1. Ηταν κατ’ αρχήν μια βαριά ήττα της Ν.Δ. και μια συνολική απόρριψη τόσο του μοντέλου διακυβέρνησης που εισήγαγε και ακολούθησε (σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο) όσο και των τεράστιων ευθυνών της στην απαξίωση των θεσμών και του πολιτικού συστήματος
2. Η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήταν μεν ξεκάθαρη, απέχει όμως από του σημείου να είναι σαρωτική και εμφατική. Και εδώ παρουσιάζεται το φαινόμενο της προειδοποίησης του εκλογικού σώματος πως οι αλλαγές στην πολιτική κατεύθυνση πρέπει να γίνουν πιο εμφανείς και ο απογαλακτισμός από τα νοσηρά φαινόμενα της προηγούμενης κυβερνητικής θητείας (τόσο σε πολιτικές όσο και σε πρόσωπα) πρέπει να είναι σε μεγαλύτερο βάθος και έκταση. Το ότι πλέον το ΠΑΣΟΚ έχει τον πρώτο λόγο είναι αδιαμφισβήτητο. Όμως χρειάζεται ακόμα δουλειά ώστε να μετατρέψει την αγανάκτηση του κόσμου για την Ν.Δ. που εισπράττει σε μαζικό ρεύμα νίκης και νέας πορείας.
3. Η άνοδος του ΛΑΟΣ οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πτώση της Ν.Δ. Οι δύο σχηματισμοί λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία και δείχνουν την παγίωση των ποσοστών της συντηρητικής παράταξης σε ποσοστά της τάξης του 40%, ίσως και λίγο χαμηλότερα.
4. Το ΚΚΕ (και κυρίως η ηγετική του ομάδα) παραμένει εγκλωβισμένη σε λογικές απομονωτισμού και ιδεοληψίες περί ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας και πρωτοπορίας, αποκομμένο πλήρως από το σύγχρονο γίγνεσθαι στην παγκόσμια Αριστερά αλλά και στις κοινωνικές διεργασίες.
5. Οσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουμε ότι «εισέπραξε» τις παλινωδίες του σε θέματα όπως η εξέγερση του Δεκέμβρη, την αδυναμία του να συγκροτήσει ενιαίο και αξιόπιστο πρόγραμμα. Ευχόμαστε να αντιληφθούν εγκαίρως (όλες οι συνιστώσες του) ότι το εσωτερικό του ζήτημα δεν είναι το μείζον της Αριστεράς ή του τόπου και να υπερβούν τις κοντόφθαλμες προσωπικές τους στρατηγικές ώστε να συμμετάσχουν στην ευρεία συσπείρωση των Δημοκρατικών – Αριστερών δυνάμεων που θα κληθούν να πάρουν τις τύχες του τόπου στα χέρια τους αύριο, με κεντρικό άξονα το ΠΑΣΟΚ

Εκτός από την παραπάνω αδρή εκτίμηση, πιστεύω πως πρέπει ως κόμμα να επιμείνουμε στα εξής:

1. Πλήρης απογαλακτισμός από το καταδικασμένο παρελθόν.
2. Εξειδίκευση και διατύπωση ενός κυβερνητικού προγράμματος με σαφείς και συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις, με προοδευτική στόχευση. Η κρίση και το έλλειμμα του δημοσίου δεν αντιμετωπίζεται με εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα (τα οποία είναι κοινωνικά άδικα και ενισχύουν τον στασιμοπληθωρισμό) αλλά με πολιτικές ενίσχυσης της παραγωγικότητας και της παραγωγικής αναδιάρθρωσης. Η δε αναδιανομή υπέρ των λαϊκών στρωμάτων είναι πλέον επιτακτική και πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην ευρεία εφαρμογή της και να ενισχυθεί θεσμικά.
3. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την συνολική κάθαρση στο πολιτικό σκηνικό του τόπου, τόσο με την απομάκρυνση στελεχών που δεν τίμησαν τον θεσμικό τους ρόλο, όσο και με την εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου που υπάρχει. Είναι διαπιστωμένη σε πλατιά στρώματα της κοινωνίας η πεποίθηση πως θεσμικό πλαίσιο υπάρχει αλλά δεν εφαρμόζεται. Και τούτο (η απαξίωση και η καταπάτηση των θεσμών) αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την ίδια τη Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν έχει ευθύνη να αποκαταστήσει το γόητρο αλλά και τη λειτουργία των θεσμών.
4. Ο όρος «Αλλαγή» να γίνει ξανά το κύριο σύνθημα που θα εμπνεύσει το λαϊκό κίνημα και θα δώσει την μεγάλη νίκη και την κυβερνητική αυτοδυναμία. Οι όροι «ευθύνη», «λογοδοσία» και «κοινωνικός έλεγχος» θα πρέπει να είναι η δική μας (ως ΠΑΣΟΚ) σύγχρονη απάντηση στην μέχρι τώρα απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών.
5. Θέλουμε την κυβερνητική αυτοδυναμία (ως μέσο αποκλεισμού των σχεδιαζόμενων σκοτεινών επιδιώξεων του κατεστημένου για «μεγάλο συνασπισμό», αλλά παράλληλα πρέπει να καλέσουμε σε συστράτευση και κοινή προγραμματική συνεργασία όσες δυνάμεις της Αριστεράς δέχονται να συμπορευθούν στο μεγάλο δημοκρατικό πλειοψηφικό ρεύμα της «Αλλαγής»

29/6/2009