Οι πρόσφατες (16.7.2026) παρεμβάσεις του εκλογικού αναλυτή Ανδρέα Δρυμιώτη παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι επειδή πρέπει κανείς να συμφωνεί μαζί τους, αλλά επειδή αναδεικνύουν ένα κρίσιμο πολιτικό αδιέξοδο.
Ο Δρυμιώτης υποστηρίζει ότι, παρά τη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τη μείωση της αγοραστικής δύναμης και τα σοβαρά προβλήματα διακυβέρνησης, η Νέα Δημοκρατία ενδέχεται να εμφανιστεί ισχυρότερη από ό,τι καταγράφουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις. Κατά την άποψή του, αυτό συμβαίνει επειδή σημαντικό τμήμα των πολιτών δεν βλέπει μια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και, μπροστά στην αβεβαιότητα, επιλέγει τη λύση που ήδη γνωρίζει.
Αν αυτή η εκτίμηση είναι έστω και εν μέρει σωστή, τότε το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η κυβερνητική φθορά. Είναι κυρίως η αδυναμία των δημοκρατικών, προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων να παρουσιάσουν μια κοινή, αξιόπιστη και κυβερνητικά πειστική πρόταση για την επόμενη ημέρα.
Η δημόσια συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από τα ποσοστά των κομμάτων, τις προσωπικές στρατηγικές και τις φιλοδοξίες των αρχηγών. Αντίθετα, ελάχιστα συζητείται το κρίσιμο ερώτημα:
Εάν καμία πολιτική δύναμη δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία, υπάρχει σχέδιο για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνεργασίας που θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας;
Εάν η ανάλυση του Δρυμιώτη είναι σωστή, τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς περισσότερη αντιπολίτευση ή περισσότερη καταγγελία.
Η απάντηση πρέπει να είναι μια αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική, με σαφές πολιτικό, κοινωνικό και θεσμικό περιεχόμενο.
Μια εναλλακτική που δεν θα περιορίζεται στην εναλλαγή προσώπων, αλλά θα δεσμεύεται σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δημοκρατικής, κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Ένα πρόγραμμα που θα έχει ως βασικούς άξονες:
- την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, με ουσιαστική ενίσχυση των εισοδημάτων, αντιμετώπιση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, προστασία της εργασίας και ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους,
- την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στην πραγματική παραγωγή, την καινοτομία, την περιφερειακή ανάπτυξη και τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας,
- την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών, με πλήρη διαφάνεια, λογοδοσία, αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου και ισχυρές εγγυήσεις για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και όλων των ανεξάρτητων αρχών από κάθε μορφή πολιτικής επιρροής,
- την ενίσχυση της εθνικής αξιοπρέπειας και της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, μέσα από μια πολυδιάστατη, υπεύθυνη και ειρηνική εξωτερική πολιτική, που θα υπερασπίζεται με αυτοπεποίθηση τα εθνικά συμφέροντα, θα ενισχύει τον ρόλο της Ελλάδας ως δύναμης σταθερότητας και συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο και θα αξιοποιεί τις παραδοσιακές σχέσεις της χώρας με την Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τον αραβικό κόσμο.
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι εκλογές δεν κερδίζονται μόνο από τη φθορά της εκάστοτε κυβέρνησης. Κερδίζονται όταν οι πολίτες πεισθούν ότι υπάρχει μια καλύτερη, σοβαρότερη και κυβερνητικά αξιόπιστη πρόταση, ικανή όχι μόνο να αλλάξει την κυβέρνηση, αλλά και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα.
Η πραγματική πρόκληση, επομένως, δεν είναι μόνο η πολιτική αλλαγή. Είναι η συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και δημοκρατικής πλειοψηφίας, που θα μπορέσει να ενώσει ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις γύρω από ένα κοινό πρόγραμμα ανασυγκρότησης, κοινωνικής συνοχής και εθνικής αυτοπεποίθησης.
