Μερικές σκέψεις και ερωτήματα (που ειλικρινά γεννιούνται) ενόψει των επικείμενων εκλογών για ανάδειξη Αρχηγού της …”κεντροαριστεράς” (?), της “προοδευτικής παράταξης” (?), της ΔΗΣΥ (?) :
Τελικά, μαθαίνουμε ότι, οι υποψήφιοι πρόεδροι (του κόμματος που δεν υπάρχει ακόμα (!) θα είναι οι εξής εννέα (9):
Ανδρουλάκης, Μανιάτης, Θεοδωράκης, Πόντας, Καμίνης, Ραγκούσης, Κωνσταντινόπουλος (αρχικά ήταν αλλά οποίος αποχώρησε…εγκαίρως), Γεννηματά, Γάτσιος, Τζιώτης (να τα εκατοστήσουν, βρε…)!!!
Ερώτημα 1ο (και θεμελιώδες): Σε ποια πολιτική κατεύθυνση θα κινηθεί ο νέος Φορέας? Ποια είναι η πολιτική πλατφόρμα στην οποία έχουν συμφωνήσει οι υποψήφιοι αλλά και τα μέλη? Ποια είναι η Διακήρυξη την οποία (θα έπρεπε να) έχουν αποδεχθεί? Τελικά, για ποιο κόμμα θα ψηφίσετε “αρχηγό”?
Ερώτημα 2ο (και αφού ξεπεράσουμε το προηγούμενο, το οποίο δεν έχει μέχρι τώρα απαντηθεί): Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των υποψηφίων? Που δηλαδή διαφοροποιούνται ένας έκαστος εξ αυτών, έτσι ώστε να τεκμηριώνεται η διαφορετική υποψηφιότητα και να σηματοδοτείται πολιτικά?
Ερώτημα 3ο: Πρακτικά, στις ερχόμενες εκλογές το σχήμα ΔΗΣΥΜ δεν θα έρθει πρώτο. Συνεπώς θα του τεθεί το ερώτημα με ποιόν εκ των δύο πρώτων θα συνεργαστεί. Πως απαντούν οι υποψήφιοι στο ερώτημα αυτό? Ρητά και κατηγορηματικά, έτσι. Όχι με υπεκφυγές και μπουρδουκλώματα… «Ο Λαός ξεχνά (ή όχι) τι σημαίνει δεξιά», τελικά?
Ερώτημα 4ο: Πως σχεδιάζουν (αν σχεδιάζουν…) να καταστήσουν την Σοσιαλιστική Δημοκρατική Παράταξη ηγεμονεύουσα πολιτική δύναμη στη χώρα? Με ποιες κινήσεις και με ποιες πολιτικές θα συσπειρώσουν τον κατακερματισμένο χώρο και θα προσελκύσουν τους ψηφοφόρους που είτε έχουν μετακομίσει στο ΣΥΡΙΖΑ ή σε άλλους χώρους, είτε έχουν απέχουν απογοητευμένοι? Διότι αν δεν σχεδιάζουν και δεν οραματίζονται την γιγάντωση της Παράταξης, στηριγμένη σε υγιείς βάσεις και με ξεκάθαρες πολιτικές (ιδεολογικές, ταξικές κλπ.) επιλογές, τότε εύλογα μπορούν να κατηγορηθούν για στυγνό καιροσκοπισμό και για φιλοδοξία προσωπικής και μόνο καταξίωσης.
Ερώτημα 5ο: Ας υποθέσουμε ότι ολοκληρώνεται η διαδικασία και εκλέγεται κάποιος εξ αυτών. Ποιες είναι οι διασφαλίσεις που παρέχονται απ’ όλους ότι θα παραμείνουν ενωμένοι στον νέο Φορέα και δεν θα υπάρξουν διαλυτικές και φυγόκεντρες τάσεις? Το ερώτημα αυτό είναι εύλογο διότι ουδείς εξ αυτών διαθέτει το αδιαμφισβήτητο κύρος και εκτόπισμα ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ώστε να λειτουργήσει συσπειρωτικά και ενωτικά και – παράλληλα – έχουμε πλείστα όσα παραδείγματα (είτε από το ΠΑΣΟΚ είτε από άλλους φορείς) όπου ο εκλεγείς αρχηγός συνέχισε να υπονομεύεται από τους ανθυποψηφίους του που έχασαν… Τελικά, εκεί στη ΔΗΣΥΜ, είστε σύντροφοι ή όχι?
Τελικά, για ποιο κόμμα θα ψηφίσετε “αρχηγό”?
Εν κατακλείδι και με δυο κουβέντες:
Επειδή δεν φαντάζομαι ότι κάποιος εκ των υποψηφίων θα απαντήσει ειλικρινά και ξεκάθαρα στα παραπάνω ερωτήματα,
επειδή η διαδικασία που ακολουθείται (πρώτα να βγαίνει ο επικεφαλής και εν συνεχεία να συμφωνούνται οι πολιτικές(!!!) είναι βαθιά και θεμελιακά λαθεμένη, απολίτικη και ανιστόρητη,
επειδή οι δημοκρατικοί πολίτες που είχαν πιστέψει στην Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη και ακολούθησαν και στήριξαν τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου στην μεγαλειώδη Πολιτική Αλλαγή του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αμνήμονες ούτε ηλίθιοι,
επειδή η εν λόγω διαδικασία είναι μια διαδικασία προσωπικής και μόνο προβολής και καταξίωσης των υποψηφίων και ουδεμία πολιτική ή ιδεολογική χροιά διαθέτει και – συνεπώς – είναι καταδικασμένη σε πλήρη και παταγώδη αποτυχία,
καταλήγω στο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να εμπλακεί κάποιος ανιδιοτελής προοδευτικός πολίτης στην εν λόγω «ψηφοφορία» και να νομιμοποιήσει με την συμμετοχή του μια τέτοια διαδικασία.
Τελεία και παύλα.
Όταν αποφασίσει ο χώρος να αφήσει τους νεοφιλελεύθερους ακροβατισμούς, να πάψει να αλληθωρίζει δεξιόστροφα και να κάνει την αυτοκριτική του και να απαλλαγεί από τα καιροσκοπικά βαρίδια και τους νεοφιλελεύθερους τυχοδιώκτες που έχουν μαζευτεί (απότοκο της καταστροφικής «εκσυγχρονιστικής λαίλαπας»…)…
Όταν δημιουργηθεί το όχημα που θα ενώσει τις δημοκρατικές, σοσιαλιστικές, πατριωτικές, προοδευτικές δυνάμεις του τόπου σε μια πορεία πραγματικής πολιτικής αλλαγής (και δεν είναι μακριά αυτή η στιγμή…)
Τότε, θα ξανασυναντηθούμε στους μπαξέδες…