Πενήντα οκτώ χρόνια

30 Μαρτίου 2010

30 Μαρτίου 1952 – 30 Μαρτίου 2010

Πενήντα Οκτώ χρόνια από την ημερομηνία εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη.

Η μνήμη δεν σβήνει, η παρακαταθήκη του μεγάλου αγωνιστή της Αριστεράς αποτελεί για μας διαρκή έμπνευση.

Πριν λίγους μήνες πήγε κοντά του η σύντροφός του Ελλη Παππά, να συνεχίσουν από κεί ψηλά, μαζί, να κρατούν τη σημαία της Κοινωνικής Δικαιοσύνης στον ουρανό.

Μια ελάχιστη προσφορά στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη θα ήταν να ανοίξουν τα (κρυφά έως σήμερα) αρχεία της Ελλης Παππά.

Ενα απόσπασμα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” στη μνήμη του αθάνατου ήρωα της Αριστεράς:

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή

όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.

Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.

Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.

Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.

ΟΧΙ Δε σου ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος

τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη άκρη στο φουστάνι της Ανοιξης

τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.

Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα

οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις

ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου

η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη

που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της Ειρήνης.

Εφυγες τώρα Νίκο

ανάβοντας μ’ ένα γαρύφαλλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου

ανάβοντας της ελπίδα στην καρδιά των λαών.

ανάβοντας τους αστερισμούς της Ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου

πάνω απ’ τις πεδιάδες τις σπαρμένες με κόκκαλα.

Επέσες Νίκο, με τ’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου

ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον

ν’ ακους το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομύρια κόκκινες σημαίες

πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων.

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά

πως να ζούμε και πως να πεθαίνουμε.

Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μην νυχτώσει.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Αφήστε σχόλιο για: "Πενήντα οκτώ χρόνια"