληρωθεί το Εθνικό Κτηματολόγιο, να νομοθετηθεί καινοτόμα διαδικασία άμεσης οριοθέτησης της γραμμής αιγιαλού (υπάρχει σχετική ολοκληρωμένη προεργασία), να δημιουργηθούν ψηφιακά υπόβαθρα και να συμφωνηθεί μια ενιαία στρατηγική αξιοποίησης προς όφελος του Δημοσίου.
Και να θέσω ένα ερώτημα, ρητορικό μεν, αλλά θα το θέσω: Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι όλα τα παραπάνω αφού δεν τα ολοκλήρωσε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θα τα κάνει η Κυβέρνηση της ΝΔ?
- Να απαλλάξουμε τους εταίρους μας από την υποχρέωση της τρέχουσας χρηματοδότησής μας και να απαλλαγούμε από την υποχρέωση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.
Προφανώς και είναι σωστή η πρόταση. Οσο βασίζεσαι σε δανεικά για να ζεις, τόσο συνεχίζεις να είσαι εξαρτημένος. Δεν αναφέρομαι στην κάλυψη των υφιστάμενων χρεών, αναφέρομαι στην κάλυψη των τρεχουσών αναγκών. Αν και για την αντιμετώπισης του συσσωρευμένου χρέους, έχω την αίσθηση ότι τελικά θα ισχύσει αυτό που προτείνει το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ…

2. Να συνεχίσουμε την καμπάνια υπέρ της έκδοσης Ευρωπαϊκών Ομολόγων δανεισμού και της εξαίρεσης των δημοσίων επενδύσεων από τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος των χωρών της ζώνης του ΕΥΡΩ.

Το ζήτημα δεν είναι στενά εθνικό της χώρας μας (αν και υπάρχουν σαφέστατα παθογένειες και στρεβλώσεις που πρέπει να διορθωθούν – και αλλοίμονο αν περιμένουμε από τους «ξένους» να μας αναγκάσουν να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και εξορθολογισμούς που έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας).
Όπως είχε πει και ο αείμνηστος Ανδρέας στην ομιλία του στη Βουλή πριν την ψήφιση της αποδοχής της συμφωνίας του Μάαστριχτ (το «μακρινό» 1992), ο δρόμος για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα είναι δύσκολος αλλά το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης είναι ο μόνος δρόμος. Για να επιτευχθεί όμως μακροπρόθεσμη ισορροπία στην Ε.Ε. – δεδομένου ότι η «σύγκρουση» Βορρά – Νότου υπάρχει πάντα – δεν αρκεί η νομισματική ένωση και μάλιστα ΜΟΝΟ με κριτήρια οικονομικά και δημοσιονομικά. Απαιτείται – και αυτό το φωνάζαμε εξ αρχής – «κοινωνική σύγκλιση». Απαιτείται συνολική «πολιτική σύγκλιση» και συνοχή υψηλότατου επιπέδου. Η απουσία της πολιτικής σύγκλισης οξύνει τις ανισότητες και εντείνει τις αντιθέσεις μεταξύ κρατών – μελών αλλά και μεταξύ περιφερειών. Υπονομεύει δηλαδή στην πράξη την «Ενωση».
Σ’ αυτό το πλαίσιο προτάσεις όπως ο «Φόρος Τόμπιν» προφανώς κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Όμως δεν είναι αρκετό. Όπως δεν είναι αρκετό το να εκδοθεί από την ΕΚΤ το πολυπόθητο Ευρωομόλογο. Όπως δεν είναι αρκετό να συμφωνηθεί η εξαίρεση των πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων από τα δημοσιονομικά ελλείμματα των κρατών της Ευρωζώνης.
Όπως δεν είναι αρκετό το να πετύχουμε την θέσπιση στόχου «απασχόλησης – μείωσης της ανεργίας» στον ετήσιο προϋπολογισμό.
Ολες αυτές είναι πολύ σωστές προτάσεις μεταρρυθμίσεων, όμως απαιτείται μια συνολική ΠΟΛΙΤΙΚΗ αλλαγή στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη.
Απαιτείται μια πολιτική αλλαγή η οποία θα επιβάλει κοινωνικά κριτήρια σύγκλισης («… ενός συντονισμένου και συνεκτικού ευρωπαϊκού οικονομικού προγράμματος, που θα περιλαμβάνει τα ευρω-ομόλογα, μια στρατηγική για την απασχόληση, καθώς και τον έλεγχο και την ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών και των οργανισμών αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των χωρών.»)
Την πολιτική αυτή αλλαγή θα την καταφέρουμε μόνο αν ανατρέψουμε τη σημερινή συντηρητική πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, μόνο αν ενισχύσουμε τη δύναμη των ριζοσπαστικών, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων που θα επιφέρουν και μια αλλαγή πολιτικής στα όργανα του Ευρωπαϊκού Διαχειριστικού Μηχανισμού.
Η πραγματική σύγκλιση, η πραγματική ενοποίηση των κρατών και των λαών της Ευρώπης θα επιτευχθεί μέσω πολιτικών που θα προωθούν:
- την κοινωνική πρόοδο,
- την εξάλειψη του δημοκρατικού ελλείμματος,
- την ανάπτυξη που θα βασίζεται στην παραγωγή.
Η Οικονομική & Νομισματική Ενοποίηση πρέπει να βασίζεται σε μια ενιαία νομισματική & συναλλαγματική πολιτική η οποία θα ασκείται σε κεντρικό-ευρωπαϊκό επίπεδο. Η δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να ασκείται από τα κράτη, ώστε να εξασφαλίζεται ο αναδιανεμητικός ρόλος και στόχος.
Τέλος, ο Ευρωπαϊκός Προϋπολογισμός – σε αντίθεση με αυτά που υποστηρίζει ο Βρετανός Συντηρητικός Πρωθυπουργός David Cameron – θα πρέπει να είναι «ικανού» μεγέθους ώστε να μπορεί να ασκείται η αναδιανεμητική ενδο-κοινοτική πολιτική (προς όφελος των κρατών ή περιφερειών που υστερούν). Διότι έτσι μόνο θα εξασφαλιστεί η πραγματική ενοποίηση και όχι με δύο –τρεις ή περισσότερες «ταχύτητες». Διότι έτσι τίθενται τα θεμέλια μιας πετυχημένης ομόσπονδης Ευρώπης.
Για αυτά απαιτείται Στρατηγικό Σχέδιο, τόσο σε Εθνικό επίπεδο όσο και σε Ευρωπαϊκό. Ας πρωτοστατήσουμε στη διαμόρφωση των αξόνων αυτών, ας πρωτοστατήσουμε στην διεθνοποίηση και στον συντονισμό της δράσης των Σοσιαλιστικών & Δημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης.
Για την πραγματική Αλλαγή…

3. Με καταπίστευμα τις τραπεζικές μετοχές κρατικής κυριότητας, να προικοδοτήσουμε με τα μερίσματά τους ένα νέο, δίκαιο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εισερχόμενους στην εργασία.

Γιατί η πρόταση περιορίζεται στους (νέο?) εισερχόμενους στην αγορά εργασίας? Τι γίνεται με τους ήδη ενταγμένους στην αγορά εργασίας? Γιατί αυτοί που πληρώνουν ήδη (και οι «πιο κοντά στην έξοδο» πλήρωναν ήδη μια ζωή) ένα σύστημα το οποίο σήμερα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του να βρεθούν πάλι «ριγμένοι»? Οι άνεργοι, οι οποίοι δεν είναι άνεργοι κατ’ επιλογήν τους, δεν δικαιούνται ισότιμη ασφαλιστική κάλυψη με τους εισφέροντες? Τότε, ποιο το πραγματικό νόημα της «Κοινωνικής» Ασφάλισης?
Δεν είμαι ειδήμων περί τα ασφαλιστικά για να εκπονήσω αναλογιστική μελέτη, να παραθέσω στοιχεία και αναλυτικό πλαίσιο βιωσιμότητας, η πρότασή μου είναι καθαρά πολιτικής φύσεως. Όμως μια πολιτική για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την γενικότερη αναπτυξιακή και δημοσιονομική πολιτική, για την οποία έχω ήδη πει ότι ένας από τους βασικούς στόχους – πυλώνες θα πρέπει να είναι η αύξηση της απασχόλησης (άρα και της μείωσης της ανεργίας, άρα και της αύξησης των εισρεόντων πόρων στο σύστημα ασφάλισης, άρα και της εξασφάλισης της βιωσιμότητάς του).
Σε γενικές γραμμές πιστεύω πως μια ρηξικέλευθη μεταρρύθμιση θα ήταν να ενοποιηθούν όλα τα Ταμεία σε ένα, το οποίο θα είναι βιώσιμο και θα εξασφαλίζει την σύνταξη και την περίθαλψη σε όλους (και στους ανέργους). Με την «υπερκινητικότητα» που πλέον έχει καθιερωθεί στην αγορά εργασίας (για να το πω …κομψά και να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «απορρύθμιση»), δεν έχει νόημα – κατά την άποψή μου – να υπάρχουν κλαδικά Ταμεία ή ομοιοεπαγγελματικά Ταμεία (τα οποία, συν τοις άλλοις διαιωνίζουν έναν ιδιότυπο συντεχνιασμό και εντείνουν τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις και ανισότητες). Ολοι σε ένα Φορέα, μία κοινωνική ασφάλιση, αναλογικές παροχές ανάλογα με τις εισφορές.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τηρείται η τριμερής χρηματοδότηση απαρέγκλιτα, να υπάρχει χρηστή διαχείριση των πόρων (εισφορών και αποθεματικών), να είναι αυστηρά ανταποδοτικό και να υπόκειται σε συνεχή δημόσια (κοινωνική) λογοδοσία. Ας μην ξεχνάμε ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι μια μορφή πολυμετοχικής επιχείρησης (εταιρείας λαϊκής βάσης ένα πράγμα…) άρα η δημόσια λογοδοσία και έλεγχος είναι εκ των ουκ άνευ.
Όλα τα υπόλοιπα που επισημαίνουν διάφοροι είναι μεν σωστά, αποτελούν όμως τεχνικές παραμέτρους και προϋποθέσεις που εξασφαλίζουν την χρηστή διοίκηση και την ορθολογική οργάνωση και λειτουργία. Δεν δίνουν το πολιτικό στίγμα μιας σοσιαλιστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, η οποία κατά την άποψή μου είναι πλέον η μόνη λύση.

4. Να καταργηθούν όλοι οι φόροι και οι επιβαρύνσεις στα ακίνητα, εκτός από το ΕΕΤΗΔΕ, το οποίο να αποδίδεται απ ευθείας στους Δήμους και τις Κοινότητες. Να καταργηθεί κάθε άλλη χρηματοδότηση ΟΤΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η πρόταση είναι σωστή, κατ’ αρχήν γιατί είναι στο πνεύμα της απλοποίησης των δαιδαλωδών διαδικασιών και των πολλών φόρων που εφαρμόζονται σήμερα.
Κατά δεύτερον το ΕΕΤΗΔΕ είναι η κατά τεκμήριο πιο δίκαιη εισφορά ακίνητης περιουσίας.
Κατά τρίτον ενισχύει – η πρόταση – την οικονομική αυτάρκεια των ΟΤΑ, στοιχείο καθοριστικό για την εξασφάλιση της αυτοδύναμης βιωσιμότητάς τους.
Ομως πρέπει επιπροσθέτως να ξαναδούμε συνολικά το μοντέλο της Αυτοδιοίκησης και τους ισχύοντες σήμερα βαθμούς οργάνωσης. Είναι απαραίτητη η Αιρετή Περιφέρεια ή μήπως υπονομεύει την Εθνική υπόσταση? Οι Νομαρχίες καλώς ή κακώς καταργήθηκαν? Οι γιγάντιοι Δήμοι του Καλλικράτη είναι αποτελεσματικό μοντέλο ή όχι? Αυτά είναι μεγάλες συζητήσεις που πρέπει να τις ανοίξουμε ως ρεύμα ιδεών και ως forum προβληματισμού.
Τέλος, μιας και θίγονται θέματα οικοδόμησης, θα «τσιμπήσω» και από επαγγελματική διαστροφή θα καταθέσω μια πρόταση για προβληματισμό:
«Να καταργηθεί εντελώς η εκτός σχεδίου δόμηση.» Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομερή ανάλυση και τεκμηρίωση μιας και το topic έχει άλλο θέμα, αλλά προτείνω να κάνουμε και αυτή τη συζήτηση.

5. Να οριστούν με συνταγματική διάταξη ως απαραβίαστες οι συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων. Να υποστηρίξουμε την οργάνωση και την εκπροσώπηση των ανέργων.

Είναι κατ’ αρχήν ζήτημα κοινωνικής αξιοπρέπειας αλλά και διασφάλισης των θεσμικών κοινωνικών κατακτήσεων (όπως ο κοινωνικός διάλογος) να κατοχυρωθούν συνταγματικά οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ο κοινωνικός διάλογος αποτελεί κατάκτηση και βασικό στοιχείο της δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να αφεθεί ανυπεράσπιστος στα «νύχια» των κάθε λογής φορέων ισοπεδωτικών λογικών. Η μη διασφάλιση μέσω συνταγματικής ρύθμισης των συλλογικών διαπραγματεύσεων – και συνακόλουθα η υποχρεωτική εφαρμογή των συμφωνηθέντων – θα ανοίξει πονηρές κερκόπορτες για την κατάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος και θα μας οδηγήσει σε εργασιακό Μεσαίωνα και πλήρη απορρύθμιση.
Η επιδότηση της εργασίας είναι μια σωστή πρόταση, όμως πρέπει να προετοιμαστεί πολύ καλά, ειδικά σε ένα σαθρό περιβάλλον όπως το ντόπιο, με ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς και με μια κεφαλαιοκρατική κάστα χωρίς συνείδηση και χωρίς επενδυτική επιχειρηματική κουλτούρα (μόνο «σαλταδόροι» είχαν μάθει να είναι, επί δεκαετίες…). Θα μπορούσε η πρόταση της επιδότησης να ξεκινήσει πιλοτικά από συνεταιριστικές μορφές επιχειρηματικότητας…
Τέλος, όσον αφορά στο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, επειδή έχω βαρεθεί να το λέω και να γράφω γι’ αυτό, θα παρέπεμπα στην ιστοσελίδα μου, όπου υπάρχει σχετική ανάρτηση…
Τέλος, το χαμηλό κόστος εργασίας ως βασικό στοιχείο ανταγωνιστικότητας, είναι αδιανόητο (ανιστόρητο και λανθασμένο) για όλη την Ευρωζώνη, όχι μόνο για την Ελλάδα. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ευρώπης που την καθιστούν ανταγωνιστική στον παγκόσμιο καταμερισμό, είναι κατά βάση η ποιότητα και η καινοτομία. Σ’ αυτά δεν υπάρχει «χαμηλό κόστος»…

6. Να προχωρήσει συμφωνία Κράτους – Εκκλησίας για ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της οικονομικής αυτάρκειας της Εκκλησίας και της διάκρισης των ρόλων τους.

Σήμερα δεν υπάρχει διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, γεγονός που σημαίνει πως οι ιερείς είναι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μισθολογικές δαπάνες καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και – λογικά – η εκκλησιαστική περιουσία είναι δημόσια. Συνεπώς, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος για την διαχείρισή της πρέπει να είναι η πολιτεία. Αρα, από τη στιγμή που ένα οργανικό τμήμα του Δημοσίου Τομέα διαχειρίζεται κάποιο περιουσιακό στοιχείο, το παραγόμενο προϊόν, ο παραγόμενος πλούτος, πρέπει να επιστρέφει στο Κράτος. Διότι αποτελεί δημόσιο περιουσιακό αγαθό, όπως και το αντίστοιχο κεφάλαιο επί του οποίου δημιουργήθηκε το κέρδος.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, αυτός (ο παραγόμενος πλούτος) θεωρείται (και είναι) αποτέλεσμα επενδυτικής δραστηριότητας, άρα φορολογείται.
Σύμφωνα με τις κατά καιρούς δηλώσεις του αρχιεπισκόπου και διαφόρων μητροπολιτών, όπως αυτές αποτυπώνονταν στον Τύπο, η εκκλησιαστική περιουσία δεν πρέπει να φορολογηθεί διότι – ούτως ή άλλως – η Εκκλησία πραγματοποιεί δωρεές και φιλανθρωπίες, δαπανώντας ένα σημαντικό τμήμα της περιουσίας της. Πολύ ωραία λοιπόν.
Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις η δωρεές και λοιπές φιλανθρωπικής φύσεως δαπάνες εκπίπτουν από την φορολογητέα ύλη. Ας δηλώνονται λοιπόν ετησίως οι δαπάνες αυτού του είδους από την Εκκλησία – όπως δηλώνονται και από οποιονδήποτε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο – και ας τύχουν της προβλεπόμενης φορολογικής απαλλαγής και έκπτωσης.
Απλά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν ο πρόεδρος μιας επιχείρησης αρνιόταν να φορολογηθούν τα κέρδη της επιχείρησης στην οποία προΐσταται … Αδιανόητα πράγματα…
Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό (ή επιφανειακό). Οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Εκκλησίας προχώρησαν και ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι «δεν θα πληρώσει η Εκκλησία την κρίση, που προέκυψε από ανικανότητα των πολιτικών και κακοδιαχείριση των δημόσιων οικονομικών».
Είναι πρόδηλη η πολιτική χροιά της παραπάνω τοποθέτησης, πολιτική χροιά η οποία είναι – και πρέπει να παραμείνει – ασύμβατη με τον πνευματικό – αποκλειστικά – ρόλο της Εκκλησίας. Ας αναλογιστούμε μόνο τι επιπτώσεις θα υπήρχαν αν – κατ’ αντιστοιχία – επιτρεπόταν σε δημόσιους υπαλλήλους στρατιωτικούς να αμφισβητούν και να απορρίπτουν δημοσίως την αμυντική πολιτική της (εκάστοτε) Κυβέρνησης…
Επειδή λοιπόν το θέμα της φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι θέμα κοινής λογικής και εφαρμογής κανόνων ισονομίας και ισοπολιτείας, επειδή ισονομία και ισοπολιτεία που είναι πλέον ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ της κοινωνίας, επειδή η κοινή λογική είναι πλέον η βάση της ανασυγκρότησης του κράτους και ανάταξης της οικονομίας μας, ας αφήσει η Κυβέρνηση στην άκρη προκαταλήψεις, αναστολές και δυσκαμψίες του παρελθόντος και ας εφαρμόσει τα αυτονόητα και τα πανδήμως απαιτητά.
Πλήρης διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας.
Η Εκκλησία είναι υπόθεση των πιστών που την ακολουθούν (stakeholders). Στη βάση της ανεξιθρησκείας της Ελληνικής Πολιτείας και της ισότιμης μεταχείρισης όλων των επίσημων θρησκευτικών δογμάτων στην Ελληνική Επικράτεια, πρέπει να σταματήσει η προνομιακή μεταχείριση του Ορθόδοξου Ανατολικού δόγματος, εις βάρος των λοιπών. Προνομιακή μεταχείριση σε όλα τα επίπεδα.
Τούτο δεν ακυρώνει την μακρόχρονη και καθοριστική συμβολή της Εκκλησίας στα «κοινά», την λαογραφική, ηθική και πνευματική διάσταση του έργου της. Όμως μέχρι εκεί.
Όταν η συζήτηση φτάνει στην «ταμπακιέρα» (όπου «ταμπακιέρα» η εκκλησιαστική περιουσία και οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας), εκεί οι ρόλοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι και οριοθετημένοι.

7. Να θεσμοθετηθεί δημόσιος υπάλληλος / «οικογενειακός λειτουργός» ως μόνος υπόλογος χειριστής των υποθέσεων του κάθε πολίτη απέναντι στο κράτος.

Ενα πάρα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο δεν έχει να κάνει μόνο με την γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις αλλά είναι ίσως η μήτρα της διαφθοράς: η πολυνομία και το δαιδαλώδες τοπίο της νομοθεσίας. Είναι τραγική η εικόνα του νομοθετικού πλαισίου στη χώρα μας. Χιλιάδες, εκατομμύρια νόμοι, που αλλάζουν με άλλους νόμους, διατάξεις επί διατάξεων που καταργούν η μία την άλλη, τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια που εισάγονται την τελευταία στιγμή και ψηφίζονται νύχτα, ένα χάος!
Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτή η εικόνα δεν δημιουργήθηκε τυχαία. Το χάος αυτό και η πανσπερμία διατάξεων (πολλές φορές αντικρουόμενων) εξυπηρετεί ακριβώς αυτό: την ρεμούλα και τη διαφθορά, με τα παραθυράκια που αφήνει λόγω ερμηνειών…
Μια επαναστατική μεταρρύθμιση θα ήταν να απαγορευτούν κατ’ αρχήν οι άσχετες τροπολογίες, τα νομοσχέδια που έρχονται στη Βουλή να είναι compact, θεματικά και αρκούντως μελετημένα και επεξεργασμένα.
Σε δεύτερο επίπεδο – αλλά αυτό είναι πολύ κοπιώδης δουλειά και απαιτεί χρόνο και μπράτσα – επαναστατική μεταρρύθμιση θα ήταν να κωδικοποιηθεί όλη η νομοθεσία, να απλουστευθεί και να είναι εύχρηστη, απλή, κατανοητή και λειτουργική.
Οσον αφορά στην πρόταση των Ελλήνων Σοσιαλιστών για την παροχή υπηρεσιών one-stop-shop από το Κράτος προς τους πολίτες, θεωρώ ότι είναι πολύ σωστή, όμως προϋποθέτει την ύπαρξη επαρκώς συγκροτημένων δημοσίων λειτουργών (όσον αφορά στη γνώση των διαδικασιών και των νόμων), γεγονός που σήμερα δεν ισχύει, ας μην κοροϊδευόμαστε. πάντως οι υπηρεσίες μιας στάσης είναι παγκοσμίως αποδεκτό ως οι πλέον αποτελεσματικές και οικονομικές. Μεγάλες επιχειρήσεις ήδη έχουν οργανωθεί σ’ αυτό το πρότυπο. Γιατί όχι και το Κράτος?

8. Να πραγματοποιηθεί η κατάρτιση Σχεδίου Οργάνωσης Δημόσιας Διοίκησης ( και των αντίστοιχων υποδομών πληροφορικής ) και η σταδιακή εφαρμογή του με παράλληλη απενεργοποίηση των σημερινών υπηρεσιών.

Το πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης δεν λύνεται:
α) είτε γιατί οι πολιτικοί υπεύθυνοι (υπουργοί κλπ.) δεν θέλουν – τους εξυπηρετεί αυτό το μπάχαλο (διότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται…)
β) είτε γιατί (οι πολιτικοί υπεύθυνοι υπουργοί κλπ.) είναι τόσο (μα τόσο… ίσως κι ακόμα περισσότερο) Α-Χ-Ρ-Η-Σ-Τ-Ο-Ι!
Ας το παραδεχτούμε…
Το Εθνικό Σχέδιο είναι απαραίτητο. Ούτε συζήτηση. Αυτό που πρέπει όμως να οριοθετηθεί και να περιγραφεί, είναι σε ποιό πλαίσιο και σε ποιά κατεύθυνση θα κινείται αυτό το Σχέδιο? Εδώ είναι που πρέπει οι Σοσιαλιστικές και Δημοκρατικές δυνάμεις να διατυπώσουν άποψη και να την αγωνιστούν να την κάνουν κυρίαρχη και να την επιβάλουν. Γιατί αν το Δημόσιο οργανωθεί στη βάση νεοφιλελεύθερων δογμάτων και προτεραιοτήτων, τότε απλά δεν θα υπάρχει Δημόσιο…
Εν τω μεταξύ πρέπει να αποκτήσουν ξανά οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους στη Δημόσια Διοίκηση. Η πρόταση του 7ου σημείου (one-stop-shop) είναι έξυπνη και αποτελεσματική, στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των πολιτών και – συνεπώς – στην επανοικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης.
Οσο για το «Διευθυντικό δικαίωμα» που πολλοί αναφέρουν, το αντιμετωπίζω με κάποιον σκεπτικισμό. Και εξηγούμαι: Είναι ΣΗΜΕΡΑ, στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ πραγματικότητα, τα διευθυντικά στελέχη του Δημοσίου Τομέα της Ελλάδας, ικανά, ώριμα και υπεύθυνα ώστε να αξιολογούν αδέκαστα τους υφιστάμενούς τους? Θεωρώ πως ΟΧΙ, σε μεγάλο ποσοστό. Οι σημερινοί Διευθυντές στο Δημόσιο είναι στην πλειοψηφία τους προϊόντα ρουσφετολογικών τοποθετήσεων και προαγωγών, θλιβερά κατάλοιπα μιας αρρωστημένης κατάστασης και των διεφθαρμένων πρακτικών που ίσχυαν στο Κράτος. Γι’ αυτό και αντιδρούν στην εξαγγελθείσα αξιολόγησή τους…
Πρέπει προηγουμένως να είμαστε σίγουροι ότι οι Διευθυντές (τα στελέχη στην ιεραρχία, εν πάσει περιπτώσει, που θα τους δοθούν αρμοδιότητες αξιολόγησης) θα είναι ικανοί, αδέκαστοι, έντιμοι, με την απαιτούμενη υπευθυνότητα και απαλλαγμένοι από κάθε είδους σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες, ώστε να αξιολογούν – λόγω προσωπικής γνώσης – τους υφιστάμενούς τους.
Βέβαια, ακόμα κι αυτό αν και όταν επιτευχθεί, θα πρέπει να αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμα και βραχυχρόνιο σύστημα, μέχρι να θεσπιστούν αδιάβλητες διαδικασίες αξιολόγησης μέσω του Εθνικού Σχεδίου. Διαδικασίες αξιολόγησης που θα στηρίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια – επίτευξης μετρήσιμων στόχων, διαδικασίες που θα είναι απόλυτα και πλήρως διαφανείς, διαδικασίες που όχι μόνο θα επιβραβεύουν αλλά και θα τιμωρούν.
Σε εκείνη την «ιδανική» κατάσταση, δεν θα είναι κανείς έρμαιο της αξιολόγησης κάποιου Προϊστάμενου ή Διευθυντή αλλά θα υπόκεινται όλοι (υπάλληλοι, προϊστάμενοι, τμηματάρχες, διευθυντές, ανώτατα στελέχη κλπ.) σε μια διαρκή διαδικασία βαθμολόγησης επί συγκεκριμένων και αδιάβλητων κριτηρίων.
Οσο για τις λοιπές – τεχνικής φύσεως κυρίως – παραμέτρους που τίθενται, θα συμφωνήσω. Π.χ. Η πλήρης μηχανοργάνωση και η ψηφιακή διασύνδεση όλων των υπηρεσιών του Δημόσιου Τομέα, είναι απαραίτητος όρος λειτουργίας του κράτους. Είναι απαράδεκτο που σήμερα, εν έτει 2012 υπάρχουν ακόμα πολλές υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο που δεν είναι μηχανογραφημένες και δεν υπάρχει αλληλοσύνδεση και ηλεκτρονική συνέργεια των διαφόρων δομών του Κράτους. Είμαστε αξιοθρήνητοι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας που ανεχτήκαμε όλα αυτά που συνέβαιναν και μας κρατούσαν στάσιμους επί δεκαετίες.
Επι παραδείγματι, ποιός εξοργίστηκε και πως αντέδρασε που τα τμήματα Κεφαλαίου στις ΔΟΥ δεν είναι μηχανογραφημένα?
Που το ADSL Internet εισήχθη στην Ελλάδα μόλις πριν από μερικά (5?) χρόνια?
Που δεν υπάρχει ηλεκτρονικό μητρώο σχεδόν πουθενά?
Που το ΤAXIS μέχρι πρόσφατα «έπεφτε» κάθε τρεις και λίγο (ίσως και ακόμα…)?
Ας μην απαριθμήσω παραδείγματα…

9. Να θέσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την καταχρηστική αξιοποίηση της συνθήκης Σένγκεν από εταίρους μας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται απαράδεκτα ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα. Να οργανωθούν οι καταυλισμοί λαθρομεταναστών και να βελτιωθεί η διαδικασία επαναπροώθησής τους. Να επιταχυνθεί η νομιμοποίηση όσων μεταναστών δικαιούνται.

10. Να γίνει αποσυμφόρηση των φυλακών με καταλογισμό υποχρέωσης παραγωγής κοινωφελούς έργου αντί φυλάκισης σε όσους χρωστάνε στο Δημόσιο.

11. Να συντίθεται η Βουλή από 300 έδρες, 200 μονοεδρικές με πλειοψηφικό και 100 με απλή αναλογική από λίγες μείζονες εκλογικές περιφέρειες. Αυτονομία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από την κυβέρνηση με διάκριση των αντίστοιχων επί κεφαλής. Αμφότεροι αιρετοί από κομματικά όργανα. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας για τα μέλη του κοινοβουλίου, πλην της προστασίας έκφρασης και δράσης

Κατ αρχήν με βρίσκουν σύμφωνο οι προτάσεις, ως προς τη φιλοσοφία τους. Θα πρότεινα οι έδρες να αυξηθούν σε 500 (ώστε να μειωθεί ουσιαστικά το εκλογικό μέτρο). Καταλαβαίνω ότι αυτές τις δύσκολες για την Πολιτική εποχές ακούγεται προκλητική μια τέτοια πρόταση, όμως επειδή είμαι πεπεισμένος για την δημοκρατικότητά της προτείνω να ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης και διαφώτισης του εκλογικού σώματος. Βέβαια παράλληλα να υπάρξει μια δέσμη μέτρων διαφάνειας και απόδειξης της χρηστής διαχείρισης των πόρων και των προνομίων. Π.χ. να υπάρξει ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των βουλευτών και όχι σκέτο ΕΣΧΕΣ, να υπάρξει ουσιαστική και όχι κατ’ επίφασιν περικοπή όσων εκ των προνομίων και αμοιβών είναι σκανδαλώδη.
Η διάκριση των εξουσιών είναι σωστή πρόταση, πρέπει όμως να συνοδεύεται απαραίτητα από ουσιαστική εσωκομματική δημοκρατία (και εδώ υπάρχει ένα θέμα, πως θεσμοθετείς την ουσιαστική δημοκρατία εντός πολιτικών οργανισμών…). πάντως, η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητος όρος για να προχωρήσουμε στην διεκδίκηση μιας πρότασης – τομής που χρόνια (από τη Νεολαία) το φωνάζουμε και το προτάσσουμε: την κατάργηση του σταυρού και την καθιέρωση της λίστας! Αυτή η τομή θα αποτελέσει σημείο καμπής για την συνολική διαδικασία κάθαρσης και επανα-οριοθέτησης της σχέσης πολιτικής – πολιτών…
Τέλος, όσον αφορά στην τελευταία (3η) πρόταση, προφανώς και δεν πρέπει να ποινικοποιείται η πολιτική έκφραση και δράση, εκτός εάν καταφανώς στρέφεται κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

12. Να αγωνιστούμε για συμμετοχή παντού : σωματεία, αυτοδιοίκηση, σύλλογοι, κόμματα. Να δουλέψουμε για την αύξηση της συμμετοχής στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Η συμμετοχή είναι αυτή που χειραφετεί το λαό και που καταξιώνει και εμβαθύνει τη δημοκρατία. Με τη συμμετοχή εδραιώνεται η ισηγορία και εμπεδώνεται από όλους ότι η δημοκρατία και οι θεσμοί δεν είναι κάτι ξένο, μακρινό και πέρα από μας…
Το κυρίαρχο που κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνει είναι η κατάργηση του σταυρού προτίμησης και η εκλογή των αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο από λίστες που θα διαμορφώνονται με εσωκομματικές, απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες.
Επίσης να ισχύσει το όριο των τριών θητειών στη βουλή (και δύο συνεχόμενων). Το βουλευτιλίκι δεν είναι επάγγελμα, είναι εθελοντική προσφορά στα κοινά.
Το πλαφόν των τριών (ή δύο συνεχόμενων) αιρετών θητειών πρέπει να επεκταθεί παντού – κατά τη γνώμη μου – σε όλους τους θεσμούς αντιπροσώπευσης (π.χ. Συνδικαλιστικά Οργανα).
Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να επεκταθώ άλλο, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι δύο προτάσεις αποτελούν ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση της εξυγίανσης και ενίσχυσης των δημοκρατικών λειτουργιών και θεσμών

13. Να πρωτοστατήσουμε σε καμπάνια για τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να διαδώσουμε ότι η Δημοκρατία είναι κατά πολύ ευρύτερη και ουσιαστικότερη από τον κοινοβουλευτισμό δυτικού τύπου. Να ενισχύσουμε τις εγγυήσεις για την ελευθερία και την ισότητα στην έκφραση, στην κίνηση και διαδήλωση, αλλά και απέναντι στο νόμο. Να μην ανεχθούμε εκπτώσεις της Δημοκρατίας στο όνομα της όποιας ‘αποτελεσματικότητας’.

Δημοκρατία σημαίνει ισονομία και ισηγορία. Στις σημερινές Δημοκρατίες «Δυτικού τύπου» – και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στο Ελληνικό μόρφωμα – καμία από τις δύο αυτές προϋποθέσεις δεν ισχύει. Πως θεραπεύεται αυτή η στρέβλωση; Η οποία ακυρώνει εν τοις πράγμασι την Δημοκρατία…
Μόνο με λαϊκή συμμετοχή, με πρόσβαση και συμμετοχή του λαού στα Κέντρα λήψης αποφάσεων, με ουσιαστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των πολιτικών και με διαρκή κοινωνικό έλεγχο (λογοδοσία) και ανακλητότητα των αιρετών εκπροσώπων.
Πρακτικά η εφαρμογή «αμεσο-δημοκρατικών» πρακτικών είναι αδύνατη στις σημερινές υπερμεγέθεις και ανοιχτές κοινωνίες. Ομως η εφαρμογή διαδικασιών κοινωνικής έκφρασης (όπως π.χ. τα δημοψηφίσματα για κρίσιμα ζητήματα) και η δυνατότητα ανάκλησης των αιρετών που δεν εκπληρώνουν τον σκοπό για τον οποίο εκλέχθηκαν, είναι, θεωρώ, απαραίτητοι όροι ουσιαστικής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Επίσης η ισηγορία είναι άκρως σημαντικός παράγοντας ουσιαστικής ενεργοποίησης της κοινωνίας και εδραίωσης της δημοκρατίας. Οχι στο «μονοπώλιο» των media και των διαπλεκόμενων ολιγαρχών – ιδιοκτητών τους.
Η Δημοκρατία είναι το «ισχυρό χαρτί» της Ευρώπης. Ευρώπη χωρίς Δημοκρατία δεν νοείται. Συνεπώς η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση περιλαμβάνει οπωσδήποτε την διασφάλιση και την εμβάθυνση της Δημοκρατίας σε όλα τα Κράτη-Μέλη.

14. Να αδράξουμε την ευκαιρία που ανοίγεται με την κατάρρευση της «Παγκοσμιοποίησης» για να περιγράψουμε μια πιο ανθρώπινη καθημερινότητα για τους λαούς και μια πιο έντιμη παγκόσμια κοινότητα για τα έθνη.

15. Να συμβάλλουμε στην διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου οργάνωσης, λειτουργίας και δράσης του Ο.Η.Ε. ώστε, υπό τον έλεγχο, την αιγίδα ή τον έλεγχό του να κινούνται, τελικά, όλοι οι διεθνείς οργανισμοί ή και ιδιωτικοί φορείς με δράσεις που επηρεάζουν έθνη, λαούς και την διεθνή κοινότητα (από οίκους αξιολόγησης έως ΜΚΟ).

Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός. Η απάντηση είναι η παγκόσμια συνεργασία και συντονισμός της δράσης των σοσιαλιστικών και των δημοκρατικών, προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών δυνάμεων.
Η απάντηση στην ασυδοσία των ισχυρών της γης είναι ο σεβασμός των διεθνών συμφώνων συνεργασίας, των συνθηκών ειρήνης, αλληλεγγύης και προόδου.
Τον σεβασμό αυτό μπορούν και πρέπει να τον επιβάλουν οι δυνάμεις που πιστεύουν στις αξίες αυτές, στις οικουμενικές αξίες της δημοκρατίας, της ειρήνης, της συνεργασίας, της συναδέλφωσης των λαών.
Γι αυτό μια Διεθνής της Προόδου, της Δημοκρατίας, της Εργασίας και της Ειρήνης είναι πλέον αναγκαιότητα.

16. Να προωθήσουμε την ιδέα μιας Διεθνούς της δημιουργικότητας, των ανθρώπινων συνθηκών ζωής, της δημοκρατίας και της ειρήνης, στο πρότυπο της Πρωτοβουλίας των 6.

Εγώ προτείνω κάτι άλλο, πιο ρεαλιστικό και πιο υλοποιήσιμο: να κανονιστεί μια επίσημη συνάντηση του εκπροσώπου των Ελλήνων Σοσιαλιστών με τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για να του κατατεθεί επισήμως η πρόταση για την έναρξη διαδικασιών δημιουργίας μιας νέας Διεθνούς ή μετεξέλιξη της υπάρχουσας πάνω σε μια πολιτική πλατφόρμα που θα αγκαλιάζει όλα όσα λέμε.

17. Να διαμορφώσουμε και προωθήσουμε νέες ιδέες για την απελευθέρωση της Κύπρου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στο νησί με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

18. Να επιχειρήσουμε την ανασυγκρότηση του δημόσιου χώρου στην πατρίδα μας ώστε να μπορεί να υποστηρίζει την διαμόρφωση ενός κοινού πολιτισμικού μας τόπου. Να μετασχηματίσουμε την δημόσια ραδιοτηλεόραση ώστε να γίνει τόπος συνάντησης πολιτικής και πολιτισμού.

Απαίδευτοι, εγκάθετοι και έμμισθοι υπηρέτες (μεγαλο)συμφερόντων αφήνονται να διαμορφώνουν την «κοινή γνώμη». Καταργείται η «ισηγορία» στην πράξη. Διαμορφώνονται συνειδήσεις και φιλτράρονται ειδήσεις κατά το δοκούν με προφανείς σκοπούς…
Ο κάθε πιτσιρικάς κάνει «το όνειρό του πράξη» πηγαίνοντας για 6 μήνες σε ένα Ι.Ε.Κ. και μετά του δίνουν ένα μικρόφωνο και του λένε τι να πει, που να πάει, τι να παρουσιάσει… Και νιώθει ότι έχει πιάσει τον «παπά απ’ τα’ …» Εξουσία, όχι αστεία! Σαν τους ΜΑΤάδες ένα πράγμα…
Και η ζωή συνεχίζεται, οι διάφοροι τζιτζιφιόγκοι στα κανάλια και στις μόνιμες στήλες των αστικών εφημερίδων αποθεώνουν ή καταβαραθρώνουν πολιτικούς, ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, καλυμμένοι πίσω από το ψευδεπίγραφο και παραπλανητικό θέσφατο της «ανεξαρτησίας του Τύπου» (…).
Και ο λαός συνεχίζει να μασάει κουτόχορτο που του σερβίρουν με τη σέσουλα καθημερινά… Διότι έτσι το έκαναν, έτσι τον έμαθαν, δεν είχε άλλη εναλλακτική πηγή πληροφόρησης, ούτε άλλο μέτρο σύγκρισης.
Και σε μια Κοινωνία (την Ελληνική) που η διεισδυτικότητα του διαδικτύου σημειώνει τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη, εθελοτυφλούμε εάν πιστεύουμε ότι η «χούντα των κατεστημένων ΜΜΕ» θεραπεύεται με την εξάπλωση της «Δημοκρατίας του Internet».
Εδώ χρειάζεται γενναία κρατική παρέμβαση και μόνο.
1. Κώδικας δεοντολογίας σε όλα τα Μ.Μ.Ε.
2. Αυστηροποίηση και ενεργοποίηση των διατάξεων περί βασικού μετόχου και «παρένθετων» προσώπων.
3. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να στελεχώνεται με Ακαδημαϊκούς, ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων και της επιστήμης.

19. Να ξαναζωντανέψουμε το σοσιαλιστικό κίνημα στην πατρίδα μας ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει από την δική του σκοπιά στη νέα, ιστορική σελίδα που έχει ήδη αρχίσει να γράφεται για όλο το κόσμο. Να διαμορφώσουμε ξανά, μέσα από τον χώρο μας, πολιτική παράταξη και από τους κόλπους της πολιτικής παράταξης να διαμορφωθεί η δημοκρατική κομματική της οργάνωση.

Η συγκρότηση μιας Σοσιαλιστικής και Δημοκρατικής Παράταξης είναι βασικός μας στόχος. Η σύμπραξη των Σοσιαλιστικών και Δημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης είναι απαραίτητος όρος διαμόρφωσης μιας κοινής πλατφόρμας και ενός κοινού σχεδίου δράσης για το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της.
Μέσα από αυτή τη συνεργασία και σύμπραξη θα εξειδικευθούν τα ιδεολογικά και θα συνδιαμορφωθούν τα οργανωτικά πρότυπα πάνω στα οποία θα στηριχτεί και η συγκρότηση της Παράταξης στη χώρα μας.
Η στρατηγική κατεύθυνση της Παράταξης (το στρατηγικό πλαίσιο στο οποίο θα κινείται) θα πρέπει – κατά την άποψή μου – να περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
- την προάσπιση της δημοκρατίας και του πολιτεύματος απέναντι σε όποιον την επιβουλεύεται ή την αντιμάχεται εν τοις πράγμασι,
- τη ριζική αναμόρφωση (αναδιάταξη, εκσυγχρονισμό, προσαρμογή) του κρατικού μηχανισμού, διατηρώντας και ενισχύοντας όμως τον ρυθμιστικό ρόλο του Κράτους,
- τη διασφάλιση της διαφάνειας σε όλες τις βαθμίδες και εκφάνσεις του δημόσιου βίου, με την κατοχύρωση μηχανισμών λογοδοσίας και αξιολόγησης,
- την ενίσχυση της ατομικής και συλλογικής υπευθυνότητας, μέσω προώθησης δημοκρατικών θεσμών συμμετοχής και υπεράσπισης και βαθέματος της δημοκρατίας,
- τον σχεδιασμό και την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και μετασχηματισμών σε όλο το πολιτικό και παραγωγικό σύστημα, με τον σχεδιασμό και την προώθηση της εφαρμογής ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου ανασυγκρότησης με περιφερειακές και τομεακές εξειδικεύσεις, με προτεραιότητες την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη, την επίτευξη συνθηκών αειφορίας, την κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη,
- τη διαρκή ενεργοποίηση για την ποιοτική αναβάθμιση του μορφωτικού, πολιτικού και ιδεολογικού επιπέδου του λαού και της ενίσχυσης της κριτικής του ικανότητας, ως απαραίτητο παράγοντα υπεύθυνης λειτουργίας του στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού συμμετοχικού πολιτεύματος,
- την αντιμετώπιση και ακύρωση των αρνητικών πολιτιστικών προτύπων που κατακλύζουν τις κοινωνίες μας και παράλληλα ενίσχυση της Εθνικής μας Ταυτότητας και προώθηση ενός οικουμενικού πολιτισμικού μοντέλου που θα στηρίζεται στις αξίες της κοινωνικότητας, της ελευθερίας, της γνώσης, της εργασίας, της δικαιοσύνης, της ατομικής και συλλογικής ευθύνης,
- την προώθηση μηχανισμών αναδιανομής, τόσο μόνιμων (ενιαίο φορολογικό σύστημα κλπ.) όσο και μη μόνιμων (επιδοματική πολιτική), μα πάνω απ’ όλα δίκαιων, που θα διασφαλίζουν κατ’ αρχήν την αξιοπρεπή διαβίωση σε όλους τους πολίτες και εν συνεχεία θα ενισχύουν διαρκώς την αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή και θα προωθούν την ευημερία και την κοινωνική δικαιοσύνη,
- τη διαρκή προσπάθεια για τη διαμόρφωση «σημείων επαφής» και τη συγκρότηση μορφών κοινής πολιτικής δράσης με τις λοιπές σοσιαλιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας, στο πλαίσιο ενός διαρκούς φόρουμ συνεργασίας,
- την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας των συγγενών πολιτικών δυνάμεων (στο πλαίσιο της παράταξης) και την δημιουργία κοινών δομών και μηχανισμών διαβούλευσης, συνδιαμόρφωσης και παρέμβασης, μέσα από την ενίσχυση της κοινής παρέμβασης σε κρίσιμους θεσμούς όπως τα συνδικάτα, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κλπ. και – γιατί όχι – μια νέα Διεθνής των αξιών του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.

20. Οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ αγωνιζόμαστε για την προώθηση των ιδεών μας αυτών, τις συζητάμε και τις επεξεργαζόμαστε διαρκώς. Με σκοπό η πρόταση ελπίδας που διαμορφώσαμε να βρει τη θέση της στον δημόσιο χώρο.

ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ

20 Νοεμβρίου 2012

Οι «Ελληνες Σοσιαλιστές», το εσωκομματικό ρεύμα ιδεών του ΠΑΣΟΚ στο οποίο ανήκω από την δημιουργία του, έχουν διατυπώσει την ακόλουθη μεταρρυθμιστική πρόταση για την Κοινωνική Ασφάλιση: «Με καταπίστευμα τις τραπεζικές μετοχές κρατικής κυριότητας, να προικοδοτήσουμε με τα μερίσματά τους ένα νέο, δίκαιο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εισερχόμενους στην εργασία». Η πρόταση αυτή κινείται – σε γενικές γραμμές – στη σωστή κατεύθυνση.
Όμως, αναρωτιέμαι, γιατί να περιορίζεται στους (νέο?)εισερχόμενους στην αγορά εργασίας?
Τι γίνεται με τους ήδη ενταγμένους στην αγορά εργασίας?
Γιατί αυτοί που πληρώνουν ήδη (και οι «πιο κοντά στην έξοδο» πλήρωναν ήδη μια ζωή) ένα σύστημα το οποίο σήμερα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του να βρεθούν πάλι «ριγμένοι»?
Οι άνεργοι, οι οποίοι δεν είναι άνεργοι κατ’ επιλογήν τους, δεν δικαιούνται ισότιμη ασφαλιστική κάλυψη με τους εισφέροντες?
Τότε, ποιο το πραγματικό νόημα της «Κοινωνικής» Ασφάλισης?

Κατά την άποψή μου, μια ρηξικέλευθη μεταρρύθμιση θα ήταν να ενοποιηθούν όλα τα Ταμεία σε ένα, το οποίο αφενός θα καταστεί βιώσιμο, αφετέρου θα εξασφαλίζει την σύνταξη και την περίθαλψη σε όλους (και στους ανέργους).

Με την «υπερκινητικότητα» που πλέον έχει καθιερωθεί στην αγορά εργασίας (για να το πω …κομψά και να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «απορρύθμιση»), δεν έχει νόημα – κατά την άποψή μου – να υπάρχουν κλαδικά Ταμεία ή ομοιοεπαγγελματικά Ταμεία (τα οποία, συν τοις άλλοις διαιωνίζουν έναν ιδιότυπο συντεχνιασμό και εντείνουν τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις και ανισότητες). Ολοι σε ένα Φορέα, μία κοινωνική ασφάλιση, αναλογικές παροχές ανάλογα με τις εισφορές.

Χωρίς να είμαι ειδήμων περί τα ασφαλιστικά για να εκπονήσω αναλογιστική μελέτη, να παραθέσω στοιχεία και αναλυτικό πλαίσιο βιωσιμότητας, η πρότασή μου είναι καθαρά πολιτική. Όμως μια πολιτική για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την γενικότερη αναπτυξιακή και δημοσιονομική πολιτική, για την οποία έχω ήδη πει ότι ένας από τους βασικούς στόχους – πυλώνες θα πρέπει να είναι η αύξηση της απασχόλησης (άρα και της μείωσης της ανεργίας, άρα και της αύξησης των εισρεόντων πόρων στο σύστημα ασφάλισης, άρα και της εξασφάλισης της βιωσιμότητάς του). Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τηρείται απαρέγκλιτα η τριμερής χρηματοδότηση, να υπάρχει χρηστή διαχείριση των πόρων (εισφορών και αποθεματικών), να είναι αυστηρά ανταποδοτικό και να υπόκειται σε συνεχή δημόσια (κοινωνική) λογοδοσία. Ας μην ξεχνάμε ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι μια μορφή πολυμετοχικής επιχείρησης (μια μορφή εταιρείας λαϊκής βάσης), συνεπώς η δημόσια λογοδοσία και έλεγχος είναι εκ των «ουκ άνευ». Καμία επιχείρηση δεν λειτουργεί εν κρυπτώ από τους μετόχους της.

Όλα όσα επισημαίνονται σχετικά με τα κακώς κείμενα του ασφαλιστικού μας συστήματος (ανορθολογική διαχείριση, κακή οργάνωση, μαφιόζικα κυκλώματα στο χώρο του φαρμάκου-υπερσυνταγογράφηση, αναντιστοιχία με την αύξηση προσδόκιμου ζωής κλπ.) είναι μεν σωστά (ως επισημάνσεις), αποτελούν όμως τεχνικές παραμέτρους και προϋποθέσεις που όταν εκλείψουν θα εξασφαλίζουν την χρηστή διοίκηση και την ορθολογική οργάνωση και λειτουργία. Δεν δίνουν το πολιτικό στίγμα μιας σοσιαλιστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Και αυτό το οποίο απαιτείται πλέον είναι μια συνολική αλλαγή στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, μια Σοσιαλιστική Αλλαγή.