Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της EUROSTAT πάνω από 72.000.000 Ευρωπαίοι βρίσκονται στα όρια της φτώχειας (16% του συνολικού πληθυσμού της Ε.Ε. των 25)!

Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι 20% (25% μεγαλύτερο από τον Ευρωπαϊκό Μ.Ο.)!

Ο εφιάλτης της Κοινωνίας των 2/3 (όπως τον είχε περιγράψει ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου) μας χτυπά την πόρτα. Και δεν είναι ζήτημα απλά αριθμητικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Είναι ζήτημα ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ!

Η κοινωνική περιθωριοποίηση ομάδων και ατόμων, με διαρθρωτικά – και σε πλείστες περιπτώσεις μόνιμα – χαρακτηριστικά, απειλεί ευθέως το κοινωνικό status και υπονομεύει την κοινωνική συνοχή. Οι νεο-φιλελεύθερες πολιτικές που θεοποιούν την ανταποδοτικότητα, που προωθούν τη μείωση του εργατικού κόστους και άρα την αύξηση της ανεργίας, οι πολιτικές της ισοπέδωσης της κοινωνικής ασφάλισης και της κοινωνικής προστασίας, της απόλυτης υποταγής της οικονομίας στην αριθμολαγνεία των δεικτών χωρίς παράλληλη διασφάλιση (για διεύρυνση ούτε σκέψη…) των κοινωνικών κεκτημένων, οδηγούν με γοργά και σίγουρα βήματα στην κοινωνική αποδόμηση και αστάθεια, με ορατές τις επερχόμενες κοινωνικές ρήξεις.

Ως Σοσιαλιστές τι πιστεύουμε? Τι προτείνουμε?

Πως μπορούμε να αποτελέσουμε το πολιτικό ανάχωμα στην λαίλαπα που υπονομεύει το μέλλον των κοινωνιών μας?

Υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχει ο δρόμος της ανάπτυξης με κοινωνικά χαρακτηριστικά, με διασφάλιση των κατακτήσεων και διεύρυνση των θεσμών κοινωνικής προστασίας. Υπάρχει ο δρόμος της αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, της περιβαλλοντικής ευαισθησίας, της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου, ο δρόμος της ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ.

Οι βασικές αρχές της οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής που προτείνουμε είναι οι εξής:

• Προώθηση των επενδύσεων σε ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο είναι και το βασικό συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας μας.
• Αναπτυξιακός σχεδιασμός με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και με βασικό άξονα την ολόπλευρη και ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη.
• Ενίσχυση των επενδύσεων που βασίζονται στην εξειδικευμένη εργασία. Η εξειδίκευση και συνακόλουθα η ποιότητα είναι το προνομιακό πεδίο στο οποίο η Ελληνική Οικονομία πρέπει να κινηθεί, από τη στιγμή που δεν μπορεί να ανταγωνιστεί στο πεδίο της μαζικής παραγωγής και του χαμηλού εργατικού κόστους.
• Ανάπτυξη μέσα από την αύξηση της απασχόλησης, σε ένα Κράτος με κοινωνική δικαιοσύνη. Ετσι κατοχυρώνεται και διευρύνεται η κοινωνική συνοχή.
• Προώθηση πολιτικών πλήρους, νόμιμα αμειβόμενης και ασφαλιστικά καλυπτόμενης εργασίας για όλους.
• Θεσμοθέτηση επιτροπών εκπροσώπησης των ανέργων και συνδικαλιστική κατοχύρωσή τους και εκπροσώπησή τους από τα Συνδικάτα (τα κατά τόπους Εργατικά Κέντρα), ώστε να αποκτήσουν διαπραγματευτική δύναμη.
• Καθιέρωση Εθνικής Σύνταξης.
• Κάθε ετήσιος προϋπολογισμός θα πρέπει να έχει ως κεντρικό στόχο την μείωση της ανεργίας. Ο δείκτης μέτρησης της ανεργίας πρέπει να αποτελεί το αφετηριακό στοιχείο σύνταξης του προϋπολογισμού.
• Η οικονομική πολιτική πρέπει να δίνει προτεραιότητα και έμφαση στην μείωση των έμμεσων φόρων, οι οποίοι πέραν του ότι πλήττουν κυρίως και πρωτίστως τα ασθενέστερα κοινωνικά και εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού, δεν βοηθούν στη συγκράτηση του πληθωρισμού. Θεσμικές παρεμβάσεις κατοχύρωσης πολιτικών αναδιανομής υπέρ των ασθενέστερων.
• Η δημοσιονομική εξυγίανση πρέπει να ξεκινά από την δημοσιονομική πειθαρχία και αποτελεσματικότητα. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός πρέπει να γίνει συνολικότερη αναμόρφωση των μηχανισμών δημοσιονομικού ελέγχου και καθιέρωση δεικτών μέτρησης της αποδοτικότητας των δημοσίων επενδύσεων.
• Οι δαπάνες των δημοσίων επενδύσεων να μην υπολογίζονται στο έλλειμμα.

Εκτός όμως από τους μεσο-μακροπρόθεσμους στόχους, χρέος μας ως ΠΑΣΟΚ και ως Κυβέρνηση είναι να αντιμετωπίζουμε και τα άμεσα προβλήματα της Κοινωνίας. Παρόλο που υπάρχει ιδεολογική διαφωνία με την άκρατη επιδοματική πολιτική (διότι ο μισθός πρέπει να είναι η απόλυτη και δίκαιη αμοιβή της παρεχόμενης εργασίας), οι σημερινές ιδιαίτερα άσχημες συνθήκες για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, επιβάλουν την άμεση οικονομική ενίσχυση των ασθενέστερων στρωμάτων. Μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που μας κληρονόμησε η Κυβέρνηση της Ν.Δ., η χειρότερη Κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών. Μέχρι να αρχίσει πάλι το «καράβι» να πλέει ομαλά, οφείλουμε να διασφαλίσουμε την κοινωνική συνοχή. Και η άμεσα εφαρμόσιμη, ρεαλιστική και αναγκαία πρόταση είναι να ενισχυθεί με έκτακτη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων το Ταμείο Αντιμετώπισης της Φτώχειας και να ανακουφιστούν οι χειμαζόμενοι συνάνθρωποί μας. Αμεσα!

Το επισημαίνω πάλι:

Η αντιμετώπιση της φτώχειας είναι πρωτίστως θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

17 Οκτωβρίου 2009