Υπάρχουν κάποιες στιγμές στην πορεία των λαών που στέκεσαι άφωνος, περιδεής, συγκινημένος, με έναν κόμπο στο λαιμό και ένα δάκρυ στα μάτια, όταν αναλογίζεσαι τον παραλογισμό και την αδικία.. Είναι οι στιγμές εκείνες που ο χρόνος μοιάζει να σταματάει και η ιστορία αδυνατεί να εξηγήσει τη σπουδαιότητά τους. Είναι οι στιγμές της ηρωικής θυσίας που στιγματίζουν την πορεία ενός τόπου και καταδεικνύουν το μεγαλείο ενός λαού.
Η 3η του Δεκέμβρη είναι μια από αυτές τις ημέρες. Η 3η του Δεκέμβρη 1944 αποτελεί ορόσημο στην σύγχρονη πολιτική και κοινωνική ιστορία του Ελληνικού λαού, του Ελληνικού λαϊκού Κινήματος.
Εχοντας μόλις βγει από έναν τιτάνιο τρίχρονο αγώνα ενάντια στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, ο Ελληνικός λαός βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος, την φορά αυτή με το πιο στυγνό και δολοφονικό πρόσωπο των μέχρι τότε «συμμάχων» του.
Το συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη 1944 που είχε συγκαλέσει το ΕΑΜ, είχε «απαγορευτεί» από την Αστυνομία, κατ’ εντολή του αρχιστράτηγου Ρόναλντ Σκόμπυ, αρχιστράτηγου των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων στην Ελλάδα και στρατιωτικού τοποτηρητή του Τσώρτσιλ στην Ελλάδα. Παρά την απαγόρευση, εκατοντάδες χιλιάδες άοπλων Αθηναίων πλημμύρισαν την Πλατεία Συντάγματος και χτυπήθηκαν άναδρα «στο ψαχνό» από την Αστυνομία του Αγγελου Εβερτ. Αποτέλεσμα: 28 διαδηλωτές νεκροί και 140 τραυματίες.
Την επόμενη 600.000 λαού ξαναγέμισαν τους δρόμους της Αθήνας για την κηδεία των θυμάτων. Νέα άνανδρο χτύπημα από παρακρατικές ομάδες ένοπλων ταγματασφαλιτών και Χιτών, 38 νεκροί!
Ξεκινά η «Μάχη της Αθήνας». Οι 33 μέρες που άφησαν «βαθιές χαρακιές» στο σώμα της πόλης και του λαού.
Ακολούθησε η «Συμφωνία της Βάρκιζας» και ο Εμφύλιος Πόλεμος.
Η 3η Δεκέμβρη 1944 είναι η ημέρα των πρώτων αθώων θυμάτων στο βωμό του μεταπολεμικού παγκόσμιου καταμερισμού, η αιματοβαμμένη έναρξη εφαρμογής της περιβόητης «συνθήκης της Γιάλτας».
Η 3η Δεκέμβρη 1944 και η άδικη, ανεξήγητη και άνανδρη δολοφονία των άοπλων διαδηλωτών από «ελληνικά» χέρια αποτελεί το διαχρονικό όνειδος των δοσιλόγων, των γερμανοτσολιάδων, των κουκουλοφόρων, των Χιτών και των ταγματασφαλιτών και των πάσης φύσεως παρακρατικών καθαρμάτων και προδοτών της πατρίδας και του λαού.
Οι 28 νεκροί στο συλλαλητήριο εκείνης της συννεφιασμένης Κυριακής όπως και οι 34 νεκροί της επόμενης ημέρας, «έγραψαν» την εισαγωγή στο βιβλίο των πιο σκοτεινών στιγμών της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, αλλά και τις πιο ηρωικές στιγμές του Ελληνικού λαϊκού Κινήματος.
3 Δεκέμβρη:
Ημέρα μνήμης, ημέρα περισυλλογής, ημέρα τιμής και χρέους.
Χρέος να υπερασπιζόμαστε την ανεξαρτησία και την περηφάνια αυτής της πολύπαθης πατρίδας.
Χρέος να διαφυλάττουμε και να διευρύνουμε την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, σ’ αυτή την ιερή γωνιά του κόσμου.
Χρέος να τιμούμε τη θυσία των χιλιάδων απλών λαϊκών αγωνιστών της Δημοκρατίας και της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρέος να βάζουμε – ο καθένας – το λιθαράκι μας στο οικοδόμημα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της προόδου.
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ!
Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!
