ΤΟ ΠΑΣΟΚ έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του λαού ως η πολιτική δύναμη ευθύνης που διασφαλίζει τα λαϊκά συμφέροντα και που επεξεργάζεται και υλοποιεί καινοτόμες πολιτικές για την υπέρβαση των κρίσεων.
Το αίτημα του 1981 για «Αλλαγή» παραμένει σήμερα (και πάντα θα παραμένει) επίκαιρο, με αναδιαμορφούμενα όμως τα επιμέρους χαρακτηριστικά του και τις ιδιαίτερες εκφάνσεις του. Αυτή η «Αλλαγή» ήταν και το καθοριστικό στοιχείο, η αιχμή της συνολικότερης πολιτικής πρότασης που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση τον περασμένο Οκτώβριο. Αλλαγή που αφορά στην υλοποίηση κοινωνικά δίκαιων αλλά και αποτελεσματικών μέτρων στην οικονομία, στην προώθηση και καθιέρωση πολιτικών αναδιανομής του πλούτου, στη διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας, στην εισαγωγή και κατοχύρωση διαδικασιών διαφάνειας και συμμετοχικής δημοκρατίας παντού.
Ο πολιτικός προγραμματικός λόγος του ΠΑΣΟΚ ανέκαθεν είχε ως κυρίαρχο το στοιχείο της καινοτομίας που προσαρμόζεται σε ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα πλαίσια, ακριβώς διότι είναι πολιτική δύναμη εξουσίας και όχι ομάδα διαμαρτυρίας.
Μια κορυφαία καινοτομία που το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε και προώθησε στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα είναι η «Πράσινη Ανάπτυξη». Τι είναι όμως η «Πράσινη Ανάπτυξη»; Μια εναλλακτική πλατφόρμα οικονομικής και κοινωνικής αναπροσαρμογής, πρωτόγνωρη για την κοινωνική μας πραγματικότητα. Ένα σύγχρονο, δίκαιο, ανατρεπτικό αλλά και βιώσιμο μοντέλο, όχι μόνο παραγωγικής αναδιάρθρωσης και οικονομικού μετασχηματισμού, αλλά και – πολύ περαιτέρω – διαμόρφωσης κοινωνικής κουλτούρας.
Η Πράσινη Ανάπτυξη είναι η πλατφόρμα μέσω της οποίας θα επιτευχθεί η μετάβαση της σημερινής οικονομικής και παραγωγικής διάρθρωσης, υπερβαίνοντας τα γενικευμένα αδιέξοδα, σε ένα νέο, εναλλακτικό αλλά και αξιόπιστο πλαίσιο παραγωγής, οικονομίας και κοινωνικής δράσης. Η Πράσινη Ανάπτυξη είναι το μοντέλο οργάνωσης και διαχείρισης του μέλλοντος, που εξασφαλίζει την προοπτική επιβίωσης – εξασφαλίζοντας κοινωνικά δίκαιους όρους – του κοινωνικού μας ιστού.
Η Πράσινη Ανάπτυξη είναι η σύγχρονη, οικουμενική αλλά και επαναστατική πρόταση των κοινωνικών δυνάμεων, των δυνάμεων της εργασίας, ώστε να οδηγήσουμε τον πλανήτη και τις κοινωνίες μας στην επόμενη μέρα, ξεπερνώντας τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα των παραδοσιακών καπιταλιστικών δομών παραγωγής.
Οι Σοσιαλιστές, εξάλλου, ήταν πάντα πρωτοπόροι σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες, διότι – βασιζόμενοι στις αξιακές τους αναφορές – προωθούσαν αξιόπιστες, αποτελεσματικές και κοινωνικά δίκαιες προτάσεις ως απάντηση στις ατελέσφορες, αδιέξοδες και καταστροφικές πολιτικές του παραδοσιακού καπιταλιστικού συστήματος.
Όμως, μια πολιτική για να είναι αποτελεσματική οφείλει να είναι και εφαρμόσιμη. Η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι Κυβέρνηση «διαμαρτυρίας», είναι Κυβέρνηση εφαρμογής προγράμματος, ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αλλαγών που απαιτεί τομές και ανατροπές. Ο Λαός έδωσε την εντολή στο ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει και όχι να διαπιστώσει. Συνεπώς η πρόκληση είναι μπροστά.
Πρόκληση αναδιάρθρωσης, η οποία προϋποθέτει ρήξεις με κατεστημένες νοοτροπίες και πρακτικές διοίκησης. Ρήξεις με θύλακες διαπλοκής, με μικροπολιτικά ή ακόμα και προσωπικά μικροσυμφέροντα, ρήξεις με συντηρητικές αντιλήψεις, με το «κατεστημένο» γενικότερα.
Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ζητούσε τη συμμετοχική στήριξη του λαού στην Κυβερνητική προσπάθεια γνώριζε πολύ καλά τις δυσκολίες και τα αναχώματα που θα συναντούσε η εξαγγελθείσα πολιτική του. Απαραίτητος όρος, όμως, για να είναι ο Λαός συμμέτοχος και αρωγός σε μια κυβερνητική απόπειρα που αφορά πρωτίστως εκείνον, πρέπει να νιώσει καλά εξοπλισμένος με επιχειρήματα και να εμπεδώσει το οραματικό στοιχείο που η απόπειρα αυτή εμπεριέχει. Συνεπώς, χρέος του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ είναι – με αποφασιστική ευθύνη των ανώτατων καθοδηγητικών Οργάνων – να ανοίξει άμεσα έναν πλατύ πολιτικό διάλογο πάνω στην ουσία και τον χαρακτήρα της πρότασης της «Πράσινης Ανάπτυξης».
Σε Κυβερνητικό επίπεδο, οι όποιες προθέσεις της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Περιβάλλοντος θα εκφυλιστούν σε απλές καταγραφές προθέσεων, αν δεν στηριχτούν ολόπλευρα από την Κυβέρνηση και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Σήμερα εμφανίζονται διαρκώς ενέργειες υπονόμευσης της πολιτικής του Υπουργείου Περιβάλλοντος, σε κρίσιμα νομοθετήματα όπως αυτό του νομοσχεδίου για τα δάση, ιδιαίτερα από υπηρεσιακούς θύλακες των μέχρι πρότινος ισχυουσών δομών (..), οι οποίες θα εντείνονται όλο και περισσότερο, όσο οι απόπειρες ρήξεων και τομών θα πολλαπλασιάζονται, με ορατό τον κίνδυνο ακύρωσης συνολικά της εξαγγελθείσας πολιτικής.
Αύριο αναμένεται να βγουν στο προσκήνιο – εξ αντικειμένου – εξίσου σοβαρά ζητήματα όπως η εκτροπή του Αχελώου, οι εργολαβίες επέκτασης (οδικών κυρίως) υποδομών, το πολεοδομικό πρότυπο και οι πολεοδομικοί κανονισμοί κ.ά. Πως θα αντιμετωπιστούν; Αποσπασματικά και με λογική ισορροπιών (ή ακόμα χειρότερα, με λογική αναπαραγωγής του μοντέλου εξυπηρέτησης των οικονομικών συμφερόντων ολίγων) ή με υπευθυνότητα και πίστη στο πράσινο μέλλον, που είναι η μοναδική διέξοδος;
Δεν θα πρέπει επιτέλους να απεξαρτηθούμε από το κλασσικό μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στο πετρέλαιο και στα παράγωγά του, το οποίο πλέον φτάνει (και έχει φτάσει και τον πλανήτη) στα όριά του; Αν αναλογιστούμε την συνολική παραγωγική και οικονομική διάρθρωση, τα αδιέξοδά που έχει δημιουργήσει πλέον, τις επικείμενες επιπτώσεις από την τυφλή υποταγή σ’ αυτό το μοντέλο, ίσως αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την ουσία και την σπουδαιότητα της εναλλακτικής πλατφόρμας της Πράσινης Ανάπτυξης.
Για το λόγο αυτό πρέπει να βγει μπροστά η Κοινωνία η ίδια. Να σταθεί εμπόδιο στις όποιες επιδιώξεις άνομων και υποκινούμενων συμφερόντων. Να ακυρώσει τις όποιες βλέψεις πισωγυρίσματος υπάρχουν. Να πραγματοποιήσει την υπέρβαση του στενού προσωπικού μικρο-συμφέροντος χάριν του συλλογικού οφέλους.
Ας μπει λοιπόν το θέμα της Πράσινης Ανάπτυξης ψηλά στην Κυβερνητική και Κομματική ατζέντα. Ας ανοίξει πλατύς διάλογος με την Κοινωνία. Ας επικοινωνήσουμε το οραματικό, με στόχο να το μετατρέψουμε σε αποτελεσματικό όπλο Αλλαγής.
27/11/2009
