ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΣΗΜΕΙΩΝ – ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ»

13 Φεβρουαρίου 2013

1. Να μην επιμηκυνθεί το «Μνημόνιο» και να συμφωνηθεί ως χρόνος εκλογών ο Οκτώβριος του 2014. Να διασφαλίσουμε τις εκταμιεύσεις για επενδύσεις στη χώρα μας από ΕΣΠΑ και Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, όπως συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2011. Παραλλήλως, αντί να πουλήσουμε ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, να εγγυηθούμε μ αυτήν δανεισμό μας από τις αγορές με χαμηλό επιτόκιο. Να απαλλάξουμε τους εταίρους μας από την υποχρέωση της τρέχουσας χρηματοδότησής μας και να απαλλαγούμε από την υποχρέωση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.

- Να μην επιμηκυνθεί το «Μνημόνιο» και να συμφωνηθεί ως χρόνος εκλογών ο Οκτώβριος του 2014.
Για να μην εθελοτυφλούμε, το Μνημόνιο ΘΑ επιμηκυνθεί. Και σ’ αυτό έχει πρωτοστατήσει ο Βενιζέλος. Βέβαια, δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να συζητηθούν τα υπέρ ή κατά μιας τέτοιας απόφασης, αφού το Κόμμα δεν λειτουργεί. Είναι μια πρωτοβουλία προσωπικά του ίδιου, ο οποίος και την χρεώνεται καθ’ ολοκληρίαν.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ανοίξουμε εμείς τον διάλογο για το αν είναι συμφέρουσα ή όχι η επιμήκυνση (τουλάχιστον έτσι όπως μεθοδεύεται).
Το να προτείνουμε ως χρόνο εκλογών τον Οκτώβριο του 2014 είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι για 2 χρόνια θα εκχωρήσουμε την απόλυτη ευθύνη διαχείρισης του Κράτους και των δημοσίων πραγμάτων σε μια Δεξιά βγαλμένη από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της. Αφού πρώτα εμείς ο ίδιοι την αποενοχοποιήσαμε για την καταστροφική της στάση (τόσο στην πενταετία Καραμανλή, όσο και στο 1ο και 2ο μνημόνιο) συμμετέχοντας στην κυβέρνησή της. Ας μην πρωτοστατούμε εμείς στην υπόδειξη του χρόνου διεξαγωγής των επόμενων εκλογών. Ας πρωτοστατήσουμε για την «ατζέντα» των επόμενων εκλογών, που θα πρέπει να είναι η πρόταση για την νέα εποχή της χώρας.
Βέβαια, η παράταξη χρειάζεται χρόνο για να ανασυγκροτηθεί. Ομως με το να προτείνουμε εμείς μόνοι μας χρόνο (και μάλιστα μετά από 2 χρόνια – και μάλιστα μετά τις επόμενες Ευρωεκλογές) τι ακριβώς καταφέρνουμε?
- Να διασφαλίσουμε τις εκταμιεύσεις για επενδύσεις στη χώρα μας από ΕΣΠΑ και Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, όπως συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2011.
Το έχω ξαναγράψει: δεν αρκεί μόνο να διασφαλίσουμε τους πόρους αυτούς. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι πόροι αυτοί θα αξιοποιηθούν σε δημιουργία υποδομών και περιβάλλοντος που θα ευνοεί την συνολική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μέσω της δημιουργίας συνεργειών. Δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να σπαταλάμε πόρους (χρήματα, ανθρωποημέρες κλπ.) σε εξυπηρέτηση μικροκομματικών και προσωπικών επιδιώξεων του κάθε ενός δημάρχου, περιφερειάρχη, βουλευτή ή πολιτευτή. Οι πόροι αυτοί πρέπει να δρομολογηθούν σε δράσεις σχεδιασμένες, τεκμηριωμένες, ώριμες και αναπτυξιακές, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (διότι το ΠΔΕ θα αποτελέσει την ατμομηχανή της ανάπτυξης), με κεντρική κρατική ευθύνη στον σχεδιασμό, στην αξιολόγηση και στην παρακολούθηση της υλοποίησης. Αν αφήσουμε τον κάθε «τυχαίο» να εκμεταλλευτεί αυτούς τους πόρους θα το «ξαναχάσουμε το παιχνίδι». Γι’ αυτό είναι κρίσιμη και απαραίτητη η διαμόρφωση ενός Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου για την Ανασυγκρότηση της χώρας.
- Παραλλήλως, αντί να πουλήσουμε ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, να εγγυηθούμε μ αυτήν δανεισμό μας από τις αγορές με χαμηλό επιτόκιο.
Για να είναι αποτελεσματική αυτή πρόταση απαιτείται- κατά τη γνώμη μου – να έχει προηγηθεί η ολοκλήρωση της καταγραφής της Δημόσιας Περιουσίας και η θεσμοθέτηση ΕΝΟΣ μόνο αρμόδιου Φορέα να την εκμεταλλεύεται. Για την ολοκλήρωση της καταγραφής πρέπει να ολοκληρωθεί το Εθνικό Κτηματολόγιο, να νομοθετηθεί καινοτόμα διαδικασία άμεσης οριοθέτησης της γραμμής αιγιαλού (υπάρχει σχετική ολοκληρωμένη προεργασία), να δημιουργηθούν ψηφιακά υπόβαθρα και να συμφωνηθεί μια ενιαία στρατηγική αξιοποίησης προς όφελος του Δημοσίου.
Και να θέσω ένα ερώτημα, ρητορικό μεν, αλλά θα το θέσω: Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι όλα τα παραπάνω αφού δεν τα ολοκλήρωσε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θα τα κάνει η Κυβέρνηση της ΝΔ?
- Να απαλλάξουμε τους εταίρους μας από την υποχρέωση της τρέχουσας χρηματοδότησής μας και να απαλλαγούμε από την υποχρέωση εκποίησης δημόσιας περιουσίας.
Προφανώς και είναι σωστή η πρόταση. Οσο βασίζεσαι σε δανεικά για να ζεις, τόσο συνεχίζεις να είσαι εξαρτημένος. Δεν αναφέρομαι στην κάλυψη των υφιστάμενων χρεών, αναφέρομαι στην κάλυψη των τρεχουσών αναγκών. Αν και για την αντιμετώπισης του συσσωρευμένου χρέους, έχω την αίσθηση ότι τελικά θα ισχύσει αυτό που προτείνει το ΔΝΤ και οι ΗΠΑ…

2. Να συνεχίσουμε την καμπάνια υπέρ της έκδοσης Ευρωπαϊκών Ομολόγων δανεισμού και της εξαίρεσης των δημοσίων επενδύσεων από τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος των χωρών της ζώνης του ΕΥΡΩ.

Το ζήτημα δεν είναι στενά εθνικό της χώρας μας (αν και υπάρχουν σαφέστατα παθογένειες και στρεβλώσεις που πρέπει να διορθωθούν – και αλλοίμονο αν περιμένουμε από τους «ξένους» να μας αναγκάσουν να κάνουμε μεταρρυθμίσεις και εξορθολογισμούς που έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας).
Όπως είχε πει και ο αείμνηστος Ανδρέας στην ομιλία του στη Βουλή πριν την ψήφιση της αποδοχής της συμφωνίας του Μάαστριχτ (το «μακρινό» 1992), ο δρόμος για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα είναι δύσκολος αλλά το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης είναι ο μόνος δρόμος. Για να επιτευχθεί όμως μακροπρόθεσμη ισορροπία στην Ε.Ε. – δεδομένου ότι η «σύγκρουση» Βορρά – Νότου υπάρχει πάντα – δεν αρκεί η νομισματική ένωση και μάλιστα ΜΟΝΟ με κριτήρια οικονομικά και δημοσιονομικά. Απαιτείται – και αυτό το φωνάζαμε εξ αρχής – «κοινωνική σύγκλιση». Απαιτείται συνολική «πολιτική σύγκλιση» και συνοχή υψηλότατου επιπέδου. Η απουσία της πολιτικής σύγκλισης οξύνει τις ανισότητες και εντείνει τις αντιθέσεις μεταξύ κρατών – μελών αλλά και μεταξύ περιφερειών. Υπονομεύει δηλαδή στην πράξη την «Ενωση».
Σ’ αυτό το πλαίσιο προτάσεις όπως ο «Φόρος Τόμπιν» προφανώς κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Όμως δεν είναι αρκετό. Όπως δεν είναι αρκετό το να εκδοθεί από την ΕΚΤ το πολυπόθητο Ευρωομόλογο. Όπως δεν είναι αρκετό να συμφωνηθεί η εξαίρεση των πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων από τα δημοσιονομικά ελλείμματα των κρατών της Ευρωζώνης.
Όπως δεν είναι αρκετό το να πετύχουμε την θέσπιση στόχου «απασχόλησης – μείωσης της ανεργίας» στον ετήσιο προϋπολογισμό.
Ολες αυτές είναι πολύ σωστές προτάσεις μεταρρυθμίσεων, όμως απαιτείται μια συνολική ΠΟΛΙΤΙΚΗ αλλαγή στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη.
Απαιτείται μια πολιτική αλλαγή η οποία θα επιβάλει κοινωνικά κριτήρια σύγκλισης («… ενός συντονισμένου και συνεκτικού ευρωπαϊκού οικονομικού προγράμματος, που θα περιλαμβάνει τα ευρω-ομόλογα, μια στρατηγική για την απασχόληση, καθώς και τον έλεγχο και την ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών και των οργανισμών αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των χωρών.»)
Την πολιτική αυτή αλλαγή θα την καταφέρουμε μόνο αν ανατρέψουμε τη σημερινή συντηρητική πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, μόνο αν ενισχύσουμε τη δύναμη των ριζοσπαστικών, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων που θα επιφέρουν και μια αλλαγή πολιτικής στα όργανα του Ευρωπαϊκού Διαχειριστικού Μηχανισμού.
Η πραγματική σύγκλιση, η πραγματική ενοποίηση των κρατών και των λαών της Ευρώπης θα επιτευχθεί μέσω πολιτικών που θα προωθούν:
- την κοινωνική πρόοδο,
- την εξάλειψη του δημοκρατικού ελλείμματος,
- την ανάπτυξη που θα βασίζεται στην παραγωγή.
Η Οικονομική & Νομισματική Ενοποίηση πρέπει να βασίζεται σε μια ενιαία νομισματική & συναλλαγματική πολιτική η οποία θα ασκείται σε κεντρικό-ευρωπαϊκό επίπεδο. Η δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να ασκείται από τα κράτη, ώστε να εξασφαλίζεται ο αναδιανεμητικός ρόλος και στόχος.
Τέλος, ο Ευρωπαϊκός Προϋπολογισμός – σε αντίθεση με αυτά που υποστηρίζει ο Βρετανός Συντηρητικός Πρωθυπουργός David Cameron – θα πρέπει να είναι «ικανού» μεγέθους ώστε να μπορεί να ασκείται η αναδιανεμητική ενδο-κοινοτική πολιτική (προς όφελος των κρατών ή περιφερειών που υστερούν). Διότι έτσι μόνο θα εξασφαλιστεί η πραγματική ενοποίηση και όχι με δύο –τρεις ή περισσότερες «ταχύτητες». Διότι έτσι τίθενται τα θεμέλια μιας πετυχημένης ομόσπονδης Ευρώπης.
Για αυτά απαιτείται Στρατηγικό Σχέδιο, τόσο σε Εθνικό επίπεδο όσο και σε Ευρωπαϊκό. Ας πρωτοστατήσουμε στη διαμόρφωση των αξόνων αυτών, ας πρωτοστατήσουμε στην διεθνοποίηση και στον συντονισμό της δράσης των Σοσιαλιστικών & Δημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης.
Για την πραγματική Αλλαγή…

3. Με καταπίστευμα τις τραπεζικές μετοχές κρατικής κυριότητας, να προικοδοτήσουμε με τα μερίσματά τους ένα νέο, δίκαιο και βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τους εισερχόμενους στην εργασία.

Γιατί η πρόταση περιορίζεται στους (νέο?) εισερχόμενους στην αγορά εργασίας? Τι γίνεται με τους ήδη ενταγμένους στην αγορά εργασίας? Γιατί αυτοί που πληρώνουν ήδη (και οι «πιο κοντά στην έξοδο» πλήρωναν ήδη μια ζωή) ένα σύστημα το οποίο σήμερα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του να βρεθούν πάλι «ριγμένοι»? Οι άνεργοι, οι οποίοι δεν είναι άνεργοι κατ’ επιλογήν τους, δεν δικαιούνται ισότιμη ασφαλιστική κάλυψη με τους εισφέροντες? Τότε, ποιο το πραγματικό νόημα της «Κοινωνικής» Ασφάλισης?
Δεν είμαι ειδήμων περί τα ασφαλιστικά για να εκπονήσω αναλογιστική μελέτη, να παραθέσω στοιχεία και αναλυτικό πλαίσιο βιωσιμότητας, η πρότασή μου είναι καθαρά πολιτικής φύσεως. Όμως μια πολιτική για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την γενικότερη αναπτυξιακή και δημοσιονομική πολιτική, για την οποία έχω ήδη πει ότι ένας από τους βασικούς στόχους – πυλώνες θα πρέπει να είναι η αύξηση της απασχόλησης (άρα και της μείωσης της ανεργίας, άρα και της αύξησης των εισρεόντων πόρων στο σύστημα ασφάλισης, άρα και της εξασφάλισης της βιωσιμότητάς του).
Σε γενικές γραμμές πιστεύω πως μια ρηξικέλευθη μεταρρύθμιση θα ήταν να ενοποιηθούν όλα τα Ταμεία σε ένα, το οποίο θα είναι βιώσιμο και θα εξασφαλίζει την σύνταξη και την περίθαλψη σε όλους (και στους ανέργους). Με την «υπερκινητικότητα» που πλέον έχει καθιερωθεί στην αγορά εργασίας (για να το πω …κομψά και να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «απορρύθμιση»), δεν έχει νόημα – κατά την άποψή μου – να υπάρχουν κλαδικά Ταμεία ή ομοιοεπαγγελματικά Ταμεία (τα οποία, συν τοις άλλοις διαιωνίζουν έναν ιδιότυπο συντεχνιασμό και εντείνουν τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις και ανισότητες). Ολοι σε ένα Φορέα, μία κοινωνική ασφάλιση, αναλογικές παροχές ανάλογα με τις εισφορές.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τηρείται η τριμερής χρηματοδότηση απαρέγκλιτα, να υπάρχει χρηστή διαχείριση των πόρων (εισφορών και αποθεματικών), να είναι αυστηρά ανταποδοτικό και να υπόκειται σε συνεχή δημόσια (κοινωνική) λογοδοσία. Ας μην ξεχνάμε ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι μια μορφή πολυμετοχικής επιχείρησης (εταιρείας λαϊκής βάσης ένα πράγμα…) άρα η δημόσια λογοδοσία και έλεγχος είναι εκ των ουκ άνευ.
Όλα τα υπόλοιπα που επισημαίνουν διάφοροι είναι μεν σωστά, αποτελούν όμως τεχνικές παραμέτρους και προϋποθέσεις που εξασφαλίζουν την χρηστή διοίκηση και την ορθολογική οργάνωση και λειτουργία. Δεν δίνουν το πολιτικό στίγμα μιας σοσιαλιστικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, η οποία κατά την άποψή μου είναι πλέον η μόνη λύση.

4. Να καταργηθούν όλοι οι φόροι και οι επιβαρύνσεις στα ακίνητα, εκτός από το ΕΕΤΗΔΕ, το οποίο να αποδίδεται απ ευθείας στους Δήμους και τις Κοινότητες. Να καταργηθεί κάθε άλλη χρηματοδότηση ΟΤΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η πρόταση είναι σωστή, κατ’ αρχήν γιατί είναι στο πνεύμα της απλοποίησης των δαιδαλωδών διαδικασιών και των πολλών φόρων που εφαρμόζονται σήμερα.
Κατά δεύτερον το ΕΕΤΗΔΕ είναι η κατά τεκμήριο πιο δίκαιη εισφορά ακίνητης περιουσίας.
Κατά τρίτον ενισχύει – η πρόταση – την οικονομική αυτάρκεια των ΟΤΑ, στοιχείο καθοριστικό για την εξασφάλιση της αυτοδύναμης βιωσιμότητάς τους.
Ομως πρέπει επιπροσθέτως να ξαναδούμε συνολικά το μοντέλο της Αυτοδιοίκησης και τους ισχύοντες σήμερα βαθμούς οργάνωσης. Είναι απαραίτητη η Αιρετή Περιφέρεια ή μήπως υπονομεύει την Εθνική υπόσταση? Οι Νομαρχίες καλώς ή κακώς καταργήθηκαν? Οι γιγάντιοι Δήμοι του Καλλικράτη είναι αποτελεσματικό μοντέλο ή όχι? Αυτά είναι μεγάλες συζητήσεις που πρέπει να τις ανοίξουμε ως ρεύμα ιδεών και ως forum προβληματισμού.
Τέλος, μιας και θίγονται θέματα οικοδόμησης, θα «τσιμπήσω» και από επαγγελματική διαστροφή θα καταθέσω μια πρόταση για προβληματισμό:
«Να καταργηθεί εντελώς η εκτός σχεδίου δόμηση.» Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομερή ανάλυση και τεκμηρίωση μιας και το topic έχει άλλο θέμα, αλλά προτείνω να κάνουμε και αυτή τη συζήτηση.

5. Να οριστούν με συνταγματική διάταξη ως απαραβίαστες οι συμφωνίες των κοινωνικών εταίρων. Να υποστηρίξουμε την οργάνωση και την εκπροσώπηση των ανέργων.

Είναι κατ’ αρχήν ζήτημα κοινωνικής αξιοπρέπειας αλλά και διασφάλισης των θεσμικών κοινωνικών κατακτήσεων (όπως ο κοινωνικός διάλογος) να κατοχυρωθούν συνταγματικά οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ο κοινωνικός διάλογος αποτελεί κατάκτηση και βασικό στοιχείο της δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να αφεθεί ανυπεράσπιστος στα «νύχια» των κάθε λογής φορέων ισοπεδωτικών λογικών. Η μη διασφάλιση μέσω συνταγματικής ρύθμισης των συλλογικών διαπραγματεύσεων – και συνακόλουθα η υποχρεωτική εφαρμογή των συμφωνηθέντων – θα ανοίξει πονηρές κερκόπορτες για την κατάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος και θα μας οδηγήσει σε εργασιακό Μεσαίωνα και πλήρη απορρύθμιση.
Η επιδότηση της εργασίας είναι μια σωστή πρόταση, όμως πρέπει να προετοιμαστεί πολύ καλά, ειδικά σε ένα σαθρό περιβάλλον όπως το ντόπιο, με ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς και με μια κεφαλαιοκρατική κάστα χωρίς συνείδηση και χωρίς επενδυτική επιχειρηματική κουλτούρα (μόνο «σαλταδόροι» είχαν μάθει να είναι, επί δεκαετίες…). Θα μπορούσε η πρόταση της επιδότησης να ξεκινήσει πιλοτικά από συνεταιριστικές μορφές επιχειρηματικότητας…
Τέλος, όσον αφορά στο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, επειδή έχω βαρεθεί να το λέω και να γράφω γι’ αυτό, θα παρέπεμπα στην ιστοσελίδα μου, όπου υπάρχει σχετική ανάρτηση…
Τέλος, το χαμηλό κόστος εργασίας ως βασικό στοιχείο ανταγωνιστικότητας, είναι αδιανόητο (ανιστόρητο και λανθασμένο) για όλη την Ευρωζώνη, όχι μόνο για την Ελλάδα. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ευρώπης που την καθιστούν ανταγωνιστική στον παγκόσμιο καταμερισμό, είναι κατά βάση η ποιότητα και η καινοτομία. Σ’ αυτά δεν υπάρχει «χαμηλό κόστος»…

6. Να προχωρήσει συμφωνία Κράτους – Εκκλησίας για ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της οικονομικής αυτάρκειας της Εκκλησίας και της διάκρισης των ρόλων τους.

Σήμερα δεν υπάρχει διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, γεγονός που σημαίνει πως οι ιερείς είναι δημόσιοι υπάλληλοι, οι μισθολογικές δαπάνες καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και – λογικά – η εκκλησιαστική περιουσία είναι δημόσια. Συνεπώς, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος για την διαχείρισή της πρέπει να είναι η πολιτεία. Αρα, από τη στιγμή που ένα οργανικό τμήμα του Δημοσίου Τομέα διαχειρίζεται κάποιο περιουσιακό στοιχείο, το παραγόμενο προϊόν, ο παραγόμενος πλούτος, πρέπει να επιστρέφει στο Κράτος. Διότι αποτελεί δημόσιο περιουσιακό αγαθό, όπως και το αντίστοιχο κεφάλαιο επί του οποίου δημιουργήθηκε το κέρδος.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, αυτός (ο παραγόμενος πλούτος) θεωρείται (και είναι) αποτέλεσμα επενδυτικής δραστηριότητας, άρα φορολογείται.
Σύμφωνα με τις κατά καιρούς δηλώσεις του αρχιεπισκόπου και διαφόρων μητροπολιτών, όπως αυτές αποτυπώνονταν στον Τύπο, η εκκλησιαστική περιουσία δεν πρέπει να φορολογηθεί διότι – ούτως ή άλλως – η Εκκλησία πραγματοποιεί δωρεές και φιλανθρωπίες, δαπανώντας ένα σημαντικό τμήμα της περιουσίας της. Πολύ ωραία λοιπόν.
Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις η δωρεές και λοιπές φιλανθρωπικής φύσεως δαπάνες εκπίπτουν από την φορολογητέα ύλη. Ας δηλώνονται λοιπόν ετησίως οι δαπάνες αυτού του είδους από την Εκκλησία – όπως δηλώνονται και από οποιονδήποτε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο – και ας τύχουν της προβλεπόμενης φορολογικής απαλλαγής και έκπτωσης.
Απλά αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν ο πρόεδρος μιας επιχείρησης αρνιόταν να φορολογηθούν τα κέρδη της επιχείρησης στην οποία προΐσταται … Αδιανόητα πράγματα…
Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό (ή επιφανειακό). Οι εκπρόσωποι της Ελληνικής Εκκλησίας προχώρησαν και ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι «δεν θα πληρώσει η Εκκλησία την κρίση, που προέκυψε από ανικανότητα των πολιτικών και κακοδιαχείριση των δημόσιων οικονομικών».
Είναι πρόδηλη η πολιτική χροιά της παραπάνω τοποθέτησης, πολιτική χροιά η οποία είναι – και πρέπει να παραμείνει – ασύμβατη με τον πνευματικό – αποκλειστικά – ρόλο της Εκκλησίας. Ας αναλογιστούμε μόνο τι επιπτώσεις θα υπήρχαν αν – κατ’ αντιστοιχία – επιτρεπόταν σε δημόσιους υπαλλήλους στρατιωτικούς να αμφισβητούν και να απορρίπτουν δημοσίως την αμυντική πολιτική της (εκάστοτε) Κυβέρνησης…
Επειδή λοιπόν το θέμα της φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι θέμα κοινής λογικής και εφαρμογής κανόνων ισονομίας και ισοπολιτείας, επειδή ισονομία και ισοπολιτεία που είναι πλέον ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ της κοινωνίας, επειδή η κοινή λογική είναι πλέον η βάση της ανασυγκρότησης του κράτους και ανάταξης της οικονομίας μας, ας αφήσει η Κυβέρνηση στην άκρη προκαταλήψεις, αναστολές και δυσκαμψίες του παρελθόντος και ας εφαρμόσει τα αυτονόητα και τα πανδήμως απαιτητά.
Πλήρης διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας.
Η Εκκλησία είναι υπόθεση των πιστών που την ακολουθούν (stakeholders). Στη βάση της ανεξιθρησκείας της Ελληνικής Πολιτείας και της ισότιμης μεταχείρισης όλων των επίσημων θρησκευτικών δογμάτων στην Ελληνική Επικράτεια, πρέπει να σταματήσει η προνομιακή μεταχείριση του Ορθόδοξου Ανατολικού δόγματος, εις βάρος των λοιπών. Προνομιακή μεταχείριση σε όλα τα επίπεδα.
Τούτο δεν ακυρώνει την μακρόχρονη και καθοριστική συμβολή της Εκκλησίας στα «κοινά», την λαογραφική, ηθική και πνευματική διάσταση του έργου της. Όμως μέχρι εκεί.
Όταν η συζήτηση φτάνει στην «ταμπακιέρα» (όπου «ταμπακιέρα» η εκκλησιαστική περιουσία και οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας), εκεί οι ρόλοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι και οριοθετημένοι.

7. Να θεσμοθετηθεί δημόσιος υπάλληλος / «οικογενειακός λειτουργός» ως μόνος υπόλογος χειριστής των υποθέσεων του κάθε πολίτη απέναντι στο κράτος.

Ενα πάρα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο δεν έχει να κάνει μόνο με την γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις αλλά είναι ίσως η μήτρα της διαφθοράς: η πολυνομία και το δαιδαλώδες τοπίο της νομοθεσίας. Είναι τραγική η εικόνα του νομοθετικού πλαισίου στη χώρα μας. Χιλιάδες, εκατομμύρια νόμοι, που αλλάζουν με άλλους νόμους, διατάξεις επί διατάξεων που καταργούν η μία την άλλη, τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια που εισάγονται την τελευταία στιγμή και ψηφίζονται νύχτα, ένα χάος!
Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτή η εικόνα δεν δημιουργήθηκε τυχαία. Το χάος αυτό και η πανσπερμία διατάξεων (πολλές φορές αντικρουόμενων) εξυπηρετεί ακριβώς αυτό: την ρεμούλα και τη διαφθορά, με τα παραθυράκια που αφήνει λόγω ερμηνειών…
Μια επαναστατική μεταρρύθμιση θα ήταν να απαγορευτούν κατ’ αρχήν οι άσχετες τροπολογίες, τα νομοσχέδια που έρχονται στη Βουλή να είναι compact, θεματικά και αρκούντως μελετημένα και επεξεργασμένα.
Σε δεύτερο επίπεδο – αλλά αυτό είναι πολύ κοπιώδης δουλειά και απαιτεί χρόνο και μπράτσα – επαναστατική μεταρρύθμιση θα ήταν να κωδικοποιηθεί όλη η νομοθεσία, να απλουστευθεί και να είναι εύχρηστη, απλή, κατανοητή και λειτουργική.
Οσον αφορά στην πρόταση των Ελλήνων Σοσιαλιστών για την παροχή υπηρεσιών one-stop-shop από το Κράτος προς τους πολίτες, θεωρώ ότι είναι πολύ σωστή, όμως προϋποθέτει την ύπαρξη επαρκώς συγκροτημένων δημοσίων λειτουργών (όσον αφορά στη γνώση των διαδικασιών και των νόμων), γεγονός που σήμερα δεν ισχύει, ας μην κοροϊδευόμαστε. πάντως οι υπηρεσίες μιας στάσης είναι παγκοσμίως αποδεκτό ως οι πλέον αποτελεσματικές και οικονομικές. Μεγάλες επιχειρήσεις ήδη έχουν οργανωθεί σ’ αυτό το πρότυπο. Γιατί όχι και το Κράτος?

8. Να πραγματοποιηθεί η κατάρτιση Σχεδίου Οργάνωσης Δημόσιας Διοίκησης ( και των αντίστοιχων υποδομών πληροφορικής ) και η σταδιακή εφαρμογή του με παράλληλη απενεργοποίηση των σημερινών υπηρεσιών.

Το πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης δεν λύνεται:
α) είτε γιατί οι πολιτικοί υπεύθυνοι (υπουργοί κλπ.) δεν θέλουν – τους εξυπηρετεί αυτό το μπάχαλο (διότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται…)
β) είτε γιατί (οι πολιτικοί υπεύθυνοι υπουργοί κλπ.) είναι τόσο (μα τόσο… ίσως κι ακόμα περισσότερο) Α-Χ-Ρ-Η-Σ-Τ-Ο-Ι!
Ας το παραδεχτούμε…
Το Εθνικό Σχέδιο είναι απαραίτητο. Ούτε συζήτηση. Αυτό που πρέπει όμως να οριοθετηθεί και να περιγραφεί, είναι σε ποιό πλαίσιο και σε ποιά κατεύθυνση θα κινείται αυτό το Σχέδιο? Εδώ είναι που πρέπει οι Σοσιαλιστικές και Δημοκρατικές δυνάμεις να διατυπώσουν άποψη και να την αγωνιστούν να την κάνουν κυρίαρχη και να την επιβάλουν. Γιατί αν το Δημόσιο οργανωθεί στη βάση νεοφιλελεύθερων δογμάτων και προτεραιοτήτων, τότε απλά δεν θα υπάρχει Δημόσιο…
Εν τω μεταξύ πρέπει να αποκτήσουν ξανά οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους στη Δημόσια Διοίκηση. Η πρόταση του 7ου σημείου (one-stop-shop) είναι έξυπνη και αποτελεσματική, στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των πολιτών και – συνεπώς – στην επανοικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης.
Οσο για το «Διευθυντικό δικαίωμα» που πολλοί αναφέρουν, το αντιμετωπίζω με κάποιον σκεπτικισμό. Και εξηγούμαι: Είναι ΣΗΜΕΡΑ, στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ πραγματικότητα, τα διευθυντικά στελέχη του Δημοσίου Τομέα της Ελλάδας, ικανά, ώριμα και υπεύθυνα ώστε να αξιολογούν αδέκαστα τους υφιστάμενούς τους? Θεωρώ πως ΟΧΙ, σε μεγάλο ποσοστό. Οι σημερινοί Διευθυντές στο Δημόσιο είναι στην πλειοψηφία τους προϊόντα ρουσφετολογικών τοποθετήσεων και προαγωγών, θλιβερά κατάλοιπα μιας αρρωστημένης κατάστασης και των διεφθαρμένων πρακτικών που ίσχυαν στο Κράτος. Γι’ αυτό και αντιδρούν στην εξαγγελθείσα αξιολόγησή τους…
Πρέπει προηγουμένως να είμαστε σίγουροι ότι οι Διευθυντές (τα στελέχη στην ιεραρχία, εν πάσει περιπτώσει, που θα τους δοθούν αρμοδιότητες αξιολόγησης) θα είναι ικανοί, αδέκαστοι, έντιμοι, με την απαιτούμενη υπευθυνότητα και απαλλαγμένοι από κάθε είδους σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες, ώστε να αξιολογούν – λόγω προσωπικής γνώσης – τους υφιστάμενούς τους.
Βέβαια, ακόμα κι αυτό αν και όταν επιτευχθεί, θα πρέπει να αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμα και βραχυχρόνιο σύστημα, μέχρι να θεσπιστούν αδιάβλητες διαδικασίες αξιολόγησης μέσω του Εθνικού Σχεδίου. Διαδικασίες αξιολόγησης που θα στηρίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια – επίτευξης μετρήσιμων στόχων, διαδικασίες που θα είναι απόλυτα και πλήρως διαφανείς, διαδικασίες που όχι μόνο θα επιβραβεύουν αλλά και θα τιμωρούν.
Σε εκείνη την «ιδανική» κατάσταση, δεν θα είναι κανείς έρμαιο της αξιολόγησης κάποιου Προϊστάμενου ή Διευθυντή αλλά θα υπόκεινται όλοι (υπάλληλοι, προϊστάμενοι, τμηματάρχες, διευθυντές, ανώτατα στελέχη κλπ.) σε μια διαρκή διαδικασία βαθμολόγησης επί συγκεκριμένων και αδιάβλητων κριτηρίων.
Οσο για τις λοιπές – τεχνικής φύσεως κυρίως – παραμέτρους που τίθενται, θα συμφωνήσω. Π.χ. Η πλήρης μηχανοργάνωση και η ψηφιακή διασύνδεση όλων των υπηρεσιών του Δημόσιου Τομέα, είναι απαραίτητος όρος λειτουργίας του κράτους. Είναι απαράδεκτο που σήμερα, εν έτει 2012 υπάρχουν ακόμα πολλές υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο που δεν είναι μηχανογραφημένες και δεν υπάρχει αλληλοσύνδεση και ηλεκτρονική συνέργεια των διαφόρων δομών του Κράτους. Είμαστε αξιοθρήνητοι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας που ανεχτήκαμε όλα αυτά που συνέβαιναν και μας κρατούσαν στάσιμους επί δεκαετίες.
Επι παραδείγματι, ποιός εξοργίστηκε και πως αντέδρασε που τα τμήματα Κεφαλαίου στις ΔΟΥ δεν είναι μηχανογραφημένα?
Που το ADSL Internet εισήχθη στην Ελλάδα μόλις πριν από μερικά (5?) χρόνια?
Που δεν υπάρχει ηλεκτρονικό μητρώο σχεδόν πουθενά?
Που το ΤAXIS μέχρι πρόσφατα «έπεφτε» κάθε τρεις και λίγο (ίσως και ακόμα…)?
Ας μην απαριθμήσω παραδείγματα…

9. Να θέσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την καταχρηστική αξιοποίηση της συνθήκης Σένγκεν από εταίρους μας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται απαράδεκτα ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα. Να οργανωθούν οι καταυλισμοί λαθρομεταναστών και να βελτιωθεί η διαδικασία επαναπροώθησής τους. Να επιταχυνθεί η νομιμοποίηση όσων μεταναστών δικαιούνται.

10. Να γίνει αποσυμφόρηση των φυλακών με καταλογισμό υποχρέωσης παραγωγής κοινωφελούς έργου αντί φυλάκισης σε όσους χρωστάνε στο Δημόσιο.

11. Να συντίθεται η Βουλή από 300 έδρες, 200 μονοεδρικές με πλειοψηφικό και 100 με απλή αναλογική από λίγες μείζονες εκλογικές περιφέρειες. Αυτονομία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από την κυβέρνηση με διάκριση των αντίστοιχων επί κεφαλής. Αμφότεροι αιρετοί από κομματικά όργανα. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας για τα μέλη του κοινοβουλίου, πλην της προστασίας έκφρασης και δράσης

Κατ αρχήν με βρίσκουν σύμφωνο οι προτάσεις, ως προς τη φιλοσοφία τους. Θα πρότεινα οι έδρες να αυξηθούν σε 500 (ώστε να μειωθεί ουσιαστικά το εκλογικό μέτρο). Καταλαβαίνω ότι αυτές τις δύσκολες για την Πολιτική εποχές ακούγεται προκλητική μια τέτοια πρόταση, όμως επειδή είμαι πεπεισμένος για την δημοκρατικότητά της προτείνω να ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης και διαφώτισης του εκλογικού σώματος. Βέβαια παράλληλα να υπάρξει μια δέσμη μέτρων διαφάνειας και απόδειξης της χρηστής διαχείρισης των πόρων και των προνομίων. Π.χ. να υπάρξει ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των βουλευτών και όχι σκέτο ΕΣΧΕΣ, να υπάρξει ουσιαστική και όχι κατ’ επίφασιν περικοπή όσων εκ των προνομίων και αμοιβών είναι σκανδαλώδη.
Η διάκριση των εξουσιών είναι σωστή πρόταση, πρέπει όμως να συνοδεύεται απαραίτητα από ουσιαστική εσωκομματική δημοκρατία (και εδώ υπάρχει ένα θέμα, πως θεσμοθετείς την ουσιαστική δημοκρατία εντός πολιτικών οργανισμών…). πάντως, η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητος όρος για να προχωρήσουμε στην διεκδίκηση μιας πρότασης – τομής που χρόνια (από τη Νεολαία) το φωνάζουμε και το προτάσσουμε: την κατάργηση του σταυρού και την καθιέρωση της λίστας! Αυτή η τομή θα αποτελέσει σημείο καμπής για την συνολική διαδικασία κάθαρσης και επανα-οριοθέτησης της σχέσης πολιτικής – πολιτών…
Τέλος, όσον αφορά στην τελευταία (3η) πρόταση, προφανώς και δεν πρέπει να ποινικοποιείται η πολιτική έκφραση και δράση, εκτός εάν καταφανώς στρέφεται κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

12. Να αγωνιστούμε για συμμετοχή παντού : σωματεία, αυτοδιοίκηση, σύλλογοι, κόμματα. Να δουλέψουμε για την αύξηση της συμμετοχής στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Η συμμετοχή είναι αυτή που χειραφετεί το λαό και που καταξιώνει και εμβαθύνει τη δημοκρατία. Με τη συμμετοχή εδραιώνεται η ισηγορία και εμπεδώνεται από όλους ότι η δημοκρατία και οι θεσμοί δεν είναι κάτι ξένο, μακρινό και πέρα από μας…
Το κυρίαρχο που κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνει είναι η κατάργηση του σταυρού προτίμησης και η εκλογή των αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο από λίστες που θα διαμορφώνονται με εσωκομματικές, απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες.
Επίσης να ισχύσει το όριο των τριών θητειών στη βουλή (και δύο συνεχόμενων). Το βουλευτιλίκι δεν είναι επάγγελμα, είναι εθελοντική προσφορά στα κοινά.
Το πλαφόν των τριών (ή δύο συνεχόμενων) αιρετών θητειών πρέπει να επεκταθεί παντού – κατά τη γνώμη μου – σε όλους τους θεσμούς αντιπροσώπευσης (π.χ. Συνδικαλιστικά Οργανα).
Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να επεκταθώ άλλο, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι δύο προτάσεις αποτελούν ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση της εξυγίανσης και ενίσχυσης των δημοκρατικών λειτουργιών και θεσμών

13. Να πρωτοστατήσουμε σε καμπάνια για τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να διαδώσουμε ότι η Δημοκρατία είναι κατά πολύ ευρύτερη και ουσιαστικότερη από τον κοινοβουλευτισμό δυτικού τύπου. Να ενισχύσουμε τις εγγυήσεις για την ελευθερία και την ισότητα στην έκφραση, στην κίνηση και διαδήλωση, αλλά και απέναντι στο νόμο. Να μην ανεχθούμε εκπτώσεις της Δημοκρατίας στο όνομα της όποιας ‘αποτελεσματικότητας’.

Δημοκρατία σημαίνει ισονομία και ισηγορία. Στις σημερινές Δημοκρατίες «Δυτικού τύπου» – και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στο Ελληνικό μόρφωμα – καμία από τις δύο αυτές προϋποθέσεις δεν ισχύει. Πως θεραπεύεται αυτή η στρέβλωση; Η οποία ακυρώνει εν τοις πράγμασι την Δημοκρατία…
Μόνο με λαϊκή συμμετοχή, με πρόσβαση και συμμετοχή του λαού στα Κέντρα λήψης αποφάσεων, με ουσιαστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των πολιτικών και με διαρκή κοινωνικό έλεγχο (λογοδοσία) και ανακλητότητα των αιρετών εκπροσώπων.
Πρακτικά η εφαρμογή «αμεσο-δημοκρατικών» πρακτικών είναι αδύνατη στις σημερινές υπερμεγέθεις και ανοιχτές κοινωνίες. Ομως η εφαρμογή διαδικασιών κοινωνικής έκφρασης (όπως π.χ. τα δημοψηφίσματα για κρίσιμα ζητήματα) και η δυνατότητα ανάκλησης των αιρετών που δεν εκπληρώνουν τον σκοπό για τον οποίο εκλέχθηκαν, είναι, θεωρώ, απαραίτητοι όροι ουσιαστικής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Επίσης η ισηγορία είναι άκρως σημαντικός παράγοντας ουσιαστικής ενεργοποίησης της κοινωνίας και εδραίωσης της δημοκρατίας. Οχι στο «μονοπώλιο» των media και των διαπλεκόμενων ολιγαρχών – ιδιοκτητών τους.
Η Δημοκρατία είναι το «ισχυρό χαρτί» της Ευρώπης. Ευρώπη χωρίς Δημοκρατία δεν νοείται. Συνεπώς η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση περιλαμβάνει οπωσδήποτε την διασφάλιση και την εμβάθυνση της Δημοκρατίας σε όλα τα Κράτη-Μέλη.

14. Να αδράξουμε την ευκαιρία που ανοίγεται με την κατάρρευση της «Παγκοσμιοποίησης» για να περιγράψουμε μια πιο ανθρώπινη καθημερινότητα για τους λαούς και μια πιο έντιμη παγκόσμια κοινότητα για τα έθνη.

15. Να συμβάλλουμε στην διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου οργάνωσης, λειτουργίας και δράσης του Ο.Η.Ε. ώστε, υπό τον έλεγχο, την αιγίδα ή τον έλεγχό του να κινούνται, τελικά, όλοι οι διεθνείς οργανισμοί ή και ιδιωτικοί φορείς με δράσεις που επηρεάζουν έθνη, λαούς και την διεθνή κοινότητα (από οίκους αξιολόγησης έως ΜΚΟ).

Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός. Η απάντηση είναι η παγκόσμια συνεργασία και συντονισμός της δράσης των σοσιαλιστικών και των δημοκρατικών, προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών δυνάμεων.
Η απάντηση στην ασυδοσία των ισχυρών της γης είναι ο σεβασμός των διεθνών συμφώνων συνεργασίας, των συνθηκών ειρήνης, αλληλεγγύης και προόδου.
Τον σεβασμό αυτό μπορούν και πρέπει να τον επιβάλουν οι δυνάμεις που πιστεύουν στις αξίες αυτές, στις οικουμενικές αξίες της δημοκρατίας, της ειρήνης, της συνεργασίας, της συναδέλφωσης των λαών.
Γι αυτό μια Διεθνής της Προόδου, της Δημοκρατίας, της Εργασίας και της Ειρήνης είναι πλέον αναγκαιότητα.

16. Να προωθήσουμε την ιδέα μιας Διεθνούς της δημιουργικότητας, των ανθρώπινων συνθηκών ζωής, της δημοκρατίας και της ειρήνης, στο πρότυπο της Πρωτοβουλίας των 6.

Εγώ προτείνω κάτι άλλο, πιο ρεαλιστικό και πιο υλοποιήσιμο: να κανονιστεί μια επίσημη συνάντηση του εκπροσώπου των Ελλήνων Σοσιαλιστών με τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για να του κατατεθεί επισήμως η πρόταση για την έναρξη διαδικασιών δημιουργίας μιας νέας Διεθνούς ή μετεξέλιξη της υπάρχουσας πάνω σε μια πολιτική πλατφόρμα που θα αγκαλιάζει όλα όσα λέμε.

17. Να διαμορφώσουμε και προωθήσουμε νέες ιδέες για την απελευθέρωση της Κύπρου και τα ανθρώπινα δικαιώματα στο νησί με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

18. Να επιχειρήσουμε την ανασυγκρότηση του δημόσιου χώρου στην πατρίδα μας ώστε να μπορεί να υποστηρίζει την διαμόρφωση ενός κοινού πολιτισμικού μας τόπου. Να μετασχηματίσουμε την δημόσια ραδιοτηλεόραση ώστε να γίνει τόπος συνάντησης πολιτικής και πολιτισμού.

Απαίδευτοι, εγκάθετοι και έμμισθοι υπηρέτες (μεγαλο)συμφερόντων αφήνονται να διαμορφώνουν την «κοινή γνώμη». Καταργείται η «ισηγορία» στην πράξη. Διαμορφώνονται συνειδήσεις και φιλτράρονται ειδήσεις κατά το δοκούν με προφανείς σκοπούς…
Ο κάθε πιτσιρικάς κάνει «το όνειρό του πράξη» πηγαίνοντας για 6 μήνες σε ένα Ι.Ε.Κ. και μετά του δίνουν ένα μικρόφωνο και του λένε τι να πει, που να πάει, τι να παρουσιάσει… Και νιώθει ότι έχει πιάσει τον «παπά απ’ τα’ …» Εξουσία, όχι αστεία! Σαν τους ΜΑΤάδες ένα πράγμα…
Και η ζωή συνεχίζεται, οι διάφοροι τζιτζιφιόγκοι στα κανάλια και στις μόνιμες στήλες των αστικών εφημερίδων αποθεώνουν ή καταβαραθρώνουν πολιτικούς, ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, καλυμμένοι πίσω από το ψευδεπίγραφο και παραπλανητικό θέσφατο της «ανεξαρτησίας του Τύπου» (…).
Και ο λαός συνεχίζει να μασάει κουτόχορτο που του σερβίρουν με τη σέσουλα καθημερινά… Διότι έτσι το έκαναν, έτσι τον έμαθαν, δεν είχε άλλη εναλλακτική πηγή πληροφόρησης, ούτε άλλο μέτρο σύγκρισης.
Και σε μια Κοινωνία (την Ελληνική) που η διεισδυτικότητα του διαδικτύου σημειώνει τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη, εθελοτυφλούμε εάν πιστεύουμε ότι η «χούντα των κατεστημένων ΜΜΕ» θεραπεύεται με την εξάπλωση της «Δημοκρατίας του Internet».
Εδώ χρειάζεται γενναία κρατική παρέμβαση και μόνο.
1. Κώδικας δεοντολογίας σε όλα τα Μ.Μ.Ε.
2. Αυστηροποίηση και ενεργοποίηση των διατάξεων περί βασικού μετόχου και «παρένθετων» προσώπων.
3. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης να στελεχώνεται με Ακαδημαϊκούς, ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων και της επιστήμης.

19. Να ξαναζωντανέψουμε το σοσιαλιστικό κίνημα στην πατρίδα μας ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει από την δική του σκοπιά στη νέα, ιστορική σελίδα που έχει ήδη αρχίσει να γράφεται για όλο το κόσμο. Να διαμορφώσουμε ξανά, μέσα από τον χώρο μας, πολιτική παράταξη και από τους κόλπους της πολιτικής παράταξης να διαμορφωθεί η δημοκρατική κομματική της οργάνωση.

Η συγκρότηση μιας Σοσιαλιστικής και Δημοκρατικής Παράταξης είναι βασικός μας στόχος. Η σύμπραξη των Σοσιαλιστικών και Δημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης είναι απαραίτητος όρος διαμόρφωσης μιας κοινής πλατφόρμας και ενός κοινού σχεδίου δράσης για το μέλλον της Ευρώπης και των λαών της.
Μέσα από αυτή τη συνεργασία και σύμπραξη θα εξειδικευθούν τα ιδεολογικά και θα συνδιαμορφωθούν τα οργανωτικά πρότυπα πάνω στα οποία θα στηριχτεί και η συγκρότηση της Παράταξης στη χώρα μας.
Η στρατηγική κατεύθυνση της Παράταξης (το στρατηγικό πλαίσιο στο οποίο θα κινείται) θα πρέπει – κατά την άποψή μου – να περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
- την προάσπιση της δημοκρατίας και του πολιτεύματος απέναντι σε όποιον την επιβουλεύεται ή την αντιμάχεται εν τοις πράγμασι,
- τη ριζική αναμόρφωση (αναδιάταξη, εκσυγχρονισμό, προσαρμογή) του κρατικού μηχανισμού, διατηρώντας και ενισχύοντας όμως τον ρυθμιστικό ρόλο του Κράτους,
- τη διασφάλιση της διαφάνειας σε όλες τις βαθμίδες και εκφάνσεις του δημόσιου βίου, με την κατοχύρωση μηχανισμών λογοδοσίας και αξιολόγησης,
- την ενίσχυση της ατομικής και συλλογικής υπευθυνότητας, μέσω προώθησης δημοκρατικών θεσμών συμμετοχής και υπεράσπισης και βαθέματος της δημοκρατίας,
- τον σχεδιασμό και την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και μετασχηματισμών σε όλο το πολιτικό και παραγωγικό σύστημα, με τον σχεδιασμό και την προώθηση της εφαρμογής ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου ανασυγκρότησης με περιφερειακές και τομεακές εξειδικεύσεις, με προτεραιότητες την ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη, την επίτευξη συνθηκών αειφορίας, την κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη,
- τη διαρκή ενεργοποίηση για την ποιοτική αναβάθμιση του μορφωτικού, πολιτικού και ιδεολογικού επιπέδου του λαού και της ενίσχυσης της κριτικής του ικανότητας, ως απαραίτητο παράγοντα υπεύθυνης λειτουργίας του στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού συμμετοχικού πολιτεύματος,
- την αντιμετώπιση και ακύρωση των αρνητικών πολιτιστικών προτύπων που κατακλύζουν τις κοινωνίες μας και παράλληλα ενίσχυση της Εθνικής μας Ταυτότητας και προώθηση ενός οικουμενικού πολιτισμικού μοντέλου που θα στηρίζεται στις αξίες της κοινωνικότητας, της ελευθερίας, της γνώσης, της εργασίας, της δικαιοσύνης, της ατομικής και συλλογικής ευθύνης,
- την προώθηση μηχανισμών αναδιανομής, τόσο μόνιμων (ενιαίο φορολογικό σύστημα κλπ.) όσο και μη μόνιμων (επιδοματική πολιτική), μα πάνω απ’ όλα δίκαιων, που θα διασφαλίζουν κατ’ αρχήν την αξιοπρεπή διαβίωση σε όλους τους πολίτες και εν συνεχεία θα ενισχύουν διαρκώς την αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή και θα προωθούν την ευημερία και την κοινωνική δικαιοσύνη,
- τη διαρκή προσπάθεια για τη διαμόρφωση «σημείων επαφής» και τη συγκρότηση μορφών κοινής πολιτικής δράσης με τις λοιπές σοσιαλιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας, στο πλαίσιο ενός διαρκούς φόρουμ συνεργασίας,
- την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας των συγγενών πολιτικών δυνάμεων (στο πλαίσιο της παράταξης) και την δημιουργία κοινών δομών και μηχανισμών διαβούλευσης, συνδιαμόρφωσης και παρέμβασης, μέσα από την ενίσχυση της κοινής παρέμβασης σε κρίσιμους θεσμούς όπως τα συνδικάτα, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κλπ. και – γιατί όχι – μια νέα Διεθνής των αξιών του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.

20. Οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ αγωνιζόμαστε για την προώθηση των ιδεών μας αυτών, τις συζητάμε και τις επεξεργαζόμαστε διαρκώς. Με σκοπό η πρόταση ελπίδας που διαμορφώσαμε να βρει τη θέση της στον δημόσιο χώρο.

Αφήστε σχόλιο για: "ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΣΗΜΕΙΩΝ – ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΤΩΝ «ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ»"